BAHAGI 2
Tiningnan ko ang mukha niya. Napakaganda ng mga mata niya, pero ngayon parang may kakaibang nakatago sa likod ng mga iyon. Pilit akong ngumiti.
“Oo, kumain na ako sa meeting. Kumusta si Kris?” tanong ko.
“Ay, natutulog na siya. Pinakain ko na siya ng lugaw kanina. Medyo nanghihina na naman ang mga binti niya, mahal. Sabi ng doktor, baka epekto raw ng stress dahil sa pagkabulag niya,” malungkot na sabi ni Amanda.
Hinalikan ko siya sa noo at umakyat ako sa kwarto ni Kris. Tulog na ang anak ko. Maputla siya. Hinawakan ko ang maliit niyang kamay. Masakit. Sobrang sakit isipin na ang sarili kong asawa ang gumagawa nito sa kanya. Kailangan kong makasiguro. Kailangan kong mahuli ang lahat bago ako gumawa ng hakbang.
Kinabukasan, umalis ako ng bahay nang maaga, kunwari ay papasok sa opisina. Pero ang totoo, bumalik ako kasama ang tatlong tauhan mula sa isang pribadong security agency. Habang namamalengke si Amanda, palihim kaming pumasok sa bahay at nagkabit ng maliliit na camera sa kusina, sa dining area, at sa kwarto ng anak ko.
Pagkatapos, lumipat ako sa isang sasakyan na nakaparada ilang metro lang ang layo sa aming mansyon. Doon ko binuksan ang laptop ko para subaybayan ang bawat galaw sa loob ng bahay.
Sumapit ang alas-sais ng gabi. Nakita ko sa screen si Amanda na pumasok sa kusina. Inutusan niya ang dalawang kasambahay na maglinis muna sa labas dahil siya na raw ang maghahanda ng hapunan ni Kris.
Nang masigurado niyang mag-isa na lang siya, nagbago ang kilos niya. Wala na ang malumanay niyang paglakad. Mabilis siyang lumapit sa cabinet sa itaas ng lababo. May kinuha siyang maliit na asul na botelya na nakatago sa likod ng mga baso.
Kumuha siya ng mangkok, nilagyan ng sabaw, at pagkatapos ay nagpatak ng limang patak mula sa asul na bote.
Habang ginagawa niya iyon, tumunog ang cellphone niya. Sinagot niya ito at inilagay sa speaker habang hinahalo ang sabaw.
“Kamusta?” tanong ng isang lalaking boses sa kabilang linya. Malalim ang tinig.
“Malapit na,” sagot ni Amanda. Walang emosyon ang boses niya. Iba sa boses na naririnig ko kapag kausap niya ako.
“Siguraduhin mo lang na hindi ka mahalata ni Ricardo,” sabi ng lalaki.
“Tanga ang lalaking ‘yan. Masyado siyang nabulag sa pagmamahal sa akin. Isang buwan na lang, hindi na makakalakad ang bata. Kapag dinala na siya sa pasilidad, unti-unti nating kukunin ang pirma ni Ricardo sa mga ari-arian niya habang abala siya sa pag-aalaga sa anak niyang baldado,” sabi ni Amanda sabay tawa nang mahina.
Nanginginig ang buong katawan ko sa loob ng kotse. Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok sa bahay at saktan siya, pero pinigilan ko ang sarili ko. Para akong nadurog. Ang tiwala ko, ang pagmamahal ko—lahat pala ay kasinungalingan. Ginamit niya ang anak ko para sa pera.
Nakita ko sa camera na dinala na niya ang mangkok papunta sa hapag-kainan. Nandoon si Kris, hawak ang kutsara, walang kamalay-malay.
“Narito na ang masarap na sabaw ng prinsesa ko,” narinig kong sabi ni Amanda sa mikropono ng camera.
Hindi ko na kinaya. Pinaandar ko ang kotse at mabilis akong pumasok sa garahe. Bumaba ako at marahas na binuksan ang pinto ng mansyon.
Diretso ako sa dining room. Nakatayo si Amanda sa tabi ni Kris, itataas na sana ang kutsara para pakainin siya.
Natigilan siya nang makita ako. Biglang bumalik ang kanyang maamong mukha.
“Mahal? Maaga ka yata ngayon? Mabuti naman, sabay-sabay na tayong kumain,” masayang sabi niya.
Tiningnan ko ang mangkok ng sabaw. Maputi ito, mukhang masustansya, pero alam kong may kasamaan sa loob.
Lumapit ako kay Kris at hinaplos ang kanyang buhok.
“Papa…” mahinang sabi ng anak ko.
“Oo, anak. Nandito si Papa,” sabi ko. Tumingin ako kay Amanda. Diretso. Malamig.
“Mahal, mukhang masarap ang luto mo ngayon ah,” sabi ko sabay kuha ng kutsara mula sa kamay niya.
“Oo naman, para lumakas ang anak natin,” sagot niya, umiwas ng tingin.
Ibinaba ko ang kutsara sa mangkok. Inilapit ko ito sa harap ni Amanda.
“Gusto kong ikaw ang maunang kumain nito, Amanda,” sabi ko nang mahinahon pero seryoso.
Natigilan siya. Namutla siya. “Ano ka ba, Ricardo. Para kay Kris ‘yan. Marami pa naman sa kusina, doon na lang ako kakain mamaya.”
“Hindi,” sabi ko, itinulak pa ang mangkok palapit sa kanya. “Tikman mo ito ngayon. Sa harap ko.”
“Ricardo, ano bang problema mo? Nag-aaksaya tayo ng oras, lumalamig na ang pagkain ng bata!” sigaw niya habang pilit inaabot ang mangkok para ilayo.
Hinawakan ko ang panga niya nang mariin. Nanlaki ang mga mata niya.
“Sabi ko, kainin mo.”
“Bitawan mo ako! Nasasaktan ako! Ano ba itong kalokohan?!” sigaw niya.
Naiyak si Kris sa takot. “Papa? Tita Amanda? Ano po nangyayari?”
Tinawagan ko ang mga bodyguard ko. Pumasok sila agad.
“Ipasok si Kris sa kwarto niya. Huwag siyang palabasin,” utos ko.
Mabilis nilang dinala si Kris na umiiyak. Nang mawala siya, binitawan ko si Amanda at itinulak siya sa upuan.
Pinatugtog ko ang recording ng usapan nila.
Narinig ang sarili niyang boses:
“Tanga ang lalaking ‘yan… nabulag sa pagmamahal sa akin…”
Nanginginig si Amanda. Naupo siya sa sahig, walang lakas.
“Sino ang kausap mo?” tanong ko.
“Si Robert…” umiiyak niyang sagot. “Ang dati mong business partner…”
Hindi ko na pinakinggan ang iba pa niyang paliwanag.
Bumukas ang pinto ng mansyon. Pumasok ang pulis na tinawagan ko, kasama ang abogado ko.
Inabot ko sa kanila ang asul na botelya at mga ebidensya.
“Dalhin niyo siya,” sabi ko.
Sumisigaw si Amanda habang kinakaladkad palabas ng bahay.
Naupo ako sa sahig. Umiyak ako—hindi para sa sarili ko, kundi para kay Kris.
Dinala ko agad ang botelya sa pinakamalaking ospital sa Maynila. Ipinasuri ko ito. Lumabas na ito ay isang bihirang neurotoxin na unti-unting sumisira sa optic nerves at kalamnan.
Nakahanap ang mga doktor ng lunas. Sumailalim si Kris sa dalawang buwang gamutan.
Araw-araw, nasa tabi ako ng kama niya.
Isang umaga, naramdaman kong may maliit na kamay na humahaplos sa mukha ko.
Pagmulat ko, nakatingin si Kris sa akin.
“Papa…” bulong niya.
“Anak? Nakakakita ka na?” tanong ko.
Tumango siya at ngumiti.
“Opo, Papa. Nakikita ko na po kayo. Ang gwapo niyo po pala.”
Niyakap ko siya nang mahigpit. Bumalik ang liwanag sa buhay ko.
Pagkalipas ng ilang linggo, nakalabas na siya sa ospital. Magaling na siyang maglakad.
Sa bahay, kasama namin si Jojo—ang batang dating palaboy na ngayon ay ampon ko na.
Habang pinapanood ko silang naglalaro, naramdaman ko ang kapayapaan.
Ngunit isang araw, habang inaayos ko ang mga lumang dokumento, nakakita ako ng kahon na pagmamay-ari ng yumaong asawa kong si Elena.
Sa loob nito, may diary at asul na botelya—kapareho ng ginamit kay Kris.
Binasa ko ang huling pahina:
“Hindi ko na kaya ang sakit… Alam kong nilalason ako ni Ricardo…”
Nanlamig ako.
Naalala ko ang totoo.
Apat na taon na ang nakalipas, ako ang naglagay ng botelyang iyon. Ginawa ko iyon para makuha ang mana ni Elena.
Namatay siya. At nakuha ko ang lahat.
Ngayon, lahat ng nangyari ay bumalik sa akin tulad ng isang bangungot.
Narinig ko ang katok sa pinto.
Pumasok si Kris kasama si Jojo, masayang nagdadala ng guhit ng isang masayang pamilya.
“Papa! Tingnan niyo!” sabi ni Kris.
Ngumiti ako.
Itinago ko ang diary sa bulsa ko.
At niyakap ko silang dalawa.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
