Part 2:
Sa sandaling narinig ko ang pangalang “Camille Villamor” bilang co-signer, hindi ako agad nakagalaw.
Parang may humigpit sa dibdib ko na hindi ko kayang pangalanan.
Sa kabilang linya, nagpatuloy ang boses ng assistant ng Papa ko:
“Ma’am… hindi lang po loan ‘yan. May kasamang collateral agreements. May nakasangla na shares mula sa family cold chain business ninyo sa Cebu.”
Sandali akong napapikit.
Ang negosyo.
Ang pinagmulan ng lahat ng yaman na iniwan ko noon para sa “pamilyang Dizon.”
Sa labas ng airport, nakita ko si Mama.
Hindi siya kumaway. Hindi siya ngumiti.
Alam niyang may mali.
Kinuha niya si Sofia mula sa mga braso ko nang tahimik, parang alam niya na ang anak ko ang tanging bagay na hindi pa tuluyang nasisira.
“Anak…” mahina niyang sabi, habang hinaplos ang buhok ko. “Uwi tayo.”
Pero hindi pa ako nakakagalaw, tumunog ulit ang phone ko.
Rafael.
Ika-64 na tawag.
Sinagot ko.
“Mariela!” sigaw niya agad, halos mapunit ang boses. “Saan ka ba pumunta?! Baliw ka ba?! Alam mo bang pinapahamak mo ako?!”
Tahimik ako.
Sa likod niya, naririnig ko ang ingay ng kung saan—parang opisina, may mga boses, may kaguluhan.
“Bumalik ka dito,” patuloy niya. “Pwede nating ayusin ‘to. Palalakihin mo lang ‘to kung tatakbo ka!”
Huminga ako nang mabagal.
“Rafael,” sabi ko, malamig.
Sandaling katahimikan sa kabilang linya.
Parang hindi niya inaasahan na tatawagin ko siya nang ganoon.
“Anong… anong ginagawa mo?” mahinang tanong niya.
“Tinanong kita dati,” sabi ko, “kung ano ang totoo sa lahat ng sinasabi mo.”
Walang sagot.
“Ngayon alam ko na.”
Biglang may sumingit na boses sa likod niya.
Si Camille.
“Rafael, may media na sa labas ng office—”
Hindi ko na hinintay matapos.
Pinatay ko ang tawag.
At sa unang pagkakataon mula noong sampal na iyon, hindi na nanginginig ang kamay ko.
Sa sasakyan papuntang bahay ni Mama, tahimik si Sofia sa kandungan ng lola niya.
Nakatingin lang siya sa bintana, parang pagod na rin sa mga bagay na hindi dapat alam ng isang apat na taong gulang.
“Anak,” sabi ni Mama sa akin, “may dala kang papeles?”
Inilabas ko ang asul na folder.
Dahan-dahan niya itong binuksan.
Pagkatapos ilang segundo, humigpit ang panga niya.
“Gumamit siya ng pangalan mo… at ng kumpanya natin.”
Tumango ako.
“Hindi lang ginamit, Mama. Ninakaw.”
Pagdating namin sa bahay, doon ko lang naramdaman ang bigat ng buong araw.
Hindi ko alam kung pagod ba ako o nanlalamig lang ang katawan ko sa katotohanan.
Sa mesa sa kusina, inilatag ko ang lahat ng kopya ng dokumento.
Tumawag ang abogado.
“Ma’am Mariela,” seryoso ang boses niya, “kapag totoo lahat ng ito, criminal case ito. Fraud. Falsification. At possible economic sabotage.”
Tahimik ako.
“May asset tracing na tayo. Pero kailangan natin ng decision mo.”
Tumingin ako kay Sofia, natutulog na sa sofa, yakap ang teddy bear niya.
Tapos sa labas ng bintana, sa madilim na Cebu night.
“Gawin natin,” sabi ko.
Sa Maynila, samantala, nagkakagulo na.
Nalaman ko ‘yon hindi mula kay Rafael.
Kundi sa assistant pa rin.
“Ma’am,” sabi niya sa text, “sir… naglabas na po ng emergency board meeting ang investors. May freezing order na po sa accounts.”
Napahigpit ang hawak ko sa phone.
Kasabay noon, isa pang mensahe.
Hindi mula kay Rafael.
Kundi mula sa isang unknown number.
“Akala mo lang nakatakas ka.”
Napatingin ako sa screen.
Isa pang text ang sumunod.
“Hindi pa tapos ito, Mariela.”
Huminga ako nang malalim.
Sa unang pagkakataon, hindi ako umatras.
Ipinasa ko ang phone sa abogado.
“Trace that number,” sabi ko.
“Gusto ko malaman kung sino pa ang kasabwat niya.”
Kinagabihan, habang tulog na si Sofia at si Mama ay nasa kusina, ako ay nasa veranda.
Tahimik ang Cebu.
Ngunit sa isip ko, hindi.
Doon ko narinig ulit ang boses ni Rafael—hindi literal, kundi alaala ng kanyang galit, ng kanyang kamay, ng lahat ng panahong pinili kong manahimik.
At ngayon, tapos na ang katahimikan.
Tumunog ulit ang phone ko.
Isang tawag lang.
Unknown number.
Sinagot ko.
“Mariela…” boses ni Rafael, mabagal na, mas kontrolado, mas malamig kaysa dati. “Hindi mo alam kung ano ang pinasok mo.”
Humigpit ang kamay ko sa railings.
“Hindi,” sagot ko. “Ikaw ang hindi nakakaalam kung ano ang ginawa mo.”
Tahimik siya.
Tapos, may mahinang tawa.
“Sa tingin mo ba,” sabi niya, “mananalo ka dito?”
Tumingin ako sa madilim na dagat.
“Hindi ito tungkol sa panalo,” sabi ko.
Huminto ako sandali.
“Hindi na ako yung babaeng tatahimik lang.”
At pinatay ko ang tawag.
Sa unang pagkakataon, hindi ako natakot sa katahimikan pagkatapos noon.
Dahil alam kong simula pa lang iyon.
Hindi ng pagtakbo.
Kundi ng pagbabalik.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
