…isang maliit na kutsilyong pangbukas ng liham.
Kumikinang ang talim nito sa ilalim ng malamlam na ilaw ng hallway.
Hindi ako umatras.
“Ang dramatic mo naman,” sabi ko. “Kung papatayin mo ako, sana kumuha ka man lang ng mas malaking kutsilyo.”
Bahagyang kumurba ang labi ni Inez.
Ibang-iba siya sa mahinhing dalagang humikbi sa harap nina Don Leandro at Celestina. Wala na ang malambot na tinig, wala na ang nanginginig na balikat. Ang kaharap ko ngayon ay isang babaeng matagal nang naghihintay sa pagbabalik ko.
“Hindi kita papatayin,” sabi niya. “Hindi pa.”
Itinaas ko ang larawan.
“Alam mong pinagpalit tayo.”
“Matagal na.”
“Alam din ba nina Mama at Papa?”
Sandaling gumalaw ang mga mata niya.
Sapat na iyon para makuha ko ang sagot.
Lumapit siya at itinapat ang talim sa larawan.
“Ibigay mo sa akin.”
“Bakit? Para sunugin?”
“Para hindi ka masaktan.”
Napatawa ako.
“Labingwalong taon akong natulog sa tabi ng mga walis. Binugbog, pinagmura at pinagtrabaho ng pamilyang alam palang hindi nila ako anak. Medyo huli ka na para protektahan ako.”
Biglang nag-iba ang mukha niya.
“Hindi mo naiintindihan. Hindi ako ang may kagagawan nito.”
“Pero nakinabang ka.”
“Bata rin ako!”
“Bata ka noon. Pero ngayon, nakatayo ka sa harap ko na may kutsilyo.”
Humigpit ang hawak niya sa pambukas ng liham.
Bago pa siya makalapit, hinawakan ko ang pulsuhan niya, pinihit iyon at inagaw ang kutsilyo. Napasinghap siya nang idiin ko siya sa pader.
“Sa palengke,” bulong ko, “mas mababait pa ang magnanakaw kaysa sa ’yo. Hindi sila nagpapanggap na kapatid bago manaksak.”
“Bitawan mo ako!”
Biglang bumukas ang mga ilaw.
“Ano’ng ginagawa ninyo?”
Nakatayo sa hagdan sina Don Leandro at Celestina. Sa likuran nila ay ang ilang kasambahay.
Agad napaluha si Inez.
“Ate, tama na… masakit…”
Napatingin silang lahat sa kamay kong nakahawak sa kaniya at sa kutsilyong nasa kabilang palad ko.
“Amihan!” sigaw ni Celestina. “Bitawan mo ang kapatid mo!”
Dahan-dahan ko siyang binitiwan.
Mabilis na tumakbo si Inez kay Celestina at yumakap dito.
“Pumasok lang po ako sa kuwarto niya para kamustahin siya,” umiiyak niyang sabi. “Bigla niya akong sinugod.”
Ipinakita ko ang sobre.
“Siya ang naglagay nito sa labas ng pinto ko.”
“Ano ’yan?” tanong ni Don Leandro.
Inabot ko sa kaniya ang hospital bracelet at larawan.
Pagkakita niya sa sulat sa likod, namutla siya.
Ganoon din si Celestina.
Hindi gulat ang nakita ko sa mukha nila.
Takot.
“Kilala ninyo ang sulat-kamay,” sabi ko.
“Huwag kang gumawa ng kuwento,” mabilis na sagot ni Don Leandro.
“Kung hindi ninyo kilala, bakit nanginginig ang kamay ninyo?”
Pinunit niya ang larawan sa gitna.
Natahimik ang lahat.
Tinitigan ko ang dalawang pirasong nahulog sa marmol na sahig.
“Lumang paninira lang ito,” sabi niya. “Bukas, ipatatapon ko ang lahat ng bagay na may kinalaman dito.”
Yumakap nang mas mahigpit si Inez kay Celestina.
Ako nama’y yumuko at pinulot ang punit na larawan.
May nahulog mula sa pagitan ng dalawang sapin nito.
Isang maliit na susi.
Nakasulat sa kalawangin nitong tag:
Maternity Archive—Locker 17.
Mabilis kong isinara ang palad ko bago nila makita.
“Bumalik ka na sa kuwarto mo,” utos ni Don Leandro. “Pag-uusapan natin ito kapag kalmado ka na.”
Tiningnan ko silang tatlo.
Sa gabing iyon, malinaw na sa akin ang isang bagay.
Hindi ako dinala sa mansiyong ito para ibalik ang nawalang anak.
Dinala nila ako rito para bantayan kung gaano karami ang matutuklasan ko.
At nagkamali sila.
Dahil simula pagkabata, natutuhan kong kapag gusto ng mga tao na tumahimik ako, iyon ang tamang oras para mas lalo akong mag-ingay.
Kinabukasan, bago sumikat ang araw, lumabas ako ng mansiyon dala ang susi.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
