BAHAGI 3
Kinabukasan, punô ang maliit na barangay hall.
May mga kapitbahay na kunwari’y naghihintay ng dokumento ngunit halatang nais lamang makinig.
Nasa isang gilid si Mara, mahigpit na hawak ang kamay ni Nico.
Katabi niya sina Liza at Attorney Gabriel.
Sa kabilang panig, nakaupo si Donato kasama ang dalawang kapitbahay na pumirma sa affidavit.
“Layunin po natin ang kapakanan ng bata,” sabi ng kapitan.
Tumayo si Donato.
“Simula nang mamatay ang anak ko, ako na ang tumulong sa kanila. Pero ngayon, gusto ni Mara na isama ang apo ko sa isang lalaking halos hindi namin kilala.”
“Hindi ko karelasyon si Attorney Gabriel,” sagot ni Mara. “Tinutulungan niya ako sa insurance claim.”
“Lagi kayong magkasama.”
“Dahil ninakaw ninyo ang insurance money.”
Nagbulungan ang mga tao.
Namula si Donato.
“Hindi ko ninakaw. Ibinayad ko sa mga utang ni Carlo.”
“Gamit ang pinekeng pirma ko?”
Inilabas ni Gabriel ang mga dokumento mula sa bangko.
Kasama roon ang application form, withdrawal slips at certification na hindi kailanman personal na humarap si Mara upang buksan ang account.
“Humihiling na kami ng formal investigation,” sabi niya. “May malinaw na indikasyon ng forgery at unauthorized withdrawal.”
Biglang tumayo ang isang kapitbahay.
“Sinabi po ni Mang Donato na pumirma si Mara bago mamatay si Carlo.”
“Hindi totoo iyon,” sagot ni Mara.
“May ebidensya kami na gusto niyang talikuran ang pamilya,” sabi ni Donato.
Inilabas niya ang mga naka-print na screenshot mula sa livestream.
May mga mensaheng nakapatong sa larawan.
Miss na kita.
Kailan ka lilipat sa akin?
Isama mo na ang bata.
Napasinghap ang mga tao.
Ngunit kinuha ni Liza ang mga papel.
“Edited ang mga ito.”
“Ano ang patunay mo?”
“Dahil ako ang admin ng page ni Mara. Nasa akin ang original livestream at buong chat history.”
Isinaksak ni Liza ang flash drive sa laptop ng barangay.
Lumabas ang orihinal na video.
Ang mensaheng Miss na kita ay mula sa isang babaeng customer na matagal nang naghihintay ng order.
Ang Kailan ka lilipat sa akin? ay hindi kailanman lumitaw.
Idinagdag lamang iyon sa screenshot.
Isa-isang napabulaanan ang mga larawan.
Ngunit hindi pa rin umatras si Donato.
“Maaaring hindi totoo ang mga mensahe,” sabi niya, “pero gusto pa rin niyang ilayo ang bata.”
Biglang tumayo si Nico.
“Hindi ako inilalayo ni Mama.”
“Nico,” sabi ni Donato, “huwag kang makialam sa usapan ng matatanda.”
“Pero tungkol sa akin ang pinag-uusapan ninyo.”
Natahimik ang lahat.
Nanginginig ang bata, ngunit hindi nito binitiwan ang kamay ng kanyang ina.
“Sinabi sa akin ni Lolo noong isang buwan na kapag lumipat kami ni Mama, makakalimutan ko na si Papa.”
Napatingin ang lahat kay Donato.
“Sinabi rin niya na kapag may bago nang kaibigan si Mama, hindi na niya ako mamahalin.”
“Nico, hindi ko—”
“At sinabi ninyo sa akin na itago ko ang cellphone ni Mama para mabasa ninyo ang messages niya.”
Napapikit si Mara.
Hindi niya alam na ginagamit na pala ni Donato ang anak niya upang bantayan siya.
“Lolo,” umiiyak na sabi ni Nico, “bakit ninyo ako pinapapili?”
Lumapit si Mara at niyakap ang anak.
Bago pa makapagsalita ang kapitan, bumukas ang pinto.
Pumasok si Celso Manabat kasama ang isang pulis at ang nakatatandang kapatid ni Donato na si Aling Rosa.
May hawak si Rosa na makapal na record book.
“Nakita ko ito sa lumang bodega,” sabi niya.
Inilapag niya ang kuwaderno sa mesa.
Nandoon ang tala ng lahat ng utang ni Donato kay Celso.
May pirma.
May petsa.
May halaga.
At may nakasulat na collateral:
House and lot registered under Carlo Reyes and surviving family.
“Hindi utang ni Carlo ang binayaran gamit ang insurance,” sabi ni Rosa. “Utang ni Donato iyon sa sabong at sa mga bigong pautang.”
Napasandal si Donato.
“Rosa, sarili mong kapatid ang sinisira mo.”
“Hindi kita sinisira. Ikaw ang sumira sa sarili mo.”
Iniharap naman ni Celso ang isa pang dokumento.
Isang kasunduan kung saan ipinangako ni Donato ang titulo ng bahay kapalit ng pagpapaliban sa kanyang utang.
Ngunit dahil hindi sa kanya nakapangalan ang buong ari-arian, kailangan niya ang pirma ni Mara.
Kaya niya pinipigilan itong umalis.
Kaya niya sinisira ang reputasyon nito.
At kaya niya gustong makuha ang kontrol kay Nico.
Hindi dahil sa pagmamahal.
Kundi dahil kapag naideklarang hindi karapat-dapat si Mara, umaasa siyang siya ang mamamahala sa ari-arian ng bata.
“Hindi!” sigaw ni Donato.
Bigla niyang sinunggaban ang record book.
Ngunit hinarang siya ng pulis.
Sa gulo, hinawakan niya si Nico sa braso.
“Sumama ka sa akin! Ako lang ang tunay na nagmamahal sa iyo!”
Napahiyaw ang bata.
Agad siyang hinila ni Mara palayo.
At sa harap ng buong barangay, sumigaw si Nico habang umiiyak:
“Hindi pag-aari ang pagmamahal, Lolo! At hindi ninyo pag-aari si Mama!”
Parang natigil ang oras.
Dahan-dahang binitawan ni Donato ang bata.
Inilabas ng pulis ang posas.
Ngunit bago siya tuluyang dalhin palabas, lumingon siya kay Mara at nagsalita sa boses na halos hindi na marinig.
“Kapag tuluyan ninyo akong iniwan, may isa pa akong lihim tungkol sa gabing namatay si Carlo.”
At sa unang pagkakataon, si Celso naman ang biglang namutla.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
