Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatayo sa hallway ng ospital.
Paulit-ulit sa tainga ko ang huling pangungusap ni Bianca.
Siguraduhin mong hindi na siya makakapunta sa korte.
Pinsan ko siya.
Magkasama kaming naglaro noong bata.
Kapag may family reunion, siya ang katabi ko sa mesa.
Kapag may bagong damit ako, hinihiram niya.
Kapag may problema siya sa boyfriend, ako ang tinatawagan niya kahit madaling-araw.
At ngayon, kaya niyang pag-usapan ang buhay ng isang matandang lalaki na para bang istorbo lang ito sa plano nila.
Doon tuluyang namatay ang anumang natitirang pag-aalinlangan ko.
Hanggang sa puntong iyon, may maliit pang bahagi sa akin na umaasang natakot lang si Tita Lorna.
Na baka nabaon sila sa utang.
Na baka hindi nila naisip ang lawak ng ginagawa nila.
Pero hindi na ito simpleng kasinungalingan.
Hindi na ito away-pamilya.
May taong nasa operating room dahil ayaw nilang may magsabi ng totoo.
Ibinigay namin sa mga imbestigador ang voice recorder.
Kasama ang CCTV footage, bahagi ng plaka, tela mula sa sasakyan at mga mensahe tungkol sa limang milyong pisong kapalit ng titulo.
Nang gabing iyon, pinuntahan ng mga awtoridad ang bahay.
Wala na sina Tita Lorna.
Wala na rin sina Tito Dante at Bianca.
Iniwan nila ang dalawang bantay.
Ayon sa mga bantay, inutusan lamang daw silang manatili at huwag magpapasok ng sinuman.
Wala raw silang alam tungkol sa banggaan.
Sa loob ng master bedroom ni Papa, nakita ang mga maleta.
Bukas ang closet.
Kinuha ang ilang alahas ni Mama na iniwan sa akin.
Nawala rin ang koleksiyon ng relo ni Papa at isang kahong may lumang barya.
Pero ang pinakamahalaga, naiwan nila ang itim na handbag ni Tita Lorna.
Wala na sa loob ang owner’s duplicate title.
Dinala niya iyon.
Ibig sabihin, balak pa rin nilang gamitin.
O kaya, gusto nila iyong ipangbargain.
Hindi na nila alam na hindi na ang papel ang pinakamalaking problema nila.
Kinabukasan, naglabas ng pahayag si Bianca sa Facebook.
Isang mahabang post iyon.
Sinabi niyang pineperahan ko raw sila.
Sinabi niyang pinilit kong magsalita si Mang Nestor.
Sinabi rin niyang gawa-gawa ang audio recording at gusto ko lang silang ipakulong dahil ayaw kong ibahagi ang bahay.
Sa dulo, isinulat niya:
Hindi kami nagtatago. Pinoprotektahan lang namin ang sarili namin mula sa isang taong handang sirain ang buong pamilya para sa pera.
Dalawang oras matapos niyang i-post iyon, nalaman ng mga imbestigador kung nasaan sila.
Hindi dahil sa mahusay na pagtatago nila.
Kundi dahil sa katangahan ni Bianca.
Nag-upload siya ng larawan ng kape at pastry sa kaniyang private Instagram story.
Akala niya close friends lang ang makakakita.
Ngunit kasama sa listahan ang dati niyang empleyadong hindi pa niya nababayaran.
Sa salamin sa likod ng larawan, kita ang pangalan ng resort sa Tagaytay.
Doon sila natagpuan.
Nang dumating ang mga awtoridad, nagtago si Tito Dante sa bathroom.
Si Tita Lorna naman ay nakikipagsigawan sa lobby.
“Civil case ito!” paulit-ulit niyang sinasabi.
“Pamilya namin ang bahay!”
Tahimik na nakaupo si Bianca habang hawak ang telepono.
Hindi na siya umiiyak.
Wala nang camera.
Wala nang viewers.
Wala nang comments na kakampi sa kaniya.
Nang ipakita sa kanila ang warrant at ipinaliwanag ang mga reklamong kinakaharap nila, si Bianca ang unang nagsalita.
“Si Mommy ang nagplano.”
Napalingon si Tita Lorna.
“Ano?”
“Si Mommy ang kumausap kay Renato.”
“Sinungaling ka!”
“Si Daddy ang nagmaneho ng SUV.”
“Bianca!”
“Ako lang ang pinagawa nila ng posts!”
Sa loob lamang ng ilang minuto, nagsimula silang magturoan.
Ang pamilyang paulit-ulit na nagsabing kailangan kong magtiwala sa dugo ay nagkanya-kanyang ilaglagan sa sandaling dumating ang kapalit ng ginawa nila.
Si Renato Valdez, ang pekeng notary public, ay nahuli rin pagkalipas ng dalawang araw.
Sa una, todo tanggi siya.
Pero nang ipakita ang CCTV mula sa printing shop at records ng bank transfer mula kay Bianca, nagbago ang salaysay niya.
Ayon sa kaniya, inalok siya ni Tita Lorna ng tatlong daang libong piso.
Limampung libo muna bilang paunang bayad.
Ang natitira ay ibibigay kapag tuluyang nailipat ang property.
Si Bianca raw ang nagbigay ng passport copies at sample signatures ko.
Si Tito Dante naman ang naghatid sa kaniya sa tanggapan para i-lodge ang deed.
Ang VLD Prime Holdings Corporation ay pag-aari ng ama ng nobyo ni Bianca.
Ngunit lumabas na hindi alam ng kompanya ang buong panlilinlang.
Sinabi ni Bianca sa nobyo niyang pumayag akong ibenta ang property nang mababa dahil kailangan ko raw ng agarang pera para makapag-aral sa ibang bansa.
Nang hingan siya ng personal na pagpapatunay, ipinakilala niya ang isang babaeng naka-face mask at salamin bilang ako.
Hindi naging maingat ang kompanya dahil kasintahan ng anak ng may-ari si Bianca.
Iyon ang naging pinakamalaking pagkakamali nila.
Nang lumabas ang katotohanan, agad nilang binawi ang aplikasyon, ibinigay sa mga awtoridad ang kanilang mga komunikasyon at nakipagtulungan sa imbestigasyon.
Kinansela rin ng nobyo ni Bianca ang engagement nila.
Hindi dahil sa iskandalo lang.
Nalaman niyang ginamit din ni Bianca ang pangalan niya para makahiram ng mahigit dalawang milyong piso sa ilang kaibigan at supplier.
Samantala, nanatiling kritikal si Mang Nestor sa loob ng tatlong araw.
Hindi ako umalis sa ospital maliban kung kailangan kong pumirma ng legal documents.
Sa ikaapat na araw, nagising siya.
Mahina ang kaniyang boses.
Ngunit nakilala niya ako.
“Anak,” sabi niya.
“Nasaan ang kahon?”
“Nasa akin.”
“Buksan mo ang sobre ng papa mo.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Kapag magaling ka na.”
Umiling siya.
“Buksan mo ngayon.”
Dinala ni Attorney Joaquin ang sealed envelope sa ospital.
May pirma ni Papa sa flap.
May petsa itong dalawang linggo bago siya ma-stroke.
Sa loob ay may limang pahinang sulat.
Hindi iyon legal na testamento.
Naayos na ni Papa ang kaniyang will at transfer documents noon pa.
Personal na liham iyon para sa akin.
Mika,
Kapag binabasa mo ito, malamang wala na ako o hindi na ako makapagsalita nang maayos.
May mga bagay akong hindi sinabi sa iyo dahil ayaw kong lumaki kang takot sa sariling pamilya. Pero ang hindi pagsasabi ay hindi laging proteksiyon. Minsan, binibigyan lang nito ng pagkakataon ang maling tao.
Ipinaliwanag ni Papa ang perang kinuha ni Tita Lorna.
Ayon sa kaniya, matagal na raw niya itong pinatawad bilang kapatid.
Pero hindi niya ipinagkatiwala rito ang bahay.
Hindi dahil sakim siya.
Kundi dahil ilang beses nang inilagay ni Tita Lorna ang kaniyang sariling pamilya sa panganib dahil sa utang at pagpapanggap.
May bahagi ng sulat na ilang ulit kong binasa.
Maaaring sabihin nilang madamot ka dahil ayaw mong ibigay ang hindi naman kanila.
Maaaring sabihin nilang wala kang utang na loob dahil humingi ka ng respeto.
Huwag mong kalimutang ang kabaitan ay hindi pahintulot para nakawan ka.
Ang pagpapatawad ay hindi obligasyong ibalik sa bahay mo ang taong sinunog ang pinto.
Sa huling pahina, isinulat niya:
Ang bahay ay sa iyo.
Hindi dahil anak kita.
Kundi dahil alam kong iingatan mo ang pinaghirapan ko nang hindi mo kailangang yurakan ang ibang tao.
Huwag mong ipaglaban ang bahay dahil mahal ito.
Ipaglaban mo dahil kapag hinayaan mong kunin nila ito sa pamamagitan ng takot, hindi sila titigil sa bahay.
Napayuko ako.
Sa wakas, umiyak ako.
Hindi tulad noong lamay na tahimik lang na tumutulo ang luha ko.
Humagulgol ako sa tabi ng kama ni Mang Nestor.
Lahat ng takot.
Lahat ng pagod.
Lahat ng galit na ilang araw kong ikinulong sa dibdib.
Hinayaan kong lumabas.
Hinaplos ni Mang Nestor ang kamay ko.
“Hindi ka nag-iisa,” sabi niya.
At sa unang pagkakataon mula nang mamatay si Papa, naniwala ako.
Nagsimula ang mahaba at magulong proseso.
Hindi agad naibalik sa akin ang bahay sa pamamagitan lang ng isang sigaw o isang pirma.
Kinailangan ng mga hearing.
Affidavit.
Forensic examination.
Testimony.
CCTV authentication.
Bank records.
Travel records.
Notarial documents.
At sunod-sunod na pagharap sa mga taong ayaw tumingin sa akin ngunit ilang linggo lang ang nakalipas ay nakatira sa bahay ko.
Sa unang pagdinig tungkol sa kuwestiyonadong bentahan, nakasuot ng puti si Tita Lorna.
Wala siyang make-up.
Mukha siyang payat at pagod.
Malayo sa babaeng nakangiti habang sinusunog ang mga gamit ni Papa.
Nang makita niya ako sa hallway, lumapit siya.
“Mika.”
Hindi ako sumagot.
“Pwede ba tayong mag-usap bilang pamilya?”
“May abogado tayo.”
“Huwag ganito.”
“Ano ang gusto mong paraan?”
Napalunok siya.
“Bawiin mo ang reklamo.”
“Bakit?”
“Hindi ko kakayanin ang kulungan.”
“Kinaya mong kunin ang bahay ko.”
“Nagkamali ako.”
“Kinaya mong sunugin ang mga dokumento ni Papa.”
“Galit lang ako.”
“Kinaya mong utusan si Tito Dante na patahimikin si Mang Nestor.”
Bigla siyang tumingin sa paligid.
“Hindi ako ang nag-utos.”
“Nasa recording ang boses mo.”
“Hindi ko ibig sabihin na banggain siya!”
“Ano ang ibig mong sabihin sa ‘gawin mong aksidente’?”
Hindi siya nakasagot.
Lumapit siya at hinawakan ang braso ko.
Agad akong umatras.
“Mika, kapatid ako ng papa mo.”
“Alam ko.”
“Mahal niya ako.”
“Maaaring mahal ka niya.”
Nanginginig ang boses ko, pero hindi ako umurong.
“Pero hindi ibig sabihin noon na ibinigay niya sa iyo ang karapatang sirain ang naiwan niya.”
Umiyak siya.
Tunay man o hindi, wala na akong pakialam.
May panahon na ang luha niya ay sapat para pagdudahan ko ang sarili ko.
Tapos na ang panahong iyon.
Sa loob ng hearing room, sinubukan ng panig nila na sabihing kusang-loob kong ibinenta ang bahay.
Ngunit ipinakita ang biometric attendance ko sa Cebu.
Ipinakita ang hotel CCTV noong araw ng sinasabing notarization.
Ipinakita ang pagkakaiba ng thumbmark.
At ipinakita ang electronic records na si Bianca ang nag-email ng draft deed kay Renato.
Nang tanungin si Renato kung personal niya akong nakita, yumuko siya.
“Hindi po.”
“Sino ang babaeng humarap sa iyo?”
“Kaibigan po ni Ms. Bianca.”
“Bakit mo pinatunayang si Mikaela de Leon iyon?”
“Binayaran po ako.”
Napatakip ng mukha si Tita Lorna.
Sa kabilang panig, nakatingin lang sa mesa si Bianca.
Hindi man agad natapos ang lahat, malinaw nang hindi maipagpapatuloy ang transfer.
Pinanatili ng korte ang pagbabawal sa anumang bentahan, mortgage o pagbabago sa property habang dinidinig ang mga kaso.
Matapos ang wastong proseso, kinilala ring walang bisa ang pekeng deed.
Naibalik sa akin ang legal na kontrol sa bahay.
Ngunit may natitira pang problema.
Nasa kanila pa rin ang owner’s duplicate title.
Sa sumunod na pagdinig, iginiit ni Tita Lorna na nawala raw iyon.
Hindi siya pinaniwalaan.
May video sa Registry of Deeds na inilalabas niya mismo ang titulo mula sa handbag.
May CCTV rin sa resort na makikitang dala niya ang parehong bag.
Sa huli, si Bianca ang nagsabi kung nasaan iyon.
Itinago ni Tita Lorna sa safety deposit box ng isang rural bank sa Cavite gamit ang pangalan ng dati niyang kasambahay.
Nakuha ang titulo sa pamamagitan ng kaukulang utos.
Nang makita ko ulit iyon, gusot na ang transparent cover na maingat na inilagay ni Papa.
May mantsa ng kape sa gilid.
May tiklop sa ibaba.
Dati, baka umiyak ako dahil sinira nila ang papel na iningatan niya.
Pero nang hawakan ko iyon, wala na akong naramdamang takot.
Dahil alam ko na ngayon:
Hindi pala ang papel ang nagbibigay sa akin ng karapatan.
Patunay lang iyon ng karapatang matagal nang akin.
Ang bahay ay isinailalim sa inventory bago ako muling pinayagang manirahan doon.
Maraming nawawala.
Alahas ni Mama.
Mga relo ni Papa.
Ilang antique na muwebles.
Dalawang painting.
At cash na nakatago para sana sa property tax at repairs.
Natagpuan ang ilan sa pawnshop.
Ang iba ay naibenta online ni Bianca.
Lahat ng narekober ay isinama sa ebidensiya.
Nang makabalik ako sa bahay, halos hindi ko ito nakilala.
May lipstick marks sa wine glasses.
May mga sapatos ni Bianca sa kuwarto ko.
Nasa sahig ang damit ni Papa.
May mga picture frame na itinapon sa basurahan.
At sa dingding ng study room, may marka ng sapatos kung saan sinubukan nilang sirain ang cabinet.
Pumasok si Mang Nestor nang naka-wheelchair.
Galing siya sa therapy.
Huminto siya sa sala.
“Pasensiya ka na, anak,” sabi niya.
“Huwag po kayong humingi ng tawad.”
“Hindi ko nabantayan.”
“Tao po kayo. Hindi bantay ng buong buhay namin.”
Dahan-dahan siyang tumayo gamit ang saklay.
Pinulot niya ang isang frame na nakaharap sa sahig.
Litrato namin iyon ni Papa noong graduation ko.
Basag ang salamin.
Pero buo ang larawan.
“Mapapalitan ang salamin,” sabi ni Mang Nestor.
Tumingin ako sa kaniya.
Tumango siya.
“Ang mahalaga, hindi nila napunit ang nasa loob.”
Iyon ang una kong ginawa.
Hindi pagpapalit ng kandado.
Hindi pagbili ng bagong kurtina.
Pinalitan ko ang salamin ng litrato namin ni Papa.
Pagkatapos ay ibinalik ko iyon sa dating puwesto.
Lumipas ang labingwalong buwan bago lumabas ang mahahalagang desisyon sa magkakahiwalay na kaso.
Napatunayang peke ang deed.
Hindi natuloy ang paglilipat ng property.
Napanatili sa pangalan ko ang bahay at kinilala ang bisa ng titulo.
Napag-alaman ding may pananagutan sina Tita Lorna at Renato sa paggawa at paggamit ng mga palsipikadong dokumento at sa tangkang pagkuha ng property sa pamamagitan ng panlilinlang.
Hindi nakaligtas si Tito Dante.
Narekober ang kaniyang SUV sa isang warehouse sa Laguna.
Pinalitan niya ang plaka.
Ipina-repaint ang isang bahagi ng bumper.
Pero natagpuan sa ilalim ng sasakyan ang bakas ng dugo at hibla mula sa damit ni Mang Nestor.
May dashcam din pala ang isang delivery truck na nakasunod sa kaniya noong madaling-araw.
Kita sa video na sinundan muna ng SUV si Mang Nestor bago biglang bumilis at lumiko papunta sa gilid ng kalsada.
Hindi aksidente ang nangyari.
Hindi rin bugso lang ng galit.
Sinadya.
Si Tito Dante ay nahatulan at nakulong dahil sa pananakit kay Mang Nestor at sa iba pang kaugnay na pagkakasala.
Si Tita Lorna naman ay napatunayang may mahalagang papel sa pamemeke, tangkang panlilinlang at pag-utos na patahimikin ang saksi.
Hindi tinanggap ng hukuman ang dahilan niyang emosyonal lamang siya dahil sa pagkamatay ng kapatid.
Ang pagdadalamhati ay hindi lisensiya para magnakaw.
At ang pagiging kamag-anak ay hindi proteksiyon laban sa pananagutan.
Si Renato ay nakipagtulungan kapalit ng mas magaan na pagtingin sa kaniyang kaso, ngunit hindi rin siya nakaligtas sa parusa at permanenteng nawala ang anumang pagkakataong makapagtrabaho muli sa legal-document processing.
Si Bianca ang huling humarap sa akin.
Nagbigay siya ng impormasyon tungkol sa safety deposit box at mga naibentang gamit.
Umamin din siyang siya ang gumawa ng mga post laban sa akin at siya ang kumuha ng IDs ko.
Dahil sa kaniyang kooperasyon, iba ang naging pagtrato sa kaniyang kaso kumpara sa mga magulang niya.
Ngunit hindi iyon nangangahulugang nakaligtas siya.
Inutusan siyang magbayad ng bahagi ng pinsala at isauli ang perang nakuha mula sa mga naibentang gamit.
Nawala ang engagement niya.
Nagsara ang negosyo niyang pinopondohan ng hiniram na pera.
Kinuha ng mga creditor ang condominium na ginagamit niya.
At ang mga kaibigang dati niyang iniimbitahan sa mga resort ay isa-isang lumayo nang lumabas na marami sa kanila ang ginamit niya bilang guarantor nang walang buong paliwanag.
Isang araw, matapos ang hearing, hinintay niya ako sa hagdan ng courthouse.
Wala siyang branded bag.
Wala ring teleponong nakatutok sa mukha niya.
“Mika,” sabi niya.
Huminto ako.
“Sorry.”
Hindi ako sumagot agad.
“Alam kong hindi sapat.”
“Tama ka.”
“Galit lang ako dahil pakiramdam ko lahat nasa iyo.”
“Hindi nasa akin ang lahat.”
“May bahay ka. May career ka. Paborito ka ni Tito Roberto.”
“Wala na ang papa ko.”
Napayuko siya.
“Pero may iniwan siyang mahalaga sa iyo.”
“May ama ka pa.”
Tumingin siya sa akin.
“Pero pinili mong tulungan siyang manakit ng ibang tao dahil gusto mo ng bahay na hindi naman sa iyo.”
Nagsimulang tumulo ang luha niya.
“Maaari mo ba akong patawarin?”
“Darating siguro ang araw na hindi na ako galit.”
Nag-angat siya ng mukha.
“Pero ang pagpapatawad ay hindi pagbabalik sa dati.”
“Hindi ka na makakapasok sa bahay ko.”
“Hindi ko na ibibigay sa iyo ang IDs ko.”
“Hindi kita pahihintulutang tawagin akong pamilya kapag kailangan mo ng pera, tapos kaaway kapag nagtakda ako ng hangganan.”
Tumango siya habang umiiyak.
Hindi ko siya niyakap.
Hindi ko rin siya sinigawan.
Umalis ako.
Dahil minsan, ang pinakamalinaw na kaparusahan ay hindi paghihiganti.
Kundi ang pagkawala ng tiwalang inakala nilang hindi mauubos.
Pagkaraan ng dalawang taon, muling naging tahimik ang bahay.
Ipinaayos ko ang nasunog na bahagi ng likod-bahay.
Pinalitan ang mga sirang bintana.
Pininturahan ang study room.
Ngunit hindi ko binago ang workbench ni Papa.
Nandoon pa rin ang mga lumang lapis niya, measuring tape at helmet.
Nakapasa ako sa licensure examination na muntik ko nang hindi matuloy dahil sa nangyari.
Nagbukas ako ng maliit na design-and-project management studio sa unang palapag.
Hindi ko ipinagbili ang bahay.
Hindi rin ako nagmadaling gawing condominium development ang lupa kahit maraming nag-alok.
Sa halip, ginawa kong maliit na training room ang dating guest room.
Tuwing Sabado, may libreng workshop doon para sa mga working student na gustong matuto ng drafting, project estimation at basic construction safety.
Pinangalanan ko itong Roberto de Leon Skills Room.
Si Mang Nestor ang unang dumating sa opening.
Hindi na siya naka-wheelchair.
May tungkod pa rin.
Pero nakakalakad na siya nang maayos.
Kasama niya ang asawa at dalawang apo.
Sa pader ay may maliit na larawan ni Papa.
Walang mamahaling plaque.
Walang engrandeng seremonya.
May simpleng pagkain lang sa hardin.
Pancit.
Lumpia.
Kape.
At paboritong ensaymada ni Papa.
Nang matapos ang mga bisita, naupo ako sa veranda.
Hawak ko ang liham ni Papa.
Medyo kupas na ang tinta sa ilang bahagi dahil ilang beses ko na itong binasa.
May isang pangungusap doon na dati hindi ko gaanong pinapansin.
Hindi lahat ng nawala ay kailangang habulin. Pero kapag sarili mong dangal ang kinukuha, huwag kang matakot tumayo.
Tumingin ako sa bahay.
Sa bintanang bagong ayos.
Sa harding muling namumulaklak.
Sa ilaw ng training room kung saan nagliligpit ng upuan ang mga estudyante.
Doon ko naunawaan kung bakit hindi ko kailangang isigaw sa buong pamilya na akin ang bahay.
Hindi ko kailangang makipagsabunutan.
Hindi ko kailangang magmakaawa para ibalik ang titulo.
Ang kailangan ko lang gawin ay huwag pumayag na ang pagnanakaw ay tawaging malasakit.
Na ang pananakot ay tawaging payo ng nakatatanda.
Na ang pang-aabuso ay tawaging obligasyon sa pamilya.
Kinuha nila ang titulo.
Sinakop nila ang bahay.
Sinunog nila ang mga gamit ni Papa.
Siniraan nila ako sa harap ng libo-libong tao.
Sinubukan nilang patahimikin ang saksi.
Pero sa dulo, hindi ako ang nawalan ng tahanan.
Sila ang nawalan ng kalayaan.
Nawalan sila ng pangalan.
Nawalan sila ng tiwala sa isa’t isa.
At higit sa lahat, nawalan sila ng karapatang gamitin ang salitang “pamilya” para muling makapasok sa buhay ko.
Pitong araw matapos ilibing si Papa, inakala nilang mag-isa na ako.
Inakala nilang dahil tahimik ako, mahina ako.
Hindi nila alam na ang katahimikan ko ay hindi pagsuko.
Iyon ang sandaling tinitiyak kong kapag kumilos ako, wala na silang pagkakataong itago ang ginawa nila.
Hindi ako nakipaglaban para sa isang gusot na papel.
Nakipaglaban ako para sa karapatan kong huwag nakawan sa pangalan ng pagmamahal.
At sa unang anibersaryo ng pagbabalik ko sa bahay, isinara ko ang lumang study room, pinatay ang ilaw at tumingin sa litrato ni Papa.
“Hindi nawala ang bahay,” bulong ko.
“Hindi rin nila ako nakuha.”
Paglabas ko, maliwanag ang buong sala.
Bukas ang mga bintana.
Mahangin ang hardin.
At sa unang pagkakataon mula nang mamatay si Papa, hindi na parang may multong nakabitin sa bawat sulok ng tahanan.
Ang naiwan na lamang ay alaala.
Hindi takot.
Hindi galit.
Kundi isang tahimik at payapang buhay na sa wakas, ako na mismo ang pumiling buuin.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
