BAHAGI 2
Dalawang araw akong halos hindi natulog.
Kasama si Attorney de Vera at ang independent audit team, pinag-aralan ko ang bawat transaksiyong inaprubahan ni Renato sa nakaraang tatlong taon.
Hindi sapat ang galit.
Hindi sapat na nakita ko ang pangalan niya sa invoice ng kasal.
Kung haharap ako sa board, kailangan kong may dalang katotohanang hindi kayang baluktutin ng kahit gaano kahusay na abogado.
Tatlong supplier ang paulit-ulit na nananalo sa bidding.
Golden North Packaging.
Aurelia Transport Solutions.
PMA Farm Consolidators.
Sa papel, magkakaibang kompanya sila.
Pero iisa ang accounting address.
Iisa ang bangkong ginagamit.
At ang emergency contact ng dalawang incorporator ay kapatid ni Renato na si Rowena Alcaraz.
Mas malala pa, ang photographs na kalakip sa delivery reports ay paulit-ulit lamang.
Parehong mga kahon.
Parehong warehouse corner.
Binabago lamang ang date stamp.
May mga produktong binayaran ng kumpanya ngunit hindi kailanman dumating.
May mga cold-storage repair na sinisingil nang tatlong beses.
At may mga truck na inuupahan buwan-buwan kahit matagal nang nakaparada at sira.
“May dahilan kung bakit special stockholders’ meeting ito,” paliwanag ng lead auditor na si Ms. Dizon. “Nakatakdang aprubahan bukas ang promotion ni Mr. Alcaraz bilang vice president for national procurement.”
Natawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil ganoon pala kakapal ang mukha ng isang taong naniniwalang walang makakahuli sa kanya.
Sa araw ng pulong, sinuot ko ang pinakasimpleng navy-blue pantsuit na pag-aari ko.
Wala akong mamahaling bag.
Wala akong alahas maliban sa lumang relo ni Papa.
Ayokong magmukhang batang biglang nakahawak ng pera.
Gusto kong pumasok bilang taong alam kung bakit siya naroon.
Matatagpuan ang headquarters ng Luntian Crest sa Bonifacio Global City.
Salamin ang buong harapan.
Sa lobby, nakapaskil ang litrato ng tatlong founders.
Nasa pinakakaliwa si Papa.
Hindi ko iyon napansin noon kahit ilang beses akong isinama ni Renato sa company Christmas party.
Siguro dahil palagi niyang sinasabi na “dating consultant” lamang ang tatay ko.
Isang kasinungalingang inulit niya hanggang sa halos paniwalaan ko.
“May appointment po?” tanong ng receptionist.
Iniabot ko ang stockholders’ notice at government ID ko.
Nang ma-scan niya ang QR code, napatuwid siya.
“Ms. Villanueva… sandali lamang po.”
Tinawagan niya ang executive office.
Makalipas ang isang minuto, personal na bumaba ang corporate secretary.
“Ms. Villanueva,” sabi nito, halatang kinakabahan. “Hinihintay po kayo ni Chairman Villareal.”
Habang umaakyat ang elevator, nakita ko ang sarili ko sa makintab na pinto.
Tatlong gabi pa lamang ang lumipas mula nang hilahin ko ang maleta ko palabas ng kasal.
Tatlong gabi pa lamang mula nang iparamdam sa akin na wala akong lugar sa pamilya.
Ngayon, papunta ako sa pulong kung saan nakasalalay ang kapalaran ng lalaking gumawa noon.
Pagbukas ng boardroom, nasa gitna ng presentation si Renato.
Nakatayo siya sa harap ng malaking screen.
Makintab ang sapatos.
Maayos ang amerikana.
Nasa slide sa likuran niya ang mga salitang:
PROCUREMENT EXCELLENCE AND NATIONAL EXPANSION
“Sa ilalim ng aking pamumuno,” sabi niya, “bumaba ng labing-apat na porsiyento ang projected distribution cost—”
Naputol siya nang mapansin ako.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Mara?”
Sabay-sabay na napalingon ang mga direktor.
Nasa dulo ng mesa ang chairman.
Katabi niya ang external counsel at tatlong kinatawan ng bangko.
Lumapit sa akin si Renato.
Hindi siya agad sumigaw.
Ngumiti muna siya sa mga naroon, saka ibinaba ang boses.
“Ano ang ginagawa mo rito?”
“Dumadalo sa pulong.”
“Hindi ito lugar para sa personal mong drama.”
Iniabot ko sa corporate secretary ang asul na folder.
Lalong sumikip ang panga ni Renato.
“Security,” tawag niya. “May hindi awtorisadong pumasok.”
Dalawang guwardiya ang lumapit sa pinto.
“Ilabas ninyo siya.”
Ngunit bago nila ako mahawakan, nagsalita ang chairman.
“Mr. Alcaraz, bumalik ka sa upuan mo.”
“Sir, anak po siya ng asawa ko. May problema lamang kami sa bahay.”
“Alam namin kung sino siya.”
“Kung ganoon, mas dapat ninyong malaman na wala siyang kinalaman sa meeting.”
Dahan-dahang tumayo si Chairman Villareal.
“Si Ms. Mara Villanueva ang beneficial owner at kinikilalang voting representative ng dalawampu’t pitong punto walong porsiyento ng outstanding shares ng kumpanyang ito.”
Parang nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Renato.
Napaatras siya.
Sa kabilang dulo ng mesa, may direktor na hindi sinasadyang nabitawan ang ballpen.
Itinuloy ng chairman.
“Siya ang pangalawang pinakamalaking indibidwal na stockholder ng Luntian Crest.”
Tumingin ako kay Renato.
Tatlong araw na ang nakalipas, sinabi niyang wala akong lugar sa kanyang bahay.
Ngayon, nakatayo siya sa kumpanyang halos isang-katlo ay pag-aari ko.
“Hindi maaari,” bulong niya. “Patay na ang tatay niya.”
“Eksakto,” sabi ko. “At iniwan niya sa akin ang hindi mo nagawang nakawin.”
Namula ang mukha niya.
“Ano’ng sinasabi mo?”
Inilapag ng corporate secretary sa bawat direktor ang pulang folder.
Isa-isa nila iyong binuksan.
Sa unang pahina pa lamang, nagbago na ang mga ekspresyon nila.
Naging bato ang panga ng chairman.
Napamura nang mahina ang audit committee chair.
Tumayo si Renato.
“Paninira ito. Hindi ninyo maaaring gamitin ang personal naming alitan para—”
“Personal ba ang walumpu’t anim na milyong pisong nawawala?” tanong ko.
Natahimik ang buong silid.
At bago siya nakasagot, bumukas muli ang pinto.
Pumasok si Paolo.
Kasunod niya ang dalawang abogado at ang pinuno ng corporate security.
May hawak siyang laptop.
Nang makita niya ako, namutla siya.
Dahil ang laptop na dala niya ang parehong laptop na ginamit upang gumawa ng lahat ng pekeng delivery report.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
