Ang lalaking nakasuot ng itim na hoodie ay hindi nagsalita. Naupo siya sa pinakalikod ng aking jeepney, nakayuko, at ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa isang maliit na bag. Ramdam ko ang tensyon sa hangin. Sa bawat pagpreno ko, tila napapatalon siya.
“Manong, pabilisin niyo pa,” bulong niya. Ang boses niya ay nanginginig.
“Boss, alas-tres na ng madaling araw. Delikado ang mabilis na pagtakbo, at baka mahuli tayo ng mga pulis,” sagot ko habang tinatahak ang madilim na kalsada patungo sa tanging pharmacy na bukas sa lugar na ito.
Hindi na siya sumagot. Nang makarating kami, bumaba siya nang mabilis. Hindi siya nagbayad ng tamang halaga; nag-iwan siya ng isang daang piso—sobra-sobra para sa isang maikling biyahe—at tumakbo patungo sa pintuan ng botika. Hindi ko na siya naabutan para isauli ang sukli.
Naiwan ako sa tapat ng pharmacy, nakatingin sa kanyang papalayo na anino. Isang kakaibang pakiramdam ang bumalot sa akin. Para akong nakakita ng sarili ko sa kanya—yung takot, yung pagmamadali, yung bigat ng responsibilidad. Pero ang mas nakakapagtaka, nakita ko ang isang maliit na papel na nalaglag mula sa kanyang bag noong bumaba siya.
Pinulot ko ito. Isang reseta. At sa ibaba nito, may nakasulat na pangalan: Elena.
Ang anak ng matandang babae kanina. Ang nurse.
Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Ang lahat ng piraso ng puzzle ay nagsisimulang magkabit-kabit. Ang matanda ay naghahanap kay Elena, at ang lalaking ito ay may hawak na reseta para kay Elena. Ano ang nangyayari sa loob ng ospital na hindi ko alam?
Dali-dali akong bumalik sa PGH. Hindi ko na inisip ang gasolina. Ang bawat agos ng dugo sa aking mga ugat ay nagtutulak sa akin na alamin ang totoo. Pagdating ko sa ospital, ang atmosphere ay mabigat. Ang mga ilaw sa pasilyo ay kumikislap-kislap, tila may diperensya sa kuryente.
Hinahanap ko ang matanda. Nakita ko siya sa waiting area, nakaupo sa isang matigas na silya, yakap-yakap ang kanyang basket. Ang kanyang mukha ay puno ng pagod, pero may bahid ng pag-asa.
“Nay!” tawag ko.
Lumingon siya. “Iho? Bakit ka bumalik?”
Inabot ko sa kanya ang reseta. “May pasahero akong nakalaglag nito. Ang pangalan ay Elena. Kilala niyo po ba ang lalaking ito?”
Kinuha niya ang papel. Nanginginig ang kanyang mga kamay. “Hindi ko kilala ang lalaki… pero ang reseta na ito, kay Elena ito. Ito ang gamot na kailangan niya para sa kanyang pagod at stress.”
“Nay, bakit po hindi siya umuuwi?”
Tumingin siya sa akin nang diretso sa mata. “Dahil sa ospital na ito, Mateo, maraming lihim. Ang anak ko… inilalaan niya ang kanyang buong buhay para sa mga taong walang kakayahang magbayad. Minsan, kinukuha niya ang sarili niyang ipon para lang pambili ng gamot ng mga pasyente. Pero ngayon, siya ang nangangailangan ng tulong.”
Sa sandaling iyon, lumabas mula sa isang kuwarto ang lalaking naka-hoodie. Pagkakita niya sa matanda, nagulat siya. Pagkakita niya sa akin, namutla siya.
“Mama?” tawag ng lalaki.
Ang matanda ay tumayo, ang kanyang mga mata ay nanlaki. “Jun? Ikaw ba iyan?”
Si Jun, ang kapatid ni Elena. Ang lalaking akala ko ay magnanakaw o kriminal, ay isa palang kapatid na desperadong naghahanap ng paraan para maisalba ang kanyang kapatid.
“Elena… hindi niya kaya,” sabi ni Jun habang bumubuhos ang kanyang mga luha. “Nakakulong siya sa loob ng ICU. Hindi dahil siya ang pasyente, kundi dahil… dahil inako niya ang utang ng isang pasyenteng hindi nakabayad. Pinigilan siya ng management na umalis hangga’t hindi nababayaran ang bill.”
Naramdaman ko ang paghinto ng mundo ko. Ang ospital na nagliligtas ng buhay, ay siya ring nagiging kulungan ng mga taong nagmamalasakit? Ang sistema ay malupit. Ang pera ang nagdidikta kung sino ang malaya at sino ang mananatili sa loob ng apat na sulok na ito.
Tiningnan ko si Lito sa isip ko. Ang anak ko. Kung mangyari ito sa amin, paano na kami?
“Magkano ang kailangan?” tanong ko, kahit alam ko na wala akong sapat na pera.
“Isang daang libong piso,” sagot ni Jun. “Hindi ko alam kung saan kukuha.”
Isang daang libong piso. Ang halagang iyon ay tila bundok na hindi ko kayang akyatin. Ngunit habang nakatingin ako sa matanda, sa kapatid ni Elena, at sa mga pasyenteng nakahiga sa paligid, naramdaman ko na hindi ko pwedeng talikuran ang sitwasyong ito.
“Hindi ko alam kung paano,” sabi ko, “pero sisimulan natin sa kung ano ang mayroon tayo.”
Sa gabing iyon, hindi ako namasada para sa sarili ko. Namasada ako para sa hustisya. At hindi ko alam na ang susunod na mangyayari ay isang himala na hindi namin inaasahan.
(Itutuloy sa Bahagi 3…)
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
