Hindi ako agad gumalaw.
Parang may nakadikit na bigat sa paa ko, hindi lang dahil basa ang sahig kundi dahil unti-unting lumulubog ang lahat ng pinaniwalaan ko sa loob ng maraming taon.
Si Enzo ay patuloy sa pagsasalita, parang walang nangyayari.
“Alam mo Ate, ang galing nga ni Nanay eh. Ang dami niyang naipon kahit akala mo hirap na hirap tayo. Sabi niya investment daw ‘to. Para raw sa future namin.”
Future.
Parang salita na hindi kasama ako.
“Enzo,” mahina kong sabi, halos pabulong, “nasaan si Nanay ngayon?”
“Sa bahay. Kasama ni Tatay. Nagluluto yata sila. Alam mo naman, excited sa opening ko bukas.”
Bukás.
Kahit hindi pa ako handa.
Humigpit ang hawak ko sa susi. Pakiramdam ko, kahit iyon, pwede ring kunin sa akin anumang oras.
“Pwede ba siyang tawagan?” tanong ko.
Nagkibit-balikat si Enzo. “Oo naman.”
Kinuha niya ang cellphone ko na parang normal lang, parang hindi niya ramdam na may bagay na nabasag sa loob ko.
Tinawagan niya si Nanay.
Ring…
Ring…
Pag sagot, narinig ko ang boses na matagal kong pinag-alayan ng lahat.
“Hello, Enzo? Andiyan na ba kayo sa site?”
Huminga ako nang malalim.
Ako ang sumagot.
“Nanay.”
Sandaling katahimikan.
“Ma-Maya? Nandiyan ka rin pala.”
May kung anong bigat sa tono niya. Hindi sorpresa. Parang… na-delay lang ang eksena.
“Nanay,” ulit ko, mas malamig ngayon, “bakit may shop si Enzo dito?”
Narinig ko ang marahang paghinga niya sa kabilang linya.
“Ay… anak, huwag ka sanang magalit. Para naman ‘yan sa pamilya.”
“Pamilya?” halos tumawa ako, pero hindi lumabas ang boses ko nang maayos. “Paano yung perang pinapadala ko?”
Tahimik.
Tapos isang buntong-hininga.
“Ginamit namin, Maya. Para maayos ang lahat. Para may maipundar tayo.”
“Lahat?” Lumapit ako sa salaming pinto, nakita ko ang repleksyon ko—nagkakabasag na hindi nakikita ng iba. “Kasama pati sinasabi n’yong utang? Bubong? Gamot?”
Sandaling katahimikan ulit.
Pagkatapos, mas mahina ang boses niya.
“Anak… matagal na naming naayos ‘yon. Pero kung sinabi namin sa’yo, titigil ka sa pagtulong.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa likod ko.
“Tinago n’yo sa akin?”
“Hindi sa tinago… iningatan ka lang namin,” sabi niya, parang iyon ang tamang salita.
Sa likod ko, narinig ko si Enzo na tumawa ulit, may kausap na broker.
“Ma, alam ba ni Ate na sa kanya rin ‘yung isang unit? Sabi ni Nanay sabi niya surprise daw.”
Natigilan ako.
“Isang unit?”
Narinig ko ang pag-ubo ni Nanay.
“Oo… Maya, anak, para patas naman. May bahagi ka rin doon. Hindi ka naman namin pinabayaan.”
Hindi ka namin pinabayaan.
Ang linya na iyon ang siyang tuluyang pumunit sa natitirang katahimikan ko.
“Nanay,” sabi ko, mabagal, bawat salita ay mabigat, “ilang taon akong hindi bumibili ng kahit ano para sa sarili ko.”
Tahimik.
“Hindi ako nag-asawa dahil gusto kong makatulong.”
Tahimik pa rin.
“Hindi ako umuwi noong birthday ko dahil sinabi n’yong kailangan n’yo ng pera.”
May narinig akong paghinga niya na parang gustong magsalita pero hindi makalusot.
“Anak…” mahina niya.
Pero pinutol ko siya.
“Hindi niyo ako tinulungan, Nanay.”
Tumingin ako sa loob ng shop.
Sa bagong pintura.
Sa makinang hindi ko alam kung para kanino talaga.
Sa kapatid kong mukhang panalo na bago pa man magsimula.
“Ginamit n’yo ako.”
Tahimik.
Walang sagot.
Kahit si Enzo sa tabi ko, biglang natahimik na rin, parang doon lang niya naramdaman na may ibang klase ng hangin sa paligid.
Pinatay ko ang tawag.
Hindi ko na hinintay ang paliwanag.
Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone sa sahig.
Hindi ito nabasag.
Ako lang.
Huminga ako nang malalim, at sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi para sumunod.
Kundi para magdesisyon.
Tumingin ako sa salaming pinto.
Sa repleksyon ko.
“Kung investment ako sa pamilyang ‘to,” bulong ko, “siguro panahon na para bawiin ko rin ang puhunan ko.”
At sa likod ko, sa kabila ng bagong pintura at ilaw ng milk tea shop, may isang bagay na nagsimulang gumalaw sa loob ko—
hindi na anak.
hindi na tagapagbigay.
kundi isang taong sa wakas ay magtatanong:
“Sino ba talaga ang may-ari ng lahat ng ito?”
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
