Gusto kong sumugod sa Unit 1807.
Gusto kong kaladkarin si Ramon palabas at tanungin kung kailan niya napagdesisyunang angkinin ang asawa, kompanya, at buhay ko.
Ngunit hinawakan ni Tess ang braso ko.
“Kapag nagpadala ka sa galit, ikaw ang matatalo.”
“Paano mo nasasabi iyan nang ganyan kalma?”
“Hindi ako kalmado.”
Inilabas niya ang cellphone niya.
May litrato roon ng matandang mag-asawa sa ospital.
“Mga magulang ni Ramon. Ako ang nagbabayad ng dialysis ng ama niya at maintenance ng ina niya. Ako rin ang nagpaaral sa kapatid niya.”
Pumikit siya sandali.
“Labindalawang taon akong nagtrabaho para bigyan siya ng buhay na hindi niya kailangang ikahiya. Ngayon, pera ko ang ginagamit niya para tulungan silang agawan ka.”
Wala akong maisagot.
Magkaiba kami ng anyo ng sakit, ngunit pareho ang sugat.
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina na parang walang alam.
Maaga roon si Ramon.
Lumapit siya sa akin dala ang kape.
“Happy anniversary, bro. Kumusta ang gabi?”
Tinitigan ko ang lalaking naging best man ko sa kasal.
Siya ang kasama ko noong halos magsara ang unang workshop ng Luntian.
Siya ang nangakong hindi niya hahayaang may manloko sa akin sa negosyo.
“Maayos,” sagot ko.
“Hindi ka ba binigyan ni Celine ng special gift?”
Ngumisi siya.
Naramdaman kong gusto niya akong pagtawanan nang hindi ko nalalaman kung bakit.
“May sakit siya,” sabi ko. “Hindi ko siya pipilitin.”
Sandaling kumislap ang pagkayamot sa mukha niya.
Pagkatapos ay tinapik niya ang balikat ko.
“Napakabait mo talaga.”
Nang makaalis siya, tinawagan ko si Atty. Nina Salcedo, corporate counsel ng Luntian.
Ipinakita ko sa kanya ang lease documents at registration ng Northline Fixtures.
Hindi ko ipinakita ang video ng affair.
Ayokong mauna ang galit kaysa ebidensiya.
“May conflict-of-interest declaration ba si Ramon para sa supplier na ito?” tanong niya.
“Wala.”
“Siya ba ang nagrekomenda?”
“Oo.”
“Siya rin ba ang pumirma sa inspection at delivery acceptance?”
“Oo.”
Agad niyang isinara ang pinto ng conference room.
“Kailangan nating mag-internal audit. Tahimik lang. Huwag mong papalitan ang access niya hanggang makuha natin ang server logs.”
“Gaano kalaki ang posibleng nawala?”
“Titingnan natin.”
Tatlong araw kaming kumilos nang palihim.
Sa harap ng lahat, ako pa rin ang mapagtiwalaang asawa at kaibigang walang kamalay-malay.
Sa gabi, umuuwi ako sa bahay na kasama si Celine.
Nagluluto siya ng hapunan.
Nagtatanong kung kumusta ang araw ko.
Minsan ay inilalagay pa niya ang kamay niya sa balikat ko, ngunit mabilis ding inaalis kapag sinusubukan kong lumapit.
Isang gabi, napansin kong wala siyang wine sa baso.
“Hindi ka iinom?”
“Sumasakit ang tiyan ko.”
“Magpatingin tayo.”
“Hindi kailangan.”
“Celine—”
“Gabo, huwag mo na naman akong kontrolin.”
Tumahimik ako.
Iyon ang sandaling naunawaan kong hindi lamang pagsisinungaling ang ginagawa niya.
Ginagamit niya ang aking pag-aalala upang iparamdam na masama akong tao.
Kapag nagtanong ako, kontrolado ko siya.
Kapag nasaktan ako, makasarili ako.
Kapag lumapit ako, hindi ko iginagalang ang sakit niya.
Ngunit kapag lumayo ako, ikinukuwento niya kay Ramon na pinababayaan ko siya.
Makalipas ang isang linggo, natapos ang unang bahagi ng audit.
Umabot sa ₱18.6 milyon ang bayad sa Northline Fixtures.
Mahigit kalahati ng delivery receipts ay duplicate.
May tatlong proyektong nakalistang tumanggap ng imported bathroom fixtures kahit classrooms at rural clinics ang itinayo namin roon.
May mga pirma ng site engineer na halatang kinopya.
Sa account ng Northline, nahati ang pera sa apat na direksiyon.
Kay Carlo.
Sa isang account na konektado kay Ramon.
Sa lease ng Unit 1807.
At sa isang investment account na nakapangalan kay Celine.
“Hindi pa sapat para ipakitang alam ni Celine ang pinagmulan,” sabi ni Nina.
“Pero sapat para kay Ramon at Carlo?”
“Kapag nakuha natin ang original files at approvals, oo. Ngunit may ginagawa silang mas malaki.”
Ipinakita niya ang access log.
Tatlong beses binuksan ni Celine ang folder ng shareholder agreements mula sa laptop ko sa bahay.
Dalawang beses niyang sinubukang i-download ang digital copy ng lagda ko.
“Bakit niya kailangan ang lagda mo?” tanong ni Nina.
Hindi ko pa alam noon.
Nalaman ko kinagabihan.
Pag-uwi ko, masigla si Celine.
Nakapula siyang bestida at puno ng pagkain ang mesa.
May kare-kare, inihaw na salmon, at paborito kong ube cheesecake.
“Nagkamali ba ako ng petsa?” tanong ko.
“Hindi ba puwedeng ipagluto ng asawa ang mister niya?”
May inilapag siyang baso ng red wine sa harap ko.
“Para saan ito?”
“Para sa bagong simula.”
Napatingin ako sa kanya.
Sa ilalim ng ilaw, maganda pa rin siya.
Iyon ang pinakamalupit na bahagi.
Kahit alam kong niloko niya ako, may bahagi pa rin sa akin na naaalala ang babaeng nakasabay kong tumakbo sa ulan sa UP Diliman, ang babaeng nakitulog sa sahig ng unang opisina ko habang ginagawa namin ang unang proposal.
“Huwag ka namang tumingin nang ganyan,” sabi niya.
“Paano?”
“Parang hindi mo ako kilala.”
Natawa ako nang mahina.
“Kilala pa ba kita?”
Nanigas siya.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Pagod ka lang.”
Itinaas niya ang baso.
“Para sa atin.”
Alam kong may mali.
Ngunit kailangan kong malaman kung hanggang saan sila handang umabot.
Idinikit ko ang baso sa labi ko, kunwari’y uminom, saka ko ibinuhos nang kaunti sa halaman sa tabi ng mesa.
Paulit-ulit niya akong pinainom.
Pagkalipas ng dalawampung minuto, nagkunwari akong nahihilo.
“Celine…”
Agad siyang tumayo.
“Gabo? Ayos ka lang?”
“Parang… umiikot.”
Inalalayan niya ako papunta sa silid.
Maingat akong humiga at pinabagal ang paghinga.
Lumabas siya.
Makalipas ang limang minuto, narinig kong bumukas ang front door.
Boses ni Ramon.
“Tulog na?”
“Malakas ang nilagay mo. Dapat lang.”
Nanginig ang buong katawan ko, ngunit hindi ako gumalaw.
Pumasok sila sa kuwarto.
May nagbukas ng ilaw ng cellphone.
“Hubarin mo ang polo niya,” sabi ni Celine.
“Sigurado ka rito?”
“Kapag may video ako, hindi siya makakatanggi. Kapag nagsumbong siya tungkol sa kompanya, sasabihin kong pinilit niya ako habang wala ako sa tamang kondisyon.”
“At ang bata?”
“Sasabihin kong sa kanya.”
“Walong linggo ka na. Paano kapag nagbilang ang doktor?”
“Hindi naman marunong magbilang si Gabo pagdating sa ganito. Hindi nga niya alam kung kailan ako puwedeng mabuntis.”
Tumawa si Ramon.
Doon ko halos makalimutang kailangan kong manatiling tahimik.
May inilapag silang maliit na camera sa dresser.
Humiga si Celine sa tabi ko.
Inilagay niya ang kamay ko sa balikat niya at kumuha ng ilang litrato.
Pagkatapos ay nag-record siya habang umiiyak.
“Gabo, tigilan mo ako… ayoko…”
Wala akong ginagawa.
Nakahiga lamang ako, nakapikit, habang ginagawa nila akong kriminal sa sarili kong silid.
Makalipas ang isang oras, umalis si Ramon.
Doon lamang ako bumangon.
Kinuha ko ang natitirang wine sa bote, ang baso, at ang maliit na piraso ng tabletang naiwan sa ilalim ng mesa.
Tinawagan ko si Nina.
“Dinala nila ang plano rito sa bahay.”
“Lumabas ka ngayon,” sabi niya. “Dumiretso ka sa emergency room. Kailangan ng blood test bago mawala sa katawan mo ang anumang inilagay nila.”
Kinabukasan, nagising ako kunwari’y walang maalala.
Nasa paanan ng kama si Celine, umiiyak.
“Anong nangyari?” tanong ko.
Sinampal niya ako.
“Hayop ka!”
Hinawakan ko ang pisngi ko.
“Celine?”
“Pinilit mo ako kagabi.”
“Ano?”
“Lasing ka. Sinabi kong ayoko, pero hindi ka tumigil.”
“Hindi ko maalala.”
“Dahil wala kang pakialam!”
Ipinakita niya ang edited video.
Madilim.
Putol-putol.
Naririnig ang pag-iyak niya, ngunit hindi kita ang mukha ko. Ang tanging malinaw ay ang kamay kong inilagay nila sa balikat niya.
“Hindi ako makapaniwalang nagawa mo ito,” sabi ko.
“May kondisyon ako, Gabo. Alam mong nasasaktan ako.”
Lumuhod ako sa harap niya.
Hindi dahil talo ako.
Kundi dahil kailangan kong maniwala siyang talo ako.
“Ano’ng kailangan kong gawin?”
Pinunasan niya ang luha niya.
“Gusto kong magkaroon ng seguridad.”
“May bahay ka. May savings ka.”
“Hindi sapat.”
Tumingin siya nang diretso sa akin.
“Gusto ko ng tatlumpung porsiyento ng Luntian Modular Systems at ang rest house sa Tagaytay.”
Napakunwari akong nabigla.
“Celine, ang kompanya—”
“Kapag tumanggi ka, dadalhin ko ang video sa pulis at media.”
Nawala ang iyak sa boses niya.
“Pipili ka, Gabo. Ang kompanya mo o ang reputasyon mo.”
Saka niya inilabas ang ultrasound mula sa bag.
“May isa pa.”
Dahan-dahan niyang inilagay ang kamay sa tiyan niya.
“Buntis ako.”
“Paano?”
Tinitigan niya ako na para bang ako ang pinakamasamang tao sa mundo.
“Matapos ang ginawa mo noong isang gabi, paano mo pa naitatanong iyan?”
Kinuha ko ang ultrasound.
Nakasulat sa gilid ang edad ng dinadala niya.
Eight weeks, three days.
Ang gabing sinasabi niyang may nangyari sa amin ay kagabi lamang.
Hindi lang nila ako tinangkang nakawan.
Handa nilang gamitin ang isang batang hindi pa isinisilang upang ikulong ako sa kasinungalingan nila.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
