Hindi pa man lumilipas ang limang minuto ay biglang nag-vibrate ang cellphone ni Prof. Vergara.
Nakasimangot niya itong kinuha habang nakatingin pa rin sa akin na parang gusto niya akong kainin nang buhay.
“Excuse me,” mayabang niyang sabi bago sinagot ang tawag.
“Hello? Oo, ako nga si Prof. Vergara.”
Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
“P-po? Ngayon din?”
Tumayo siya mula sa swivel chair. Napansin kong nanginginig ang kamay niyang may hawak sa telepono.
“Pero nasa kalagitnaan ako ng klase—”
Naputol siya.
“…Opo. Susunod po ako.”
Pagkababa niya ng tawag ay napatingin siya sa buong klase.
“Kayo muna rito. May emergency meeting lang.”
Hindi pa siya nakakalabas ng pinto nang bumukas iyon mula sa labas.
Pumasok ang tatlong lalaking naka-itim na suit.
Hindi sila security guard ng paaralan. Walang logo ang suot nila. Pare-pareho silang may earpiece at seryosong mukha.
“Professor Adrian Vergara?” tanong ng nasa gitna.
“O-oo. Bakit?”
“Inaanyayahan po kayong sumama sa amin sa opisina ng University President. Agad.”
Nagbulungan ang buong klase.
Si Kevin na kanina’y pinakamalakas mang-asar ay napangisi.
“Tingnan mo nga naman. Baka may award si Sir.”
Ngunit hindi ngumiti ang mga lalaking naka-itim.
Isa sa kanila ang lumapit sa basurahan.
Tahimik niyang pinulot ang thesis kong nabasa ng natapong kape at nadumihan ng balat ng saging.
Maingat niya itong inilagay sa isang malinaw na plastic envelope.
Pagkatapos ay lumapit siya sa akin.
“Sir Mateo, nais po ba ninyong samahan namin kayo?”
Halos tumigil ang paghinga ng buong klase.
“Sir… Mateo?”
Napatingin silang lahat sa akin.
Maging si Prof. Vergara ay tila hindi makapaniwala.
Napailing ako.
“Hindi na kailangan. Susunod ako mamaya.”
Tumango ang lalaki.
“As you wish, sir.”
Paglabas nila ng silid ay tila may sumabog na bomba sa katahimikan.
“Ano ’yon?”
“Kilala nila si Mateo?”
“Bakit ‘sir’ ang tawag nila?”
Lumapit si Kevin sa akin.
“Pare, ano bang nangyayari?”
Hindi ako sumagot.
Tahimik ko lang inayos ang sintas ng luma kong sapatos.
Makalipas ang ilang minuto ay tumunog ang lahat ng speaker sa buong campus.
Isang pormal na boses ang nagsalita.
“Attention to all faculty members. Emergency Board Assembly will commence in ten minutes. Attendance is mandatory. This order comes directly from the Office of the Chairman.”
Nagkatinginan ang mga propesor sa kabilang silid na kita mula sa bintana.
Hindi karaniwan ang ganitong anunsyo.
Sa katunayan, ayon sa sabi-sabi, limang taon nang hindi nagpapatawag ng emergency assembly ang Chairman ng Villarica Educational Holdings.
Samantala, sa pinakamataas na palapag ng administrative building…
Nagbukas ang pintuan ng isang pribadong opisina.
Tumayo ang isang matandang lalaki na nakasuot ng simpleng kulay-abong amerikana.
Sa edad na pitumpu, matalas pa rin ang kanyang mga mata.
Siya si Don Alejandro Villarica.
Ang nagtatag ng buong Villarica Global Academy.
At ang lolo ko.
“Kinumpirma ba ninyo?” tanong niya sa kanyang executive assistant.
“Opo, Chairman. Ayon sa CCTV, personal na itinapon ni Prof. Vergara sa basurahan ang thesis ni Sir Mateo at tinawag pa siyang pulubi sa harap ng klase.”
Tahimik na ipinikit ni Don Alejandro ang kanyang mga mata.
Pagkatapos ng ilang segundo ay dahan-dahan siyang tumayo.
“Dalawampung taon kong itinayo ang pangalan ng paaralang ito.”
Humawak siya sa mesa.
“Hindi para gamitin ng isang empleyado sa pang-aapi.”
Lumapit ang legal counsel.
“Sir, ia-activate na po ba natin ang Protocol Zero?”
Tumango ang matanda.
“Hindi lang iyon.”
“I-freeze ang lahat ng access ni Adrian Vergara. I-lock ang faculty account niya. Ihanda ang internal investigation. At ipatawag ang Board.”
“Ngayong araw din.”
Samantala, walang kamalay-malay si Prof. Vergara na habang naglalakad siya papunta sa conference hall ay isa-isang nawawala ang kanyang access card.
Hindi na gumana ang ID niya sa elevator.
Hindi na rin siya makapag-log in sa faculty portal.
At nang subukan niyang tawagan ang dean na dati niyang kakampi…
Hindi ito sumagot.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon ng pagmamalaki, naramdaman niya ang isang bagay na hindi niya inaasahan.
Takot.
Habang ako naman ay tahimik na nakaupo sa pinakadulong upuan ng classroom.
Nakatingin lang ako sa bintana.
Alam kong hindi pa nagsisimula ang tunay na kapalit ng ginawa niya.
Ang mensaheng ipinadala ko ay tatlong salita lang.
Ngunit sa loob ng pamilya naming Villarica, iisa lang ang ibig sabihin ng “Execute Protocol Zero.”
Kapag in-activate iyon, walang ranggo, walang koneksiyon, at walang kayamanan ang makapagliligtas sa sinumang mapatunayang umabuso sa kapangyarihan.
At ngayong araw…
Si Prof. Adrian Vergara ang unang makakaranas ng bigat ng utos na iyon.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
