Pagsapit ng umaga, mukha ni Andres ang nasa lahat ng social media page sa San Aurelio.
May kuha mula sa CCTV na pumapasok siya sa poultry farm.
May litrato rin ng dalawang bantay na nakahandusay sa sahig.
Ang caption:
MAPANGANIB NA ARMADONG LALAKI, POSIBLENG SANGKOT SA PAGKAWALA NG SARILI NIYANG ANAK
Sa panayam sa lokal na radyo, sinabi ni Major Manalang na posibleng may “marahas na nakaraan” si Andres.
“Pinapayuhan namin ang publiko na huwag siyang lapitan,” sabi ng major. “May dahilan para paniwalaang armado at delikado ang suspek.”
Hindi binanggit ang dugo ni Mela.
Hindi binanggit ang basag na telepono.
Hindi rin binanggit na pag-aari ng mga Villareal ang poultry farm.
Sa loob lamang ng ilang oras, ang amang humihingi ng tulong ang ginawa nilang kriminal.
“May warrant na sila,” sabi ni Tess habang nagmamaneho sa lumang farm road. “Aggravated assault, illegal possession of firearms, kidnapping. Pati pagkawala ni Mela, ibinibintang sa iyo.”
“Wala silang makukuhang armas sa bahay.”
“May itinanim na siguro sila.”
Tumawag ang kapitbahay ni Andres.
“Kuya, pinasok ng mga pulis ang talyer mo. May inilabas silang dalawang baril at mga supot ng droga.”
Pumikit si Andres.
Matagal niyang pinaghandaan ang araw na may makakakilala sa kanya.
Ngunit hindi niya inakalang gagamitin nila ang buong bayan upang durugin ang pagkataong binuo niya para sa anak.
“May kopya ba ng lumang files?” tanong ni Tess.
“Nasa flash drive.”
“Kapag binigay mo, papatayin ka nila.”
“Kapag hindi ko binigay, papatayin nila si Mela.”
“Hindi nila siya pakakawalan kahit makuha nila iyon.”
“Alam ko.”
Napatingin si Tess sa kanya.
“Ano ang plano mo?”
“Bigyan sila ng bagay na sa tingin nila ay tunay.”
Gumawa sila ng duplicate flash drive.
Sa loob nito ay ilang lumang dokumento at isang tracking program na awtomatikong magpapadala ng kopya ng lahat ng files sa server ng radio station kapag ikinabit sa computer.
Ngunit kailangan muna nilang malaman kung saan dadalhin si Mela.
Tinawagan ni Andres si Lucio.
“Handa na ang drive.”
“Pumunta ka sa lumang ice plant sa Barangay Mabini. Mag-isa.”
“Gusto kong marinig ang anak ko.”
Ilang segundo ang lumipas.
“Pa?”
Boses ni Mela.
Pagod.
Nanginginig.
Ngunit malinaw.
“Anak, nasaktan ka ba?”
“Okay lang ako.”
Isang pagsisinungaling.
Alam ni Andres ang paraan ng paghinga ng anak kapag natatakot.
“Makinig ka sa akin,” sabi niya. “Huwag kang gagawa ng biglaan. Tumingin ka. Makinig ka. Tandaan mo ang lahat.”
“Pa, huwag kang pumunta.”
“Pupuntahan kita.”
“Patibong ito.”
May sumampal kay Mela.
Naputol ang tawag.
Sa halip na dumiretso sa ice plant, dumaan si Andres sa maliit na bahay ni Patrolwoman Dalisay Soriano.
Dalawampu’t anim na taong gulang si Dalisay at dalawang taon pa lamang sa serbisyo.
Siya lang ang pulis sa himpilan na hindi tumawa nang ireport ni Andres ang pagkawala ng anak.
“Kapag nakita nila kayong kasama ako, matatanggal ako,” sabi niya.
“Kapag hindi ka tumulong, may mamamatay.”
Ipinakita ni Andres ang video, ang basyo ng bala, at ang tracking data.
“Bakit ako?”
“Dahil hindi mapula ang putik sa sapatos mo kagabi.”
Natigilan si Dalisay.
Napansin pala niyang wala ito sa crime scene.
“May tiwala kayo sa akin dahil malinis ang sapatos ko?”
“May tiwala ako sa taong natakot pero hindi umiwas ng tingin.”
Kinuha ni Dalisay ang service pistol niya.
Hindi upang ibigay kay Andres.
Kundi upang sumama.
Sa ice plant, tatlong sasakyan ang naghihintay.
May anim na armadong lalaki.
Nasa gitna si Paolo Villareal.
Tatlumpo’t dalawang taong gulang, maayos ang buhok, mamahaling relo, at mukha ng lalaking hindi pa kailanman nakarinig ng salitang hindi.
“Nasaan ang drive?” tanong nito.
“Nasaan ang anak ko?”
“Malapit lang.”
“Gusto ko siyang makita.”
Humalakhak si Paolo.
“Hindi ikaw ang nagdidikta.”
Inilabas ni Andres ang flash drive.
“Kapag nakuha mo ito, wala nang dahilan para buhayin kaming dalawa.”
“Matanda ka na. Hindi ka na ganoon katalino.”
“Pero hindi rin ako anak ng mayor na kailangang gamitin ang mga pulis ng tatay niya para takpan ang bawat kasalanan.”
Nawala ang ngiti ni Paolo.
Sinuntok niya si Andres sa sikmura.
Hindi umiwas ang ama.
Hinayaan niyang kapkapan siya.
Hinayaan niyang kunin ang flash drive.
Hindi alam ni Paolo na may maliit na transmitter sa loob ng sinturon ni Andres.
Sa kabilang gusali, nakikinig sina Tess at Dalisay.
Narinig nilang tumawag si Paolo.
“Nasa akin na. Dalhin ninyo ang babae sa asukarera.”
Lumabas agad si Dalisay.
“Asukarera ng mga Villareal sa Barangay Candelaria,” sabi niya. “Labindalawang kilometro mula rito.”
Bago sila makaalis, dumating ang dalawang patrol vehicle.
Pinangunahan ni Major Manalang.
“Dapa!” sigaw nito.
Itinutok ng mga pulis ang kanilang mga baril kay Andres.
“Sir, may hostage sa lumang asukarera!” sigaw ni Dalisay.
“Patrolwoman Soriano, ibaba mo ang armas mo!”
“Sir, narinig namin si Paolo!”
“Kasabwat ka ng suspek.”
Nanlaki ang mata ni Dalisay.
Alam ni Manalang ang lahat.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto ng ice plant.
Lumabas si Paolo at nagkunwaring takot.
“Major! Tulungan ninyo ako! Tinangka niya akong patayin!”
Hindi makapaniwala si Dalisay.
“Narinig ko ang usapan ninyo!”
“Wala kang narinig,” sagot ni Manalang. “At simula ngayon, suspended ka.”
Dinakip nila si Andres.
Habang isinasakay sa patrol vehicle, tumingin siya kay Paolo.
Napangiti ang anak ng mayor at ipinakita ang flash drive.
“Salamat sa regalo.”
Hindi niya alam na nagsimula nang mag-upload ang files.
Ngunit makalipas ang ilang minuto, biglang nawala ang signal.
“Tinanggal nila sa computer,” sabi ni Tess mula sa telepono ni Dalisay. “Dalawampu’t anim na porsiyento lang ang nakuha natin.”
“May sapat bang pangalan?” tanong ni Dalisay.
“May ilang bank account at shipping logs. Pero wala ang pahina tungkol sa mga Villareal.”
Sa loob ng sasakyan, piniringan si Andres.
Hindi siya dinala sa himpilan.
Narinig niyang lumiko sila sa gravel road.
Naamoy niya ang dagta ng tubo.
Narinig ang malalaking trak.
Dinadala rin siya sa asukarera.
“Plano nilang patayin siya roon,” bulong ni Dalisay.
“Hindi lang siya,” sagot ni Tess. “May report tungkol sa nakaimbak na diesel at fertilizer sa lumang planta.”
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Kapag pinasabog nila ang lugar, sasabihin nilang si Andres ang gumawa.”
Samantala, sa loob ng abandonadong asukarera, nakatali si Mela sa bakal na haligi.
Namamaga ang kanyang kaliwang mata.
Masakit ang pulso dahil sa tali.
Ngunit naalala niya ang sinabi ng ama.
Tumingin ka. Makinig ka. Tandaan mo ang lahat.
Labing-apat na armadong lalaki.
Dalawang sasakyan sa likod.
Isang generator.
Anim na drum ng diesel.
Mga sako ng ammonium fertilizer na dating ginagamit sa taniman.
May mga kable mula sa ilalim ng hagdan patungo sa isang improvised ignition device.
Narinig niyang nag-uusap sina Lucio at Mayor Villareal.
“Kapag nakuha natin ang tunay na drive, tapos na ito,” sabi ng mayor.
“Hindi tunay ang ibinigay niya,” sagot ni Lucio.
“Paano mo nalaman?”
“Dahil kilala ko si Silvestre. Hindi niya ibibigay ang tanging bagay na nagpapanatiling buhay sa kanila.”
“Kung gayon, sunugin natin ang anak.”
Napapikit si Mela.
Hindi dahil sa takot sa kamatayan.
Kundi dahil narinig niya kung gaano kadaling sabihin ng mayor iyon.
Parang nagsasalita lamang tungkol sa pagsunog ng basura.
Lumapit si Paolo.
“Kapag dumating ang tatay mo, mapapanood niyang mawala ka.”
“Bakit?” tanong ni Mela.
“Dahil akala niya mas mabuti siya sa amin.”
“Hindi niya kayo iniisip.”
Sinampal siya ni Paolo.
“Lahat ng tao sa bayang ito, iniisip kami.”
“Hindi. Natatakot lang sila sa inyo.”
Sa galit, sinipa ni Paolo ang upuan.
Bumagsak si Mela sa sahig.
Ngunit habang inaangat siya ng bantay, naipasok niya ang kamay sa bulsa nito.
Nakuha niya ang telepono.
Hindi niya iyon agad inilabas.
Nang maiwang mag-isa, ginamit niya ang emergency call function.
Hindi niya matawagan ang ama.
Kaya tinawagan niya ang numerong paulit-ulit na binabanggit sa radyo tuwing may sakuna.
Ang hotline ng Radyo Katotohanan, kung saan nagtatrabaho si Tess.
Hindi siya nagsalita.
Iniwan lamang niyang bukas ang linya.
Sa studio, sinagot ng technician ang tawag.
Una niyang narinig ang paghinga ni Mela.
Pagkatapos, ang boses ni Mayor Villareal.
“Kapag dumating si Aguinaldo, itali siya sa tabi ng anak. I-live natin ang pag-amin niya. Pagkatapos, sindihan ang planta.”
Nairekord ang lahat.
Ngunit ilang segundo lamang ang lumipas, nahulog ang telepono mula sa bulsa ni Mela.
Nakita iyon ni Paolo.
Pinulot niya.
Nakita ang aktibong tawag.
“Kanino ka tumawag?”
Hindi sumagot si Mela.
Sinuntok niya ito sa tiyan.
Napahandusay ang dalaga.
“Patayin ang signal!” sigaw ni Paolo.
Binuksan ng mga tauhan ang jammer.
Nawala ang tawag.
Sa labas, dumating ang patrol vehicle na may sakay na nakaposas na si Andres.
Kinaladkad siya papasok ng asukarera.
Nang makita niya ang anak na nakahandusay sa semento, nagbago ang kanyang mga mata.
Lumapit si Paolo at ibinulong sa kanya:
“Iyan ba ang halimaw na kinatatakutan ng tatay ko?”
Tumawa siya.
“Wala kang magagawa.”
Sa likuran, sinindihan ng isang tauhan ang mahabang fuse na patungo sa mga drum ng diesel.
Unti-unting gumapang ang apoy sa sahig.
At sa mismong oras na iyon, nagsimula ang live broadcast ni Mayor Villareal sa kanyang opisyal na social media page.
Nakatutok ang camera kay Andres.
“Mga kababayan,” sabi ng mayor, “nahuli na natin ang teroristang nagbabalak pasabugin ang ating bayan.”
Sa labas ng asukarera, dumagundong ang unang pagsabog.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
