Hindi ako nakapagsalita.
Paulit-ulit kong pinanood ang video.
Pumasok si Doña Regina sa silid ni Papa.
Lumabas.
Pumasok si Beatriz.
Makalipas ang labing-isang minuto, lumabas din siya habang umiiyak.
Kinabukasan, patay si Papa.
“Hindi ibig sabihin nito na siya ang pumatay,” sabi ni Nico.
“May hawak siyang gamot.”
“Puwedeng kinuha niya upang ipa-test.”
“O maaaring kasama siya sa plano.”
Ayaw kong paniwalaan iyon.
Ngunit naalala ko ang gabing pumunta si Beatriz sa accounting office.
Sinabi niyang may nawawalang pera.
Sinabi niyang may nagmamatyag sa akin.
Ngunit hindi niya sinabi na nakita niyang pumasok ang sarili niyang ina sa silid ni Papa.
Hindi rin niya sinabi na may hawak siyang gamot.
Bakit?
Biglang nag-vibrate ang cellphone.
May pumasok na text mula sa hindi kilalang numero.
Kung gusto mong makitang buhay si Beatriz, dalhin mo ang memory card sa lumang bodega ng Villareal Fertilizer sa Bago City. Mag-isa ka. Alas-dos.
“Trap,” sabi ni Nico.
“Alam ko.”
“Hindi ka pupunta.”
“Tingnan mo ang oras.”
Alas-una at dalawampu.
“Wala tayong oras para humingi ng tulong sa pulis. Hawak ni Sison ang mga tao rito.”
“May abogado.”
“Hindi natin alam kung mapagkakatiwalaan si Atty. Mateo.”
“May media.”
Agad niyang tinawagan si April Reyes, dating campus journalist na ngayo’y reporter sa isang regional news network.
Ipinadala namin sa kaniya ang kopya ng testamento, ledger at video.
“Kapag hindi kami nakatawag makalipas ang isang oras,” sabi ni Nico, “ilabas mo ang lahat.”
“Bakit isang oras?” tanong ni April.
“Dahil baka iyon lang ang meron kami.”
Bago kami umalis, gumawa si Nico ng duplicate ng memory card.
Ang orihinal ay inilagay ko sa isang supot ng asukal sa loob ng kapilya.
Ang pekeng card ang dinala ko.
Nasa gilid ng dating fertilizer warehouse ang lumang bodega.
Isinara iyon matapos ang isang chemical spill pitong taon na ang nakalipas.
Malayo sa highway.
Walang kapitbahay.
Walang ilaw.
Iniwan namin ang motorsiklo sa tubuhan at naglakad sa likuran.
May dalawang itim na van sa harap.
Apat na lalaking armado.
Sa bubong, may lumang exhaust fan na umiikot pa rin.
“May kuryente,” bulong ni Nico.
Nakita niya ang underground drainage pipe sa gilid ng gusali.
Makitid.
Mabaho.
Puno ng putik.
Ngunit kasya kami.
Gumapang kami hanggang sa makarating sa service room.
Sa loob, may tunog ng generator.
At may babaeng humihikbi.
Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.
Nasa gitna ng bodega si Beatriz.
Nakatali sa bakal na upuan.
May sugat sa noo.
Namamaga ang isang mata.
Ngunit buhay siya.
“Bea.”
Napaangat ang ulo niya.
“Lina?”
Tumakbo ako palapit.
Niyakap ko siya.
Sa loob ng tatlong araw, pinilit kong tanggapin na wala na siya.
Ngunit naroon siya.
Mainit.
Humihinga.
Umiiyak sa balikat ko.
“Akala ko hindi ka pupunta.”
“Hindi kita iiwan.”
Bigla siyang tumigil sa pag-iyak.
“Dapat iniwan mo ako.”
Inalis ni Nico ang tali sa mga kamay niya.
“Nasaan ang mga bantay?” tanong niya.
“Pumunta sa harap. Hinihintay nila si Lina.”
“Paano mo natawagan ang cellphone sa kabaong?”
“May isang bantay na naiwan ang telepono niya. Kabisado ko ang numero ko. Si Anton ang naglagay ng cellphone ko sa kabaong para magmukhang isinama sa akin ang personal kong gamit.”
“Si Anton ang pumatay kay Joana?”
Pumikit si Bea.
“Oo.”
Nang gabing pumunta siya sa accounting office, kausap na pala niya si Joana.
Si Joana ang nakatuklas na may ghost employees sa payroll.
Mahigit tatlong daang pangalan ng mga manggagawang patay na, lumipat na o hindi kailanman umiral.
Taun-taon, mahigit apatnapung milyon ang inililipat sa mga account na konektado sa mga shell company ni Doña Regina.
Nang magtanong si Joana, pinagbantaan siya.
Lumapit siya kay Beatriz.
Nagplano silang dalhin ang ebidensya sa National Bureau of Investigation sa Bacolod.
Ngunit nalaman ni Anton.
Hinarang niya ang sasakyan nila.
Dinala sila sa bodega.
“Sinubukan ni Joana na tumakas,” sabi ni Bea. “Hinampas siya ni Anton ng bakal na tubo.”
“Hindi ba siya puwedeng dalhin sa ospital?”
“Buhay pa siya noon. Nagmamakaawa ako. Pero sinabi ni Mama na mas kapaki-pakinabang siyang patay.”
Isinakay nila ang katawan ni Joana sa SUV ni Beatriz.
Sinunog ang harap nito.
Inilagay ang singsing at bracelet ni Bea sa bangkay.
Binayaran si Major Sison upang pekein ang police report at dental confirmation.
“Bakit ikaw ang kinidnap nila?” tanong ko. “Anak ka ni Doña Regina.”
“Dahil nalaman kong pinatay niya si Papa.”
Nanginginig ang boses ni Bea.
“Nakita kong pumasok si Mama sa silid niya. Nang lumabas siya, kinuha ko ang bote ng gamot at sobre sa drawer.”
“Ikaw ang nasa video.”
“Oo.”
“Ano ang nasa sobre?”
“Ang tunay na testamento.”
“At ang gamot?”
“Ipina-test ko sa kaibigan kong doktor. Sobra ang digoxin sa dugo ni Papa. Hindi sapat upang patayin agad, pero sapat upang magdulot ng fatal arrhythmia dahil mahina na ang puso niya.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Yumuko siya.
“Dahil bago ko natuklasan iyon, kasama ako sa ginawa nila sa iyo.”
Parang huminto ang paligid.
“Ano?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Ako ang nagbigay kay Anton ng password mo.”
Napaatras ako.
“Bea…”
“Sinabi ni Mama na ililipat ka lamang sa ibang branch. Na kailangan naming patunayang hindi ka mapagkakatiwalaan upang hindi ka isama ni Papa sa kumpanya.”
“Ikaw ang tumulong na nakawin ang laptop ko?”
Tumango siya.
“Ikaw ang nagbigay ng digital signature ko?”
“Minsan lang. Akala ko maliit na transfer. Hindi ko alam na gagamitin nila sa labinlimang milyon.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil masyadong masakit upang tanggapin nang tahimik.
“Tinawag mo akong kapatid.”
“Kapatid kita.”
“Ginawa mo akong magnanakaw.”
“Nagselos ako.”
Tumulo ang luha niya.
“Buong buhay ko, ako ang pinapaboran. Pero nang magkasakit si Papa, ikaw ang hinahanap niya. Ikaw ang pinagkakatiwalaan ng mga tao. Ikaw ang nakakaalam kung paano patakbuhin ang hacienda. Natakot akong ikaw ang piliin niya.”
“Kaya sinira mo ako?”
“Akala ko papel lang. Trabaho lang. Akala ko maaayos ko pagkatapos.”
“Hindi lahat ng sugat naaayos sa paghingi ng tawad.”
“Alam ko.”
Tumunog ang telepono ni Nico.
Si April.
“Lina,” sabi niya, “may inilabas nang warrant laban sa iyo. Murder, qualified theft at kidnapping. Sinasabi nilang ikaw ang kumuha sa bangkay sa mansiyon.”
“Hindi ko kinuha ang bangkay.”
“Wala na ang kabaong. Inalis matapos kayong tumakas.”
Nagkatinginan kami.
Aalisin nila ang ebidensya.
Kapag na-cremate si Joana, mawawala ang pagkakataong maayos siyang makilala at maimbestigahan ang pagkamatay niya.
“April, ilabas mo na ang testamento.”
“Hindi pa. Sinusubukan kong beripikahin sa notary at bangko.”
“Wala na tayong oras.”
May yabag mula sa hallway.
Mabilis kaming nagtago sa likod ng steel drums.
Pumasok si Major Sison kasama ang dalawang pulis.
Kasunod niya si Anton.
“Wala pa rin si Lina?” tanong ni Anton.
“Papunta siya,” sagot ng major. “Pero kailangan nating ilipat ang kapatid mo. Masyado nang maraming nakakaalam.”
“Patayin na natin.”
Napalunok ako.
Sariling kapatid niya.
Walang pag-aalinlangan.
“Sabi ng mama mo, huwag muna,” sagot ni Sison. “Kailangan niya ang pirma ni Beatriz sa transfer ng shares.”
“Patay na siya sa papeles. Kaya kong pekein ang pirma.”
“Katulad ng pagpeke mo sa dental report?”
“Magkano pa ba ang gusto mo?”
“Hindi ito tungkol sa pera. Nagsasalita na ang funeral director.”
“Kung gayon, patahimikin mo.”
Umalis ang dalawang pulis upang maghanap sa likuran.
Nang malayo sila, pinatay ni Nico ang breaker.
Nagdilim ang bodega.
Hinawakan ko si Bea at tumakbo kami patungo sa service room.
Ngunit may emergency lamps sa kisame.
“Doon sila!” sigaw ni Anton.
Pumutok ang baril.
Tumama ang bala sa pader sa tabi ng ulo ko.
Bumagsak si Nico nang madulas sa langis.
Binalikan ko siya.
“Tumakbo ka!” sigaw niya.
Tinulungan namin siyang makatayo.
Nakarating kami sa drainage entrance, ngunit may lalaking nakaharang sa labasan.
Pinalo niya ako ng baril sa balikat.
Bumagsak ako.
Nang magising ako, nakatali na ang mga kamay ko.
Nasa gitna kami ng bodega.
Nakatayo sa harap namin si Doña Regina.
Wala na ang damit-pagluluksa niya.
Naka-puting blouse siya at beige na pantalon, na para bang papunta lamang sa isang business meeting.
“Napakaraming problemang ginawa mo mula nang ipanganak ka,” sabi niya.
“Bakit ninyo pinatay ang mama ko?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Dahil hindi niya alam kung kailan tatahimik.”
Naramdaman kong kumulo ang dugo ko.
“Siya ang bookkeeper ni Papa,” pagpapatuloy niya. “Nakita niya ang land deeds. Ang mga lupang ibinenta namin sa gobyerno kahit hindi naman amin. Akala niya sapat ang katotohanan upang manalo laban sa pera.”
“Kayo ang nagpaaksidente sa kaniya.”
“Hindi ko hawak ang manibela.”
“Pero kayo ang nagbayad.”
Hindi siya sumagot.
Hindi na niya kailangang sumagot.
“Nasa akin ang memory card,” sabi ko. “Kapag pinatay ninyo kami, lalabas ang lahat.”
“Ang card na dala mo ay walang laman.”
Namilog ang mga mata ko.
Ipinakita niya ang maliit na storage device.
Nabuksan na nila.
“Hindi ka kasingtalino ng inaakala mo.”
“May kopya.”
“Nasa kapilya?”
Nawala ang ngiti ko.
Lumapit si Major Sison.
“May nakakita sa inyo roon.”
Kinuha ni Doña Regina ang baril ni Anton.
Pagkatapos ay iniabot niya iyon kay Beatriz.
“Tapusin mo ito.”
Hindi gumalaw si Bea.
“Ma…”
“Pinili mo na minsan ang pamilya mo. Piliin mo ulit.”
“Itong pamilya ang pumatay kay Papa.”
“Ang ama mong ililipat ang pinaghirapan namin sa mga sakada?”
“Hindi ninyo pinaghirapan ang perang ninakaw ninyo.”
Sinampal siya ni Doña Regina.
“Kapag hindi mo pinatay si Lina, si Anton ang papatay sa inyong dalawa.”
Kinuha ni Bea ang baril.
Nanginginig ang kamay niya.
Lumapit siya sa akin.
“Bea,” bulong ko.
Umiiyak siya.
Itinaas niya ang baril.
At itinapat ang dulo nito sa gitna ng noo ko.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
