Hindi ako sumagot kay Nico.
Hindi sa boardroom.
Hindi sa harap ng mga direktor.
Hindi habang nakatingin sa akin si Rhea na tila sigurado nang napanalunan nila ang lahat.
Lumabas ako kasama sina Celina at Enzo.
Sa elevator pa lamang, tinawagan ni Enzo ang cybercrime investigators na dati nang nakatrabaho ng kompanya sa isang cargo fraud case.
Ipinasa namin ang larawan ni Tita Lourdes.
Sinuri nila ang metadata.
Walang malinaw na lokasyon, ngunit may lumang delivery sticker sa likod ng upuan.
Kilala ko iyon.
Warehouse 6.
Ang unang cold-storage facility ng pamilya namin sa Dumangas Port.
Isinara iyon matapos masira ang ammonia cooling system.
“Maaaring pain lang ang litrato,” sabi ng investigator.
“Hindi,” sagot ko. “Doon ako dinala ng tatay ko noong unang araw ko sa kompanya. Alam ni Nico na mahalaga sa akin ang lugar.”
“Hindi ka maaaring pumunta roon nang walang operasyon.”
“Kapag nakita nila ang pulis, sasaktan nila si Tita.”
“Kaya hindi nila makikita.”
Bumuo kami ng plano.
Magdadala ako ng lumang security token na kamukha ng ginagamit namin sa bank transactions.
Ang tunay na token ay nasa vault ng corporate bank.
Ang share certificates ay certified copies lamang.
May maliit na transmitter sa loob ng buckle ng sinturon ko.
May body camera sa butones ng blazer.
At may tracker sa loob ng sakong ng sapatos ko.
Hindi ako natatakot na mawalan ng pera.
Natatakot akong baka sa isang maling galaw, mawalan ako ng isa pang kapamilya.
Habang nasa sasakyan kami patungong Iloilo, inilatag ni Celina ang mga ebidensiya.
Anim na buwan nang automatic forwarding ang corporate emails ko sa isang address na kontrolado ni Nico.
May SIM replacement request na ginawa gamit ang scan ng passport ko.
May login sa personal cloud storage ko mula sa IP address ng advertising office niya.
Doon niya nakuha ang lumang signatures ko, scans ng IDs, at insurance records.
“Hindi ito ginawa sa isang gabi,” sabi ni Celina. “Matagal niya itong inihanda.”
“Gaano katagal?”
“Hindi bababa sa dalawang taon.”
Dalawang taon.
Sa loob ng dalawang taon, magkatabi kaming natutulog.
Magkasabay kaming nag-aalmusal.
Hinahalikan niya ako bago umalis.
Habang ako ay nagpaplano ng expansion, nagpaplano pala siyang burahin ako.
Nakita rin ni Enzo ang daloy ng pera.
Mahigit tatlumpu’t dalawang milyong piso ang unti-unting inilabas mula sa marketing at consultancy accounts.
Maliliit na halaga.
Iba’t ibang vendor.
Ngunit iisa ang huling destinasyon.
Blue Meridian Ventures.
Shell company na nakapangalan sa pinsan ni Allan.
“Kasabwat si Allan mula pa noong simula,” sabi ko.
“O maaaring siya ang nagsimula,” sagot ni Enzo.
Dumating kami sa Dumangas bago mag-alas-singko ng hapon.
Madilim ang langit.
May paparating na ulan.
Mula sa kalsada, tanaw ang lumang warehouse.
Kalawangin ang bubong.
Basag ang ilang bintana.
Tahimik ang dating loading bay na minsang punô ng mga kahon ng tuna, karne, at gamot.
Huminto ang sasakyan namin dalawang kilometro ang layo.
“Ingat,” sabi ni Celina.
Tumingin ako kay Enzo.
Hindi niya sinabi na huwag akong pumasok.
Alam niyang wala nang saysay iyon.
Sa halip, inayos niya ang maliit na camera sa butones ko.
“Hindi ka nag-iisa,” sabi niya.
Naglakad ako papasok sa warehouse.
Bawat yabag ay umaalingawngaw sa sementadong sahig.
May iisang ilaw sa gitna.
Nakatali si Tita Lourdes sa upuan.
May tape sa bibig.
Buhay siya.
Sa tabi niya ay si Allan.
Nanginginig ang kamay nito habang may hawak na baril.
Lumabas si Nico mula sa likod ng lumang control room.
Kasunod niya si Rhea.
Wala na ang puting dress nito.
Naka-jeans na siya at may hawak na malaking envelope.
Ngunit suot pa rin niya ang pulseras.
“Nasaan ang token?” tanong ni Nico.
Itinaas ko ang maliit na black case.
“Pakawalan mo muna si Tita.”
“Hindi ikaw ang nagbibigay ng kondisyon.”
“Wala kang makukuha kapag patay siya.”
Napangiti siya.
“Iyan ang dahilan kung bakit minahal kita noon. Marunong kang makipag-negosasyon.”
“Noon?”
“Bago mo ipamukha sa akin araw-araw na Manansala ka at Diaz lang ako.”
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tawa ko.
Mapait.
Pagod.
“Pinag-aral kita sa graduate school.”
“Awa mo iyon.”
“Ibinenta ko ang lupa ko sa Bacolod para mabayaran ang utang ng agency mo.”
“Para masabi mong ikaw ang nagligtas sa akin.”
“Binigyan kita ng puhunan.”
“Pero hindi mo ibinigay ang kontrol.”
“Dahil sinugal mo ang unang puhunan sa isang campaign na walang kontrata.”
Sumigaw siya.
“Palagi kang tama!”
Umalingawngaw ang boses niya sa warehouse.
“Palagi kang pinakamagaling. Ikaw ang pinapalakpakan. Ikaw ang iniinterbyu. Ikaw ang nasa cover ng magazine. Kapag pumapasok tayo sa isang silid, asawa lang ako ni Isabela Manansala!”
“Dahil sa halip na magtayo ng sarili mong pangalan, mas pinili mong nakawin ang akin.”
Nawala ang ngiti niya.
Lumapit siya at hinablot ang case.
Ibinigay niya kay Allan.
“Patakbuhin mo.”
Binuksan ni Allan ang laptop sa lumang mesa.
Ikinabit niya ang token.
Naghintay.
Pagkaraan ng ilang segundo, namula ang screen.
“Hindi gumagana,” sabi niya.
“Subukan mo ulit,” utos ni Nico.
Muling nabigo.
Tiningnan ako ni Nico.
“Peke ito.”
“Pakawalan mo si Tita. Ibibigay ko ang totoo.”
Biglang hinawakan ni Rhea ang braso ni Nico.
“Hindi ito ang usapan natin. Sabi mo pipirma lang siya at aalis tayo.”
“Tumahimik ka.”
“Nasaan ang mga plane ticket?”
“Tapos na ang plano.”
“Sabi mo Singapore tayo bukas.”
“Sabi kong tatawid tayo kapag maayos na ang pera.”
“Magkano ang ilalagay mo sa account ko?”
Hindi siya sinagot ni Nico.
Tumawa si Allan.
Mahina ngunit malinaw.
“Wala.”
Napalingon si Rhea.
“Ano?”
“Wala kang account sa final structure,” sabi ni Allan. “Kay Nico at sa akin ang Blue Meridian.”
Namuti ang mukha ni Rhea.
“Nico?”
“Nandito ka para gamitin ang mukha mo at pirmahan ang reservation.”
“Sinabi mong kalahati tayo.”
“At naniwala ka?”
Lumapit si Rhea.
“Buntis ako.”
Walang lambing na tumingin si Nico sa tiyan niya.
“Problema mo iyon.”
Parang may sumampal sa kanya.
Napatitig siya sa lalaking ipinagtanggol niya sa lobby.
Sa lalaking tinawag niyang asawa.
Sa lalaking nagbigay sa kanya ng mga ninakaw na gamit.
“Sinabi mong pakakasalan mo ako kapag natapos ang annulment.”
“Walang annulment.”
“Ano?”
“Peke ang lahat. Hindi ko kailangang pakasalan ka.”
Nanatiling nakatingin sa kanya si Rhea.
Dahan-dahan niyang hinubad ang pulseras.
“Alam mong sa kanya ito.”
“Sinabi kong isuot mo.”
“Para magalit siya.”
“Para magmukha siyang marahas sa CCTV.”
Doon ko naunawaan ang buong eksena sa resort.
Hindi lamang pagnanakaw ang pulseras.
Pain iyon.
Gusto nilang sugurin ko si Rhea.
Gusto nilang may video na mawawala ako sa sarili.
Gusto nilang patunayan ang pekeng medical report.
“Pati ang bata, gagamitin mo?” tanong ni Rhea.
“Hindi ko alam kung akin iyan.”
Umangat ang kamay ni Rhea at sinampal siya.
Malakas.
Agad siyang sinunggaban ni Nico sa buhok.
Sumigaw ako.
“Bitawan mo siya!”
Doon kumilos si Tita Lourdes.
Ikiniskis niya ang lubid sa matalas na gilid ng upuan.
Naputol ang isang bahagi.
Tumayo siya at itinulak si Allan.
Pumutok ang baril.
Tumama ang bala sa bakal na tubo.
Namatay ang ilaw.
May sumigaw.
May tunog ng nagbagsakang kahon.
Mula sa labas, narinig ko ang yabag ng mga operatiba.
“Pulis! Ibaba ang armas!”
May kumapit sa braso ko.
Si Nico.
Hinila niya ako patungo sa loading bay.
Sinipa ko ang tuhod niya, ngunit mas malakas siya.
Ipinulupot niya ang braso sa leeg ko at itinapat ang maliit na kutsilyo sa tagiliran ko.
“Lumayo kayo!” sigaw niya.
Nakita ko sa dilim si Enzo kasama ng mga pulis.
Nasa likod nila si Tita Lourdes.
Ligtas siya.
May hawak na ebidensiya si Rhea habang nakaluhod sa sahig.
Si Allan ay nakaposas.
Ako lamang ang hawak ni Nico.
“Bitawan mo siya,” sabi ng lead investigator.
“Bigyan ninyo ako ng sasakyan.”
“Wala kang matatakbuhan.”
“Subukan ninyo ako.”
Paunti-unti niya akong hinila patungo sa isang refrigerated delivery truck.
Kilala ko ang unit.
Luma ngunit gumagana.
Binuksan niya ang likurang pinto.
Itinulak niya ako sa loob.
Bumagsak ako sa malamig na metal floor.
Bago ako makatayo, isinara niya ang pinto.
Narinig ko ang pag-lock mula sa labas.
Umungol ang makina.
Sumindi ang cooling system.
Sa maliit na display sa loob, mabilis na bumababa ang temperatura.
Labindalawang degree.
Siyam.
Anim.
Hinampas ko ang pinto.
“Nico!”
Umandar ang truck.
Nawalan ako ng balanse at tumama ang ulo ko sa dingding.
Sinubukan kong kunin ang cellphone ko.
Walang signal.
Sinubukan kong hanapin ang emergency release.
Putol ang kable.
Sinadya niyang sirain.
Apat na degree.
Dalawa.
Zero.
Sa dilim ng refrigerated compartment, naalala ko ang isa sa mga huling sinabi ng lolo ko tungkol sa negosyo.
Ang lamig, aniya, ay hindi agad pumapatay.
Una, pinapamanhid ka nito.
Pagkatapos, kukumbinsihin ka nitong mas madaling matulog kaysa lumaban.
Bumaba sa negative two ang temperatura.
At habang palayo nang palayo ang truck, naramdaman kong unti-unting namamanhid ang mga daliri ko.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
