“Ilipat ninyo lahat.”
Walang pag-aalinlangan ang boses ko.
Walang panginginig.
Sa kabilang linya, ilang segundo ring natahimik si Don Isandro.
“Sigurado ka ba?”
Tumingin ako sa sobre ni Don Rafael.
Naalala ko ang pirma ni Leandro.
Ang ngiti ni Celestina.
Ang mga matang umiwas sa akin habang basang-basa akong namumulot ng gamit sa bangketa.
“Opo.”
“Kapag ginawa natin ito, hindi na makakabangon ang Villareal Group nang madali.”
“Hindi ko na problema iyon.”
Huminga nang malalim ang matanda.
“Kanino natin ililipat?”
Alam kong naghihintay siyang banggitin ko ang pangalan ng pinakamalaking kalaban ng asawa ko.
Monteverde Holdings.
Ang kumpanyang tatlong beses nang nagtangkang agawin ang South Luzon expansion.
Isang pirma lang ni Don Isandro, mapupunta sa kanila ang Pacific Meridian Project.
Pero may mas magandang paraan.
“Wala sa Monteverde,” sabi ko.
“Kung ganoon, saan?”
Binuksan ko ang sobre.
Sa loob ay may mga dokumento.
Isang deed of assignment.
Isang liham.
At isang stock certificate na nakapangalan sa akin.
Nanlamig ang mga daliri ko nang makita ang bilang.
Dalawampu’t walong porsiyento.
Hindi maliit na bahagi.
Hindi simbolikong regalo.
Sapat para maging pinakamalaking indibidwal na shareholder ng Villareal Group.
“Sa bagong kumpanya,” sagot ko.
“Anong kumpanya?”
Tiningnan ko ang blangkong bahagi sa dokumento kung saan ilalagay ang pangalan ng negosyo.
“Sa kumpanya ko.”
Mahinang tumawa si Don Isandro.
Hindi panunuya.
Kundi paghanga.
“May pangalan ka na ba?”
Lumapit ako sa bintana.
Sa malayo, tanaw ang ilaw ng Villareal Tower.
Kumikinang.
Matayog.
Para bang hindi nito alam na nagsimula nang mabiyak ang pundasyon nito.
“Habagat Meridian Corporation.”
“Magandang pangalan.”
“Bukas ng umaga, iparehistro natin.”
“Bukas?”
“Opo.”
“Amihan, ang consortium ay may emergency meeting sa Hong Kong mamayang alas-diyes.”
Tumingin ako sa oras.
Alas-siyete y medya.
“Padalhan ninyo ako ng link.”
“Masyadong sensitibo ang usapan para sa video call.”
“Hindi ako magvi-video call.”
Kinuha ko ang passport ko sa drawer.
“Pupunta ako roon.”
“Walang commercial flight na aabot.”
“May paraan kayo.”
Muling tumawa si Don Isandro.
“Ganiyan ka rin magsalita noong dalawampu’t anim ka pa lang. Para bang bawal humindi ang mundo sa iyo.”
“Humindi na po ang mundo sa akin kaninang umaga.”
Isinara ko ang safe.
“Kaya ngayong gabi, ako naman ang hihindi.”
Pagkababa ko ng tawag, binasa ko ang liham ni Don Rafael.
Maikli lang.
Sulát-kamay.
Amihan,
Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay nabigo akong turuan ang anak kong kilalanin ang taong tunay na nagmamahal sa kaniya.
Ang dalawampu’t walong porsiyento ng shares na ito ay hindi regalo.
Kabayaran ito.
Para sa mga taong iniligtas mo.
Para sa mga utang na ikaw ang nag-ayos.
Para sa kumpanyang ang pangalan ay sa amin, ngunit ang tibok ay sa iyo.
May kondisyon ang paglipat.
Magiging ganap lamang itong epektibo kapag inalis ka ni Leandro sa executive position nang walang pagpapatunay ng malubhang paglabag.
Kung dumating ang araw na iyon, huwag kang matakot gamitin ang iniwan ko.
Hindi kita ginawang tagapagmana upang sirain ang anak ko.
Ginawa kitang tagapagmana upang pigilan siyang sirain ang lahat.
—Rafael
Tatlong beses kong binasa ang huling pangungusap.
Hindi ako humagulgol.
Wala nang luha.
May mga sakit na kapag lumampas sa hangganan, hindi ka na pinaiiyak.
Ginagawa ka na lang nitong malinaw mag-isip.
Kinuha ko ang stock certificate.
May notarized transfer document.
May pirma ni Don Rafael.
May pirma ng dalawang saksi.
At may hiwalay na sulat mula sa legal counsel niyang matagal nang nagretiro.
Tumawag ako sa numerong nakalagay roon.
Agad sumagot ang lalaki.
“Attorney Silvestre.”
“Ako po si Amihan.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay bumigat ang paghinga niya.
“Tinanggal ka na nila?”
“Opo.”
“May kopya ka ng termination papers?”
“Wala. Hindi nila ibinigay sa akin.”
“Hindi mahalaga. May board resolution?”
“Meron.”
“May record ang corporate secretary.”
May narinig akong pagbukas ng drawer sa kabilang linya.
“Matagal kong hinihintay ang tawag na ito.”
“Alam ninyo?”
“Ako ang gumawa ng trust arrangement ni Don Rafael.”
“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
“Dahil ipinagbawal niya. Ayaw niyang manatili ka kay Leandro dahil sa shares.”
Napapikit ako.
Kahit patay na, mas nauunawaan ako ng biyenan ko kaysa sa sarili kong asawa.
“Epektibo na ba ang transfer?”
“Kapag napatunayang tinanggal ka sa posisyon, oo.”
“Gaano katagal?”
“Karaniwan, ilang araw.”
“Wala akong ilang araw.”
“May gagawin ka ba?”
Tumingin ako sa passport at sa folder ng Pacific Meridian.
“May sisimulan ako.”
Tahimik si Attorney Silvestre.
“Kung gagamitin mo ang shares, puwede mong harangin ang ilang major corporate actions. Pero hindi sapat ang dalawampu’t walong porsiyento para makuha mo ang buong board.”
“Hindi ko kailangan ang buong board.”
“Ano ang kailangan mo?”
“Takot.”
Bago mag-alas-nuwebe, nasa private terminal na ako ng Ninoy Aquino International Airport.
Wala akong dalang maleta.
Isang handbag lang.
Ang Pacific Meridian folder.
At ang sobre ni Don Rafael.
Habang naglalakad ako patungo sa maliit na jet, sunod-sunod ang pag-vibrate ng telepono ko.
Labingpitong missed calls mula sa hindi kilalang numero.
Tatlong email mula sa legal department.
Isang mensahe mula kay Mara.
MA’AM, NASA BAHAY PO SI SIR. GALIT NA GALIT. NASAN DAW PO KAYO?
Hindi ako sumagot.
May sumunod pang mensahe.
NAGPAPABUKAS PO SIYA NG SAFE.
Napahinto ako.
Hindi alam ni Leandro ang kombinasyon.
Pero alam niyang may iniwan ang ama niya roon.
Tumawag si Trixie.
Sinagot ko.
“Ma’am, may emergency meeting po sa office.”
“Ano ang nangyari?”
“Tumawag po ang Pacific Meridian legal team. Hinihingi nila ang confirmation ng authorized negotiator.”
“At?”
“Si Ma’am Celestina po ang sumagot.”
Napangiti ako.
“Anong sinabi niya?”
“Siya na raw po ang bagong project head.”
“Pagkatapos?”
“Tinapos po agad ng kabilang linya ang tawag.”
Sa likod ni Trixie, may narinig akong sigawan.
Boses ni Paolo.
Boses ng finance director.
At isang malakas na pagbagsak ng pinto.
“Ma’am,” pabulong niyang sabi, “nagtatanong po ang board kung nasaan kayo.”
“Sabihin mong tinanggal nila ako.”
“Sinabi ko na po.”
“Ano ang sagot?”
“Hindi raw iyon ang tanong.”
Sumakay ako sa eroplano.
“Kung ganoon, huwag mong sagutin.”
“Ma’am… babagsak po ba ang kumpanya?”
Tumingin ako sa Villareal Tower sa di-kalayuan.
“Hindi ko alam.”
Kasinungalingan iyon.
Alam ko.
Hindi agad babagsak ang Villareal Group.
Masyado itong malaki.
Masyadong maraming ari-arian.
Masyadong maraming koneksiyon.
Pero kapag nawala ang Pacific Meridian, kasunod nitong mawawala ang dalawang bangkong nagbigay ng conditional credit line.
Kapag nawala ang mga bangko, mahihinto ang Cavite reclamation project.
Kapag nahinto iyon, lalabag sila sa kasunduan sa tatlong foreign investors.
At kapag sabay-sabay na nag-demand ng bayad ang mga investor—
Hindi kailangang bumagsak ang tore.
Sapat nang mawalan ito ng lupa.
“Mag-ingat ka, Trixie,” sabi ko.
“Ma’am, saan po kayo pupunta?”
Isinara ko ang pinto ng eroplano.
“Sa lugar kung saan hindi puwedeng pumasok si Celestina.”
Paglapag namin sa Hong Kong, alas-onse na ng gabi.
Hinihintay ako ng isang itim na sasakyan.
Diretso kaming nagtungo sa isang pribadong club sa Central.
Walang pangalan sa labas.
Walang receptionist sa lobby.
Dalawang lalaking nakasuot ng itim ang nagbukas ng pinto nang makita ako.
Sa loob ng conference room, naghihintay ang siyam na kinatawan ng consortium.
Mga negosyanteng mula sa Singapore, Japan, South Korea at United Arab Emirates.
Sa gitna nila, nakaupo si Don Isandro de Vera.
Pitumpu’t dalawang taong gulang.
Puting-puti ang buhok.
Pero matalim pa rin ang mga mata.
Tumayo siya nang pumasok ako.
Ang iba ay sumunod.
Walang gumawa noon sa boardroom kaninang umaga.
“Ms. Sarmiento,” bati ng Japanese investor.
Hindi niya ginamit ang Villareal.
Napansin iyon ni Don Isandro.
Napansin ko rin.
“Salamat sa paghihintay.”
Umupo ako sa tapat nila.
Sa mesa ay naroon ang draft contract.
Anim-na-bilyong dolyar.
Tatlong bansa.
Labindalawang taon ng operasyon.
Proyektong kayang baguhin ang daloy ng enerhiya at transportasyon sa buong rehiyon.
“Before we proceed,” sabi ng legal adviser, “we need confirmation. Are you still authorized to represent Villareal Group?”
“No.”
Nagkatinginan sila.
Walang paligoy-ligoy.
Walang pagtatago.
“They terminated me this morning.”
“Then why are you here?” tanong ng kinatawan mula Singapore.
Inilapag ko ang bagong proposal.
“Because the project was never dependent on Villareal Group.”
Binuklat niya ang unang pahina.
Habagat Meridian Corporation.
Wala pang registration number.
Wala pang opisina.
Wala pang empleyado.
Pangalan pa lang.
At ako.
“Your company does not legally exist yet,” sabi niya.
“It will exist before the banks open.”
“And capitalization?”
Inilapag ko ang stock certificate ni Don Rafael.
“Twenty-eight percent of Villareal Group.”
Natahimik ang silid.
Si Don Isandro lang ang hindi nagulat.
“Liquid assets?” tanong ng Korean investor.
“Insufficient.”
“Personnel?”
“None.”
“Operational history?”
“None.”
“Then what exactly are you offering?”
Tumingin ako sa bawat isa.
“Me.”
May bahagyang napangiti.
May sumimangot.
Pero walang umalis.
“A company can be registered,” pagpapatuloy ko. “Capital can be raised. Employees can be hired. Equipment can be leased.”
Itinuro ko ang lumang kontrata.
“But trust cannot be transferred through a board resolution.”
Binuksan ko ang folder.
Naroon ang pitong taong correspondence.
Risk assessments.
Expansion models.
Mga sulat na personal na ipinadala sa akin ng bawat investor.
“I built this project before Villareal Group knew its name.”
Tumingin ako kay Don Isandro.
“If you believed the company could complete it without me, we would not be meeting here tonight.”
Walang kumontra.
Isang oras ang lumipas.
Pagkatapos ay dalawa.
Binusisi nila ang bawat numero.
Tinanggal ang ilang probisyon.
Dinagdagan ang personal liability clause.
Humingi ng performance bond na halos imposible kong maibigay.
Tinanggap ko.
Pagsapit ng alas-dos ng umaga, itinulak ng legal adviser ang dokumento sa harap ko.
“Conditional award,” sabi niya. “Subject to registration, capitalization and regulatory approval within thirty days.”
“Fifteen.”
Nagtaas siya ng kilay.
“Thirty is already aggressive.”
“Make it fifteen.”
“Why?”
“Because Villareal Group will sue before sunrise.”
Nagkatinginan sila.
Pagkatapos ay tumawa si Don Isandro.
“Fifteen days,” sabi niya.
Isa-isang pumirma ang mga kinatawan.
Ako ang huli.
Nang dumikit ang dulo ng fountain pen sa papel, naalala ko ang pen na regalo ko kay Leandro.
Ang ginamit niya para tanggalin ako.
Pareho kaming pumirma ngayong araw.
Ang kaibahan—
Ang pirma niya ang nagtanggal sa akin.
Ang pirma ko ang nagtanggal sa kaniya sa anim-na-bilyong-dolyar na proyekto.
Eksaktong alas-dos y kuwarenta y tres ng umaga nang maging opisyal ang conditional transfer.
Makalipas ang pitong minuto, tumunog ang telepono ni Don Isandro.
Tiningnan niya ang pangalan.
Pagkatapos ay iniabot sa akin.
Leandro Villareal.
“Sa inyo tumatawag?”
“Pang-labing-isang beses.”
Pinindot ko ang answer button.
Hindi ako nagsalita.
“Don Isandro,” hingal na bungad ni Leandro, “may misunderstanding lang. Hindi awtorisado si Amihan na ilipat ang proyekto.”
“Hindi niya inilipat,” sagot ko.
Natahimik siya.
“Amihan?”
“Ako ito.”
“Nasaan ka?”
“Sa meeting na dapat sana’y pinaghahandaan ng bagong executive vice president mo.”
“Makinig ka sa akin. Anumang pinirmahan mo ay walang bisa.”
“Talaga?”
“Employee ka ng Villareal Group noong binuo ang project.”
“Hindi ako employee simula alas-nuwebe kaninang umaga.”
“Corporate opportunity iyan.”
“Hindi kayo party sa original consortium agreement.”
“Ginamit mo ang resources ng kumpanya.”
“May audit trail ako ng personal expenses.”
“Ginamit mo ang pangalan ni Papa.”
“Hinding-hindi ako nagpanggap na anak niya.”
Narinig ko ang mabilis niyang paghinga.
May mga boses sa likuran niya.
Mga direktor.
Abogado.
At si Celestina.
“Put her on speaker,” sabi ng babae.
Napangiti ako.
Kahit hindi ko siya nakikita, alam kong nakatayo siya malapit kay Leandro.
Parang asawa.
Parang siya ang may karapatang mag-utos.
“Kasama mo siya?” tanong ko.
“Wala kang pakialam.”
“Meron.”
“Bakit?”
“Dahil gusto kong marinig niya.”
Pinindot ni Leandro ang speaker.
“Celestina,” tawag ko.
“Ano?”
Wala na ang maamong boses niya.
Wala na rin ang mahinhing ngiti.
“Kamusta ang bago mong upuan?”
“Hindi mo ako matatakot.”
“Hindi kita tinatakot.”
Sumandal ako sa silya.
“Binibigyan lang kita ng turnover.”
“Baliw ka. Akala mo ba kaya mong magpatakbo ng anim-na-bilyong-dolyar na proyekto nang mag-isa?”
“Hindi.”
“Then you’ve already lost.”
“Hindi ako mag-isa.”
Tumingin ako sa siyam na pumirma sa paligid ko.
“Ang tanong, kayo ba?”
May biglang bumukas na pinto sa kabilang linya.
Isang lalaki ang sumigaw.
“Sir, nag-withdraw ng provisional financing ang Eastern Pacific Bank!”
May sumunod pang boses.
“Tumawag ang Singapore partners. Frozen daw muna ang release!”
Nagkagulo.
Narinig kong may nahulog na gamit.
“Amihan,” sabi ni Leandro, “huwag mong gawin ito.”
Kanina, utos.
Ngayon, pakiusap.
“Huli ka na.”
“Mag-usap tayo bilang mag-asawa.”
Napatingin ako sa singsing sa daliri ko.
Limang taon ko iyong isinuot.
Kahit sa mga gabing hindi siya umuuwi.
Kahit sa mga araw na ako ang sinisisi niya sa sarili niyang pagkukulang.
Hinugot ko iyon.
Inilapag sa ibabaw ng bagong kontrata.
“Noong asawa mo pa akong humihingi ng sagot,” sabi ko, “company decision ang ibinigay mo.”
“Amihan—”
“Ngayon, company decision din ito.”
Pinatay ko ang tawag.
Bago maghatinggabi sa Maynila, nagsimulang gumuho ang Villareal Group.
Pagsikat ng araw, bumagsak nang labingwalong porsiyento ang halaga ng shares nito.
Dalawang bangko ang nag-freeze ng credit facilities.
Tatlong investor ang humingi ng emergency disclosure.
At naglabas ang Pacific Meridian Consortium ng maikling pahayag:
Ang eksklusibong negosasyon sa Villareal Group ay winakasan na.
Walang binanggit na dahilan.
Walang binanggit na bagong kumpanya.
Pero sapat na iyon.
Pagbukas ng stock market, nag-panic ang mga shareholder.
Habang nasa flight ako pabalik ng Maynila, sunod-sunod ang balita sa telepono ko.
VILLAREAL GROUP LOSES $6-BILLION MEGA PROJECT
BOARD CALLS EMERGENCY SESSION
CEO LEANDRO VILLAREAL FACES SHAREHOLDER REVOLT
May litrato ni Leandro sa labas ng tower.
Maputla.
Magulo ang buhok.
Napapaligiran ng reporters.
Sa likod niya, nakita ko si Celestina.
Nakasuot pa rin ng puting blazer.
Pero wala na ang ngiti.
Paglapag ko, naghihintay si Attorney Silvestre sa private terminal.
May hawak siyang makapal na folder.
“Registered na ang Habagat Meridian,” sabi niya.
“Mabilis.”
“May utang sa iyo ang kalahati ng business community.”
Inabot niya ang folder.
“May isa pang problema.”
“Ano?”
“Tinawag ng board ang emergency shareholders’ meeting sa loob ng apatnapu’t walong oras.”
“Para saan?”
“Para palabnawin ang shares mo.”
Huminto ako.
“Alam na nila?”
“Nahanap ni Leandro ang kopya ng trust arrangement sa lumang files ni Don Rafael.”
“Mag-iisyu sila ng bagong shares.”
“At ibebenta sa friendly investors. Kapag nagtagumpay, bababa sa wala pang labinlimang porsiyento ang hawak mo.”
“Puwede ba nilang gawin iyon?”
“Kapag nakuha nila ang kinakailangang boto.”
“May boto ba sila?”
“Sa ngayon, kulang.”
“Kung ganoon, bakit sila kumpiyansa?”
Hindi agad sumagot si Attorney Silvestre.
Sa halip, binuksan niya ang pinto ng sasakyan.
Sa loob, may isang lalaki.
Matandang-malapit na sa sisenta.
Dating chief financial officer ng Villareal Group.
Ang taong biglang nagretiro isang buwan bago namatay si Don Rafael.
“Mr. Benitez?”
Tumango siya.
“Ma’am Amihan.”
“Ano ang ginagawa ninyo rito?”
May inilabas siyang flash drive.
“May dahilan kung bakit gustong palabnawin ni Leandro ang shares mo.”
“Ano?”
“Hindi lang para pigilan kang makontrol ang kumpanya.”
Tumingin siya sa paligid bago lumapit.
“Sa nakalipas na tatlong taon, may inililipat silang pera mula sa South Luzon division patungo sa mga dummy corporation.”
Nanlamig ang batok ko.
“Sinong sila?”
“Si Leandro.”
Huminto siya.
“At si Celestina.”
“Magkano?”
“Hindi ko alam ang eksaktong kabuuan.”
“Estimate.”
“Mahigit tatlong daang milyong piso.”
Naalala ko ang mga numerong ipinakita ni Celestina sa boardroom.
Ang labing-apat na porsiyentong pagbaba.
Ang pulang figures na alam kong may nagbago.
Hindi lang nila ako tinanggal para agawin ang posisyon ko.
Tinanggal nila ako para ibagsak sa akin ang pagkawala ng perang sila mismo ang kumuha.
“Nasa drive ang records,” sabi ni Mr. Benitez. “Bank transfers. Shell companies. Altered reports.”
“Bakit ngayon ninyo lang ibinibigay?”
Yumuko siya.
“Natakot ako.”
“Bakit hindi kayo natatakot ngayon?”
Tumingin siya sa malaking screen sa terminal.
Nandoon ang larawan ni Leandro.
Sa ibaba nito, gumagapang ang headline tungkol sa pagbagsak ng stock.
“Dahil ngayon,” sabi niya, “may pagkakataon nang manalo ang katotohanan.”
Kinuha ko ang flash drive.
“Hindi sapat ang records.”
“May testigo.”
“Sino?”
Hindi siya sumagot.
May dumating na itim na SUV sa tapat namin.
Bumukas ang pinto.
Unang bumaba si Mara.
Kasunod niya ang isang babaeng nakasuot ng dark glasses at scarf.
Nang alisin nito ang salamin, nakilala ko siya.
Si Trixie.
May pasa sa kaliwang pisngi.
Mabilis akong lumapit.
“Sino ang gumawa nito?”
Hindi siya sumagot.
Inabot niya sa akin ang telepono niya.
May video sa screen.
Kuha mula sa maliit na camera sa executive floor.
Sa video, nasa loob ng opisina ko si Celestina.
Kasama si Leandro.
Hawak ng babae ang folder ng South Luzon financial reports.
“Kapag siya ang sinisi natin,” sabi ni Celestina, “walang magtatanong kung saan napunta ang pera.”
Tumingin si Leandro sa pinto.
“Sigurado ka bang walang kopya si Amihan?”
“Locked na ang access niya.”
“At ang original files?”
Ngumiti si Celestina.
“Susunugin ko.”
Natapos ang video.
Naramdaman kong humigpit ang hawak ko sa telepono.
Hindi dahil sa pagtataksil.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil malinaw na malinaw ang mukha ni Leandro habang pinag-uusapan nila kung paano ako ipakukulong sa kasalanang hindi ko ginawa.
Alam niya.
Mula sa simula, alam niya.
“Ma’am,” mahinang sabi ni Trixie, “may isa pa.”
Nag-play siya ng pangalawang recording.
Sa pagkakataong ito, mag-isa si Celestina sa opisina ni Leandro.
May kausap sa telepono.
“Kapag tuluyang nawala si Amihan, mapipirmahan na niya ang insurance release.”
Huminto ang tibok ng puso ko.
Insurance?
“Hindi sapat ang termination,” pagpapatuloy niya. “Kailangan siyang madiskredito. O mas mabuti, hindi na makapagsalita.”
Naputol ang recording.
Tumingin ako kay Trixie.
“Kailan ito?”
“Kagabi.”
“Bago ako tanggalin?”
Tumango siya.
“Bakit may camera sa opisina?”
“Pinalagay ni Sir Leandro. Akala niya po may nagnanakaw ng documents.”
Napatingin ako kay Attorney Silvestre.
“Anong insurance release?”
Namuti ang mukha niya.
Hindi niya agad ako tiningnan.
“Attorney.”
“May key-person insurance policy si Don Rafael.”
“Kanino nakapangalan?”
“Kay Leandro.”
“Bakit ako ang kailangang mawala?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil hindi si Leandro ang pangunahing beneficiary.”
Naramdaman kong may malamig na kamay na humawak sa gulugod ko.
“Sino?”
Diretso niya akong tiningnan.
“Ikaw.”
Tahimik ang buong terminal.
Nagsisigawan ang mga reporter sa labas.
Patuloy ang pagbagsak ng stock sa mga screen.
Pero iisang pangungusap lang ang naririnig ko.
Hindi si Leandro ang beneficiary.
Ako.
“Magkano?” tanong ko.
“Dalawang bilyong piso.”
Napatingin ako sa pasa ni Trixie.
Sa flash drive.
Sa video ni Celestina.
At sa kumpanyang ilang oras pa lang mula nang mabuo.
Akala ko karera ko lang ang gusto nilang kunin.
Akala ko proyekto lang.
Posisyon.
Pangalan.
Hindi pala.
May plano silang ilibing ako sa kaso.
At kapag hindi iyon sapat—
May plano silang patahimikin ako habambuhay.
Tumunog ang telepono ko.
Hindi kilalang numero.
Sinagot ko.
Walang nagsalita.
Pagkatapos ay narinig ko ang mahinang paghinga ng isang babae.
“Amihan,” bulong ni Celestina.
“Nasaan si Leandro?”
Tumawa siya.
Mahina.
Kalmado.
Nakakatakot.
“Hindi mo pa rin naiintindihan.”
“Ano?”
“Hindi ko inagaw ang asawa mo.”
Sandali siyang tumahimik.
“Ako ang naglagay sa kaniya sa tabi mo.”
Napahigpit ang hawak ko sa telepono.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Tanungin mo si Attorney Silvestre kung sino talaga ang pumirma sa marriage documents ninyo limang taon na ang nakalipas.”
Napalingon ako sa abogado.
Bumagsak ang tingin niya.
At bago ko pa maitanong ang susunod na salita, ibinaba ni Celestina ang tawag.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
