PART FINAL:
Simula noong araw na nakausap ko si Attorney Miguel, hindi na ako makatulog nang maayos.
Hindi dahil sa takot lang.
Kundi dahil alam kong…
may nagsimula nang hindi na pwedeng pigilan.
Dalawang araw pagkatapos ng usapan namin, nagbago ang hangin sa mansion.
Mas tahimik.
Mas mabigat.
Parang lahat may alam… pero walang nagsasalita.
Si Doña Maribel, mas madalas nasa library.
Si Adrian, mas lalong umiwas sa akin.
At ako…
palaging tinitingnan kung may sumusunod sa bawat hakbang ko.
Isang gabi, habang nakaupo ako sa kwarto, may kumatok.
Tatlong beses.
Mabagal.
Kalmado.
Pagbukas ko ng pinto…
wala.
Pero may envelope sa sahig.
Walang pangalan.
Walang lagda.
Binuksan ko.
Mga litrato.
Ako.
Lumalabas ng mansion.
Nakikipagkita kay Attorney Miguel.
Nanlamig ako.
Ibig sabihin…
alam na nila.
Kinabukasan, pinatawag ako ni Doña Maribel.
Hindi sa hardin.
Hindi sa sala.
Kundi sa kusina.
Isang lugar na puno ng kasambahay.
Parang sinadya niyang may audience.
“Lia,” sabi niya.
Mahina ang boses.
Pero malamig.
“Alam mo ba kung ano ang ayaw ko sa mga katulad mo?”
Tahimik ako.
“Yung akala nila may karapatan silang lumaban.”
Biglang tumahimik ang buong kusina.
Isang kasambahay ang nakababa ang ulo.
Isa pa ang nanginginig.
Lumapit siya sa akin.
“Sa bahay na ito…”
“ako ang batas.”
At sa isang iglap…
sinampal niya ang mesa sa tabi ko.
Napapitlag ako.
Pero hindi ako umiyak.
Hindi na.
Biglang may tunog ng kotse sa labas.
Sunod-sunod.
Hindi karaniwan.
Isang kasambahay ang pumasok sa kusina, hingal.
“Ma’am… may mga pulis po sa labas.”
Natigilan si Doña Maribel.
Sa unang pagkakataon…
hindi siya agad nakapagsalita.
“Anong kalokohan ‘to?” malamig niyang sabi.
Pero bago pa siya makagalaw…
pumasok na ang mga tao.
Hindi kasambahay.
Hindi driver.
Mga awtoridad.
Kasama si Attorney Miguel.
“Doña Maribel De la Cruz,” sabi ng isang opisyal,
“you are under investigation for multiple counts of abuse, coercion, and illegal activities.”
Tahimik.
Parang huminto ang mundo.
Si Adrian, nakatayo lang sa likod.
Walang imik.
Walang galaw.
Tumingin sa akin si Doña Maribel.
At sa unang pagkakataon…
may takot sa mata niya.
“Ginawa mo ‘to?” bulong niya sa akin.
Huminga ako nang malalim.
At sumagot ako:
“Hindi po ako nag-iisa ngayon.”
Habang inilalabas siya ng mansion…
hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagmakaawa.
Pero bago siya tuluyang makalabas…
nilingon niya ako.
“Akala mo panalo ka na?” sabi niya.
Nanlamig ako.
“Sa mga katulad ko…”
“hindi natatapos ang laban.”
At umalis siya.
Lumipas ang mga oras.
Tahimik ang mansion.
Parang biglang walang laman.
Lumapit si Adrian sa akin.
“Lia…”
mahina niyang sabi.
Hindi ako sumagot agad.
Tiningnan ko siya.
Matagal.
At sa wakas, sinabi ko:
“Bakit ngayon ka lang tumingin sa akin?”
Wala siyang sagot.
Isang buwan ang lumipas.
Nanganak ako.
Isang malusog na sanggol na babae.
Akala ko tapos na.
Akala ko ligtas na.
Pero isang gabi…
may dumating na sulat.
Walang pangalan.
Pero pamilyar ang sulat-kamay.
“Hindi pa ito tapos, Lia.”
Natigilan ako.
Tumingin ako sa anak ko.
At sa unang pagkakataon…
hindi na takot ang naramdaman ko.
Kundi…
handang lumaban ulit.
Dahil minsan…
ang kalayaan ay hindi katapusan ng laban.
Ito ang simula ng mas malaking giyera.
THE END… (or is it?)
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
