PART 3
“Dito.”
Huminga nang malalim si Yzabel.
“Two years.”
Dalawang taon.
Dalawang taon akong naghihintay sa bahay habang “overtime” siya.
Dalawang taon kong ipinagtatanggol ang malamig niyang pakikitungo.
Dalawang taon kong sinisisi ang sarili ko kung bakit hindi na niya ako hinahawakan.
Hinubad ko ang singsing ko at inilapag sa mesa niya.
“Hindi ko na kailangang hintayin ang pirma mo.”
Pagkatapos ay lumabas ako.
Sa hallway, sinalubong ako ni Mara. Namumula ang mga mata niya.
“Kiara, may problema tayo,” sabi niya. “Kinansela ni Mr. Chua ang meeting.”
Napahinto ako.
“Bakit?”
“May tumawag daw sa kanila at nagsabing galing sa iyo ang proposal pero hindi ka na bahagi ng presentation. Ayaw nilang makipag-usap kay Yzabel.”
Bago pa ako makasagot, tumunog ang telepono ko.
Si Mr. Chua.
“Ms. Ilagan,” sabi niya, “hindi ako pumipirma sa taong hindi gumawa ng trabaho. Kung aalis ka sa kompanyang iyan, sabihin mo kung saan ka pupunta. Susunod ang account ko sa iyo.”
Doon ko unang naramdaman, matapos ang mahabang panahon, na may halaga pala ang lahat ng pinaghirapan ko.
Hindi ako ang nawalan ng promosyon.
Sila ang mawawalan sa akin.
Kinahapunan, ipinasa ko ang resignation letter ko sa HR.
Hindi ako pinayagang umalis agad ni Adrián.
Pumasok siya sa conference room na galit na galit.
“Hindi mo puwedeng dalhin ang Chua account.”
“Hindi ko sila dinadala. Sila ang pumili.”
“May non-compete clause ka.”
“Expired na iyon noong nakaraang taon. Hindi mo ni-renew ang kontrata ko dahil sabi mo hindi priority.”
Namutla siya.
Isa na namang bagay na hindi niya pinahalagahan.
Sa labas ng salaming pader, nagsisimula nang magbulungan ang mga empleyado. Kumalat na ang balita tungkol sa amin. Sa unang pagkakataon, wala na akong pakialam.
“Kapag umalis ka,” sabi niya, mas mahina na, “masisira ang lahat.”
“Hindi, Adrián. Masisira lang ang mga bagay na ako pala ang bumubuhat.”
“Paano ang kasal natin?”
Napangiti ako nang mapait.
“Aling kasal? Iyong itinago mo? O iyong pinagtaksilan mo?”
Wala siyang naisagot.
Makalipas ang dalawang linggo, pumirma siya sa annulment settlement matapos magbanta ang abogado ko na ilalabas sa board ang conflict of interest, ang ilegal na pagpasok kay Yzabel sa promotion assessment, at ang paglilipat ng account nang walang client consent.
Hindi ko na kailangang gumawa ng eskandalo.
Ang katotohanan na ang gumawa para sa akin.
Tatlong buwan pagkatapos kong umalis, bumagsak ang pinakamalaking division ng kompanya. Umalis ang apat na senior managers. Kinansela ng dalawang clients ang kontrata nila. Lumabas din sa internal audit na ginamit ni Yzabel ang mga proposal ko at ipinasa bilang sarili niyang gawa.
Tinanggal siya ng board.
Si Adrián naman ay sinuspinde at kalaunan ay pinilit magbitiw.
Narinig kong hindi natuloy ang kasal nila.
Nang mawala ang posisyon at pangalan niya, biglang nagbago raw ang isip ng pamilya ni Yzabel.
Isang gabi, nadatnan ko si Adrián sa labas ng bago kong opisina.
Maliit pa lang ang consulting firm na itinayo namin ni Mara, pero punô ang calendar namin sa loob ng anim na buwan. Nasa dingding ang litrato namin kasama si Mr. Chua matapos pirmahan ang unang kontrata.
Payat si Adrián. Gusot ang polo niya. Wala na ang dating kumpiyansang tila hindi siya maaaring matalo.
“Kiara,” tawag niya.
Huminto ako, ngunit hindi lumapit.
“Gusto kong humingi ng tawad.”
Tahimik akong naghintay.
“Akala ko lagi kang nandiyan,” sabi niya. “Akala ko maiintindihan mo ang lahat.”
“Iyon ang problema.”
Napayuko siya.
“Hindi ko siya minahal.”
“Hindi na mahalaga.”
“Ikaw ang mahal ko.”
Dati, iyon ang mga salitang pinangarap kong marinig.
Ngayon, parang tunog na lang mula sa isang silid na matagal ko nang nilisan.
“Hindi mo ako minahal, Adrián,” mahinahon kong sabi. “Minahal mo ang paraan ng pagsalo ko sa lahat ng pagkukulang mo.”
Napapikit siya.
“May pag-asa pa ba?”
Tumingin ako sa salamin ng opisina.
Sa loob, kumakaway si Mara. Naghihintay ang team ko para sa munting selebrasyon. Walang lihim. Walang nakakubling singsing. Walang kailangang paliitin ang sarili para lang hindi masaktan ang pride ng iba.
“May pag-asa,” sagot ko.
Umangat ang mukha niya.
“Pero hindi para sa atin.”
Tinalikuran ko siya at pumasok sa opisina.
Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, hindi ko hinintay na habulin niya ako.
At sa unang pagkakataon din, hindi masakit nang hindi niya ginawa.
Makalipas ang isang taon, nakatayo ako sa harap ng sarili kong conference hall habang ipinapakilala bilang founder at managing director ng pinakamabilis lumagong strategy firm sa industriya.
Palakpakan ang buong silid.
Sa unang hanay, nakaupo si Mara, nakangiti at umiiyak.
Wala si Adrián.
Wala si Yzabel.
At hindi ko sila hinanap.
Dahil sa wakas, naunawaan ko na hindi ko kailangang piliin ng isang lalaking paulit-ulit akong binura upang patunayang karapat-dapat ako.
Ang promosyon na ipinagkait niya ang nagtulak sa akin palabas.
Ang pagtataksil niya ang nagmulat sa akin.
At ang diborsiyong akala niya’y panandaliang galit lamang ang naging pintuan patungo sa buhay na hindi ko kailangang itago.
Sa harap ng lahat, ngumiti ako.
Hindi upang pigilan ang luha.
Kundi dahil sa wakas, masaya na talaga ako.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
