BAHAGI 2:
“Mahina ang heartbeat ng baby. Kailangan na natin siyang ilabas.”
Iyon ang huling malinaw kong narinig bago tuluyang gumana ang anesthesia.
Hindi ko alam kung gaano katagal ang operasyon.
Ang alam ko lang, nang magmulat ako, masakit ang buong katawan ko at parang may mabigat na bato sa dibdib ko.
“Nico?”
Naroon siya sa tabi ng kama, namumugto ang mga mata.
“Ligtas ka,” sabi niya habang hinahalikan ang kamay ko. “Ligtas din si Lia.”
“Nasaan siya?”
“Nasa neonatal observation. Nahirapan siyang huminga noong una, pero stable na.”
Napapikit ako.
Hindi ko napigilan ang pag-iyak.
Buhay ang anak ko.
Iyon lang muna ang mahalaga.
Sinabi ni Dr. Rina na nagkaroon ako ng matinding pagdurugo dahil nagsimulang humiwalay ang placenta. Kung naantala pa raw nang dalawampu o tatlumpung minuto ang operasyon, maaaring kinailangan kong salinan ng mas maraming dugo at nalagay sa mas malaking panganib si Lia.
“Binago talaga ang classification mo,” sabi niya. “May gumamit ng administrator access alas-kuwatro y medya ng umaga.”
“Sino?”
“Hindi lumalabas ang pangalan sa chart. System account lang.”
Bago siya umalis, mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.
“Hindi ito simpleng pagkakamali.”
Nang gabing iyon, dahan-dahang bumukas ang pinto ng recovery room.
Pumasok si Nurse Lorna.
Wala siyang suot na identification card.
May hawak siyang brown envelope.
“Ma’am Mara, patawarin ninyo ako.”
“Ano ang laman niyan?”
“Mga kopya ng pinagawa nila sa amin.”
Inilabas niya ang tatlong papel.
Una, screenshot ng original reservation ko sa Amihan Suite.
Ikalawa, binagong reservation kung saan nakalagay na boluntaryo akong pumayag sa downgrade.
Ikatlo, printout ng electronic payment na ₱250,000 mula sa personal assistant ni Bianca patungo sa isang account na pag-aari ng kapatid ni Ledesma.
“Facilitation fee,” bulong ni Lorna.
“Bakit nasa iyo ito?”
“Ako ang inutusang mag-print ng bagong room assignment. Nang makita kong pinalitan pati ang medical classification ninyo, kumuha ako ng kopya.”
“Bakit hindi mo agad sinabi?”
Napayuko siya.
“May anak akong nagtatrabaho sa VISCO. Sinabi ni Ledesma na mawawalan siya ng trabaho kapag sumuway ako.”
Tumulo ang luha niya.
“Pero nang makita ko kayong nagdurugo, hindi ko na kaya.”
Isang mahinang katok ang narinig namin.
Pumasok si Nico, may hawak na cellphone.
“Mara, sinuspinde ako ng kumpanya.”
“Ano?”
Nagtatrabaho si Nico bilang civil engineer sa MetroSouth Waterworks. Ang VISCO ang pangunahing contractor sa kanilang pipeline rehabilitation project.
Ipinakita niya ang email.
Nakasaad na pansamantala siyang inaalis sa proyekto dahil sa “loss of confidence from a strategic partner.”
May kalakip na forwarded message mula sa opisina ni Damian.
As long as Nicolas Cruz remains on the project, VISCO will suspend all deliveries.
“Dahil sa akin,” sabi ni Nico.
“Hindi. Dahil sa kanila.”
Kinuhaan ko ng litrato ang email at agad na ipinadala sa secure account ko.
Maya-maya, may tumawag sa kuwarto.
Si Damian.
“Congratulations,” malamig niyang bati. “Narinig kong buhay kayong mag-ina.”
“Ano ang kailangan mo?”
“Dalawang milyong piso. Pipirma ka lang na nagkaroon ng clerical error at wala kang reklamo sa ospital o sa VISCO.”
“Hindi.”
“Tatlong milyon.”
“Hindi.”
“Kapag nagmatigas ka, hindi lang trabaho ng asawa mo ang mawawala.”
“Banta ba iyan?”
“Payo.”
Pinindot ko ang record button sa kabilang cellphone ni Nico.
“Ulitin mo.”
Tumawa siya.
“Magaling kang abogado, Mara. Pero bagong opera ka. May sanggol kang kailangang protektahan. Sa tingin mo ba may lakas kang lumaban?”
“Mas marami akong dahilan para lumaban ngayon.”
Pinatay niya ang tawag.
Mabilis naming ipinadala kay Atty. Pilar ang recording, mga dokumento ni Lorna, at email ng employer ni Nico.
Kinabukasan, nagpatawag ng emergency board meeting ang ospital.
Nasuspinde si Ledesma habang iniimbestigahan.
Ngunit bago siya tuluyang maalis sa gusali, may nangyari.
Pumasok ang dalawang security officer sa kuwarto namin at hinanap si Nurse Lorna.
“May nawawalang external drive mula sa Operations Office,” sabi ng isa. “Siya ang huling nakitang pumasok.”
“Hindi siya magnanakaw,” sabi ko.
“May CCTV po.”
Ipinakita nila ang video.
Malabo, ngunit makikita ang isang babaeng naka-nurse uniform na pumapasok sa opisina ni Ledesma.
Pareho ng buhok at katawan ni Lorna.
“Hindi ako iyan,” umiiyak niyang sabi. “Alas-diyes ng gabi, kasama ninyo ako rito.”
Tama siya.
May oras ang mga litratong kinuha ko sa mga dokumento. Naroon siya sa kuwarto ko sa eksaktong oras na nasa CCTV raw siya.
“May nag-edit ng video,” sabi ni Nico.
Hindi nakinig ang security.
Dinala nila si Lorna para sa imbestigasyon.
Makalipas ang isang oras, tumawag si Atty. Pilar.
“Mara, may mas malaki tayong problema.”
“Ano iyon?”
“Nawawala ang original server logs ng araw ng admission mo. Pati audit trail ng pagbabago sa medical chart, nabura.”
“May backup ba?”
“Dapat mayroon.”
“Dapat?”
“Ang kumpanyang namamahala sa hospital data backup ay subsidiary ng VISCO.”
Napatingin ako sa brown envelope.
Ang mga papel ni Lorna na lang ang hawak naming kopya.
Bumukas ang pinto.
Isang junior nurse ang pumasok, nanginginig at hingal.
Si Jessa Manalo, dalawampu’t pitong taong gulang.
“Ma’am Mara,” bulong niya, “hindi po ninakaw ni Nurse Lorna ang external drive.”
“Sino?”
Tumingin siya sa pasilyo bago isinara ang pinto.
“Ako po ang kumuha.”
Inilabas niya mula sa loob ng kanyang jacket ang maliit na itim na drive.
“Kinopya ko ang tunay na CCTV bago nila palitan.”
Iniabot niya iyon sa akin.
Bago ko pa mahawakan, may malakas na yabag sa labas.
Biglang bumukas ang pinto.
Nakatayo roon si Ledesma, kasama ang dalawang lalaking hindi ko kilala.
Hindi na siya mukhang takot.
Ngumiti siya habang nakatingin sa drive.
“Iyan ang hinahanap namin.”
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
