Napasend ako ng maling chat sa company group chat na gusto kong hawakan ang abs ng boss ko, tapos harap-harapan niya akong ipinatawag sa opisina niya.
Ang resulta… nabaliw ang buong showroom.
【Lord, tulong! Gustung-gusto ko talagang mahawakan ang abs ni Rafael De Silva. Sigurado akong ulam na ulam ‘yan sa ilalim ng polo niya.】
Pagkasend na pagkasend ng message, napatulala ako sa tapat ng pantry.
Unsend.
Nangangatog ang kamay.
Nag-lag ang network.
Failed ang unsend.
Naging nakakabinging katahimikan ang buong group chat, parang may pumindot ng pause button sa aming lahat.
Pagkaraan ng dalawang segundo, nag-send ng question mark si Bea Santos, ang receptionist.
Pagkaraan ng tatlong segundo, sumunod din ang accountant na si Juancho Cruz.
At pagkaraan ng limang segundo, ang lalaking buong taon na ay “Received” lang ang sine-send sa group chat, sa wakas ay nag-type ng bagong mensahe.
Rafael De Silva: 【Pumunta ka sa opisina ko pagkatapos ng labasan.】
Nagdilim ang paningin ko, muntik ko nang maisampal sa mukha ko ang hawak kong kape.
Magre-resign na sana ako on the spot para magpalamon na lang sa lupa, nang bigla siyang mag-send ulit ng isa pang text.
Rafael De Silva: 【Pahahawakan ko sa’yo.】
Bumagsak ang phone ko nang diretso sa paa ko.
Sa labas ng pantry, sunod-sunod na singhap ng gulat ang narinig ko mula sa mga katrabaho kong nagpipigil ng tawa.
May bumulong nang mahina:
“Shet, ibang klase ka talaga, Maya Mendoza.”
Nanginginig kong pinulot ang phone ko.
Buhay pa ang screen.
At sumasabog na sa notifications ang company group chat.
【Hala, ano ‘tong nakikita ko?!】
【Si Sir Rafael ba talaga ang nag-reply?!】
【Aaaaaaa!!!】
【Hala, hindi naman ‘yung pagpapakipot ni Maya ang point dito. Ang point, pinapupunta siya ni Sir sa opisina!】
【Ano ‘tong wild at pang-mature na eksenang “Pahahawakan ko sa’yo”???】
【Hindi muna ako uuwi mamayang gabi. Kailangan kong abangan ang ending nito.】
Patay na.
Napapikit ako.
Isa lang ang tumatakbo sa isip ko.
Sa pagkakataong ito, finish na talaga ako.
Ako si Maya Mendoza, tatlong buwan pa lang na nagtatrabaho sa showroom na ito sa BGC (Bonifacio Global City). Pinakamababang posisyon, sapat lang ang sahod para pambayad ng renta. Araw-araw, ang tanging pangarap ko lang ay huwag ma-late, huwag mag-overtime, at higit sa lahat, huwag matatawag ang pangalan ko ni Rafael De Silva.
Pero ngayon, hindi ko lang basta tinawag ang pangalan niya.
Inanunsyo ko pa sa buong mundo na gusto ko siyang hawakan.
At ang malala, huli cam ako mismo ng may-ari ng abs.
Huminga ako nang malalim, habang nanginginig ang mga daliri sa pag-type ng paliwanag.
Maya Mendoza: 【Pasensya na po sa inyong lahat, maling send lang po.】
Pagkasend nun, sinubukan ko pang isalba ang natitira kong dignidad:
【Truth or Dare lang po kasi ‘to, nakikipaglaro lang ako.】
Nang sumunod na segundo, nag-reply agad si Rafael De Silva.
【Ah, ibig bang sabihin nakikipaglaro din ako ng Dare?】
Dito na tuluyang nagwawala ang group chat.
【Aaaaaaaa!!!】
【Sir Rafael, ‘wag pong ganyan, natatakot na ako para kay Maya!】
【Hindi na ‘to group chat para sa trabaho. Livestream na ‘to ng dating show!!!】
Parang nabanlian ng mainit na tubig ang mga tainga ko sa sobrang pula.
Hindi naman siya ganyan kadalasan.
Kilalang-kilala si Rafael De Silva sa pagiging cold at suplado sa kumpanya.
Twenty-eight years old, manager ng isang sikat na brand showroom sa BGC. Bata, guwapo, mayaman, at napaka-istrikto pagdating sa trabaho.
Kung mag-review siya ng mga proposal, kaya niyang ipa-revise ‘yun hanggang sa kwestyunin mo na ang silbi mo sa mundo.
Ang isang sampung minutong meeting kasama siya ay sapat na para mapatahimik ang tatlong senior manager na parang mga basang sisiw.
Madalang siyang ngumiti, at mas matipid pa sa load kung magsalita. Palaging nakasara ang polo niya hanggang sa huling butones sa itaas, malinis at plantsado ang mga manggas, at nakapatong ang mamahaling relo sa kanyang pulsuhan. Kahit nagagalit siya, hindi siya kailanman nagmumura.
Gusto ko siyang nakawin ng tingin, pero madalas sa mga meeting ko lang ‘yun nagagawa.
Sino ba namang mag-aakala na dahil sa isang maling send ngayong araw, ang lihim kong pagnanasa ay mabubunyag sa harap ng mahigit tatlong daang empleyado.
Pumasok si Bea Santos sa pantry at hinawakan nang mahigpit ang kamay ko.
“Maya, nababaliw ka na ba talaga?!”
Napangiwi ang labi ko:
“Kung sasabihin kong nadulas lang ang daliri ko… maniniwala ka ba?”
“Wala nang silbi kung maniniwala ako o hindi.” Itinuro niya ang labas. “Alam na ng buong showroom na gusto mong hawakan ang abs ni Rafael De Silva.”
Napahawak ako sa mukha ko sa sobrang hiya.
Bumaba ang boses ni Bea, habang nagniningning ang mga mata sa pagka-marites:
“Pero sa totoo lang, paano mo nalamang may abs siya?”
Agad kong itinaas ang ulo ko.
“Hindi ko alam!”
“Hindi mo alam pero sinabi mong ulam na ulam?!”
“Drawing lang ‘yun, exaggeration!”
“At nag-exaggerate ka pa talaga sa harap mismo ng boss mo. Maya Mendoza, alamat ka na sa opisina!”
Gusto ko na talagang iuntog ang ulo ko sa pader.
Binuksan ko ang private message at nanginginig na nag-text kay Rafael De Silva.
【Sir Rafael, sorry po talaga. Maling send lang po talaga ako.
Wala po akong intensyong bastusin kayo. Kung kailangan po, gagawa agad ako ng explanation letter ngayon din.】
Sa kabilang linya, lumitaw ang mga salitang “typing…”
Napatigil ako sa paghinga.
Pagkaraan ng tatlong segundo, sumagot siya.
【Huwag na.】
Hindi ko pa man nailalabas ang hininga ko sa relief.
Biglang pumasok ang susunod niyang chat.
【Huwag kang tatakas mamayang labasan.】
Alas-singko ng hapon. Tunog ng mga nagpapakasipag na keyboard ang naririnig sa buong showroom, pero alam kong lahat sila ay nagpapanggap lang. Ang totoong mga mata ng lahat ay nakatutok sa akin habang dahan-dahan akong naglalakad patungo sa dulo ng pasilyo—ang opisina ng CEO.
Para akong naglalakad patungo sa bitayan.
Tok. Tok.
“Pasok,” narinig ko ang malamig at baritonong boses ni Rafael mula sa loob.
Pinihit ko ang hawakan ng pinto at pumasok. Nakaupo siya sa likod ng kanyang malawak na mahogany desk. Tulad ng dati, perpekto ang pagkaka-plantsa ng kanyang puting polo, nakasara hanggang sa pinakataas na butones, at ang kanyang mamahaling Rolex ay kislap nang kislap sa ilalim ng ilaw.
“Sir Rafael…” Seryoso, pakiramdam ko ay maiiyak na ako sa hiya. “Tungkol po sa chat kanina—”
“Ipinasara mo ba ang pinto?” putol niya sa sasabihin ko nang hindi man lang tumitingin sa akin, abala pa rin sa pagpirma ng mga dokumento.
“Ah… hindi po.”
“Isara mo. At i-lock mo.”
Shet. I-lock?!
Nanginginig ang mga kamay ko habang ginagawa ang iniutos niya. Click. Ang tunog ng lock ay parang huling hatol sa buhay ko bilang isang empleyado.
Humakbang ako nang kaunti lapit sa lamesa niya, nakayuko ang ulo. “Sir, handa na po akong tanggapin ang suspension o kahit sibakin niyo na ako sa trabaho. Alam ko pong sobrang unprofessional ng nagawa ko, nabastos ko po kayo sa harap ng buong kumpanya—”
Kalampag.
Bahagyang nailapag ni Rafael ang kanyang mamahaling panulat sa lamesa. Tumayo siya. Dahil sa tangkad niyang halos anim na talampakan, biglang naramdaman ang matinding pressure sa loob ng silid. Lumakad siya paitaas sa pwesto ko.
Sa bawat hakbang niya, umaatras ako hanggang sa naramdaman ko na lang ang malamig na kahoy ng pinto sa likod ko. Sadsad na, wala nang maatrasan.
Huminto si Rafael sa harap ko, napakalapit na abot-tanaw ko na ang bango ng kanyang mamahaling cologne. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata—ang mga matang laging nagpapaiyak sa mga senior manager.
“Maya Mendoza,” mababa ang boses niya, bawat pantig ay may bigat. “Sino ang nagsabi sa’yong maaari kang mag-resign nang hindi ko pinapayagan?”
“Po?” napakurap-kurap ako.
Inangat niya ang kanyang kanang kamay, hindi para saktan ako, kundi para itukod ito sa pinto, mismong sa gilid ng ulo ko. Isang perpektong kabedon (wall slam).
“Kanina sa group chat, ang lakas ng loob mong sabihin sa tatlong daang tao na gusto mo akong hawakan,” dahan-dahan siyang nanalig nang mas malapit, ang mainit niyang hininga ay dumarampi na sa pisngi ko. “Ngayong tayo na lang dalawa dito, bakit parang nakakita ka ng multo?”
Ang bilis ng tibok ng puso ko, pakiramdam ko ay lalabas na ito sa dibdib ko. “Sir… Dare lang po talaga ‘yun… nadulas lang ang dila—”
“Hindi ako nakikipaglaro ng ‘Truth or Dare’, Maya,” seryoso ang kanyang mukha, walang bahid ng biro, pero may kakaibang kislap sa kanyang mga mata.
Dahan-dahan niyang binitiwan ang unang dalawang butones ng kanyang polo. Bahagyang bumuka ang tela, at doon… doon ko nasilayan ang maputi, matigas, at perpektong hubog ng kanyang dibdib na bumababa patungo sa kanyang abs.
Gabi, tanghali, at umaga! Totoo nga! Ulam na ulam talaga!
Hinawakan ni Rafael ang nanginginig kong kanang kamay. Idiniit niya ang mga daliri ko sa tapat ng kanyang dibdib, dahan-dahang ibinaba ito patungo sa matitigas na muscles ng kanyang tiyan.
“Ngayong hawak mo na,” bulong niya sa mismong tainga ko, dahilan para mangatog ang buong tuhod ko. “Sapat na ba ‘yan para hindi ka mag-resign… o kailangan ko pang mag-hubad para maniwala kang hindi ito drawing?”
Parang nakuryente ang buong katawan ko. Ang init ng palad niya na nakapatong sa kamay ko, at ang matitigas na muscles sa ilalim ng mga daliri ko—sobra pa sa nakita ko sa mga panaginip ko!
“S-Sir Rafael…” halos mawalan ako ng boses. “Sobrang sapat na po! O-Okey na po, baka matanggalan na ako ng kaluluwa!”
Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. Isang ngiti! Ang seryoso at nakakatakot na si Rafael De Silva ay ngumiti nang ganito ka-guwapo sa harap ko!
“Akala ko ba matapang ka?” binitawan niya ang kamay ko pero hindi siya lumayo. “Tatlong buwan ka pa lang sa showroom, pero gabi-gabi mo na akong ginugulo.”
“Po?!” Nanlaki ang mga mata ko. “Paano niyo po nalaman?!”
Kinuha niya ang kanyang phone sa bulsa at ipinakita ang isang lumang post sa personal kong Facebook account na nakalimutan kong i-private. Isang stolen photo ng likod niya habang nasa meeting na may caption na: “Lord, kahit huwag mo na akong bigyan ng 13th month pay, basta mapanalunan ko lang ang abs ng boss ko sa raffle, pabor na pabor na.”
Naka-like ang post na ‘yun. At ang nag-like… ay ang mismong verified account ni Rafael De Silva.
Gusto ko nang magpalamon sa lupa ngayon din.
“Nakita niyo ‘to?!” tanong ko habang namumula ang buong mukha.
“Oo. Matagal na,” bulong niya habang dahan-dahang inaayos ang nagulo kong buhok. “Kaya nga nagtataka ako kung bakit hanggang tingin ka lang tuwing meeting. Mabuti na lang at nag-malfunction ang daliri mo sa group chat ngayon.”
“Ibig sabihin… hindi niyo po ako ititiwalag o idedemanda?”
“Bakit naman kita idedemanda kung matagal ko nang gustong ibigay ang hinihingi mo?” Seryoso ang mukha niya, pero puno ng lambing ang boses. “Pero may isang kondisyon.”
“Ano po ‘yun, Sir?”
“Huwag mo na akong tatawaging ‘Sir’ kapag tayong dalawa lang. At hinding-hindi ka mag-reresign.” Dumantay muli ang kamay niya sa pinto, kinulong ako sa kanyang mga yakap. “Mula ngayon, ang abs na ‘to ay exclusive contract mo na. Maliwanag?”
Napatango na lang ako na parang tanga. “M-Maliwanag po, Rafael…”
Haaaaa~
Isang malakas na buntong-hininga ang narinig namin mula sa pinto.
Biglang naalala kong nasa opisina nga pala kami. Dahan-dahan kaming tumingin sa glass panel sa gilid ng pinto. Kahit may blinds ito, nakita namin ang dose-dosenang anino ng mga ulo na nakadikit sa salamin!
Bzzzt! Bzzzt!
Sabay na tumunog ang mga phone namin. Binuksan ko ang group chat na hanggang ngayon ay hindi pa rin natutulog.
Bea Santos: 【Hala! Nakasara ang blinds pero may anino! Parang magkatabi sila!】 Juancho Cruz: 【Ano nang nangyayari sa loob? Buhay pa ba si Maya? Bakit walang sumisigaw?】 Manager Santos: 【Teka, nakita niyo ba ‘yung anino ng kamay ni Sir Rafael? Parang nasa pader?! Wall slam ba ‘yun?! OMG!】
Tumingin ako kay Rafael, lalong namula ang mukha ko. Pero siya, imbes na magalit, ay kinuha ang phone ko.
Nag-type siya gamit ang account ko sa group chat:
Maya Mendoza: 【Huwag kayong maingay. Busy pa kami ng lodi niyo. 🤫🔥】
Pagkasend nun, pinatay niya ang phone ko at inilapag sa lamesa. Tumingin siya sa akin nang may mapaglarong ngiti bago tuluyang isinara ang natitirang uwang ng blinds.
“Ngayon, nasaan na nga tayo, Maya?” bulong niya.
Mukhang tama nga ang mga katrabaho ko. Ngayong gabi, hindi na talaga ako makakauwi nang maaga. At higit sa lahat… pabor na pabor ang naging resulta ng maling send ko!
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
