“…mga natitirang embryo, pati ang insurance payout na nakapangalan sa akin?”
Walang gumalaw.
Parang biglang naging napakaliit ng dining room. Naririnig ko ang mahinang ugong ng refrigerator, ang pagaspas ng kurtina sa bukas na bintana, at ang tik-tak ng lumang orasan ni Lola. Sa gitna ng mesa, nakabukas ang kontrata sa pahinang pilit nilang itinago.
Nakatitig si Mama sa binilugan kong pangungusap. Nanginginig ang labi niya, pero walang lumalabas na salita.
Si Papa ang unang nakabawi.
“Hindi mo naiintindihan ang legal na termino,” sabi niya. “Proteksiyon lang iyan para sa bata.”
“Para sa bata?” Umikot ang tingin ko sa kanilang lahat. “Bakit may life insurance na limang milyon sa pangalan ko? Bakit si Maristela ang beneficiary? At bakit kapag namatay ako habang buntis, wala raw pananagutan ang clinic, ang intended parents, o ang doktor na pinili ninyo?”
Hinablot ni Maristela ang folder.
Pero mas mabilis ako.
Idiniin ko ang palad ko sa papel.
“Huwag mo akong hawakan,” sabi ko.
Napatigil siya.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang hapunan, tumingin sa akin si Leandro. Pawis na pawis ang noo niya kahit malamig ang aircon.
“Hindi ko alam na kasama ang insurance,” bulong niya.
Napalingon si Maristela sa asawa niya.
“Pumirma ka.”
“Sabi mo formalidad lang.”
“Pareho lang iyon.”
“Hindi pareho,” sagot niya, halos pabulong. “Sinabi mong para sa medical emergency. Hindi mo sinabi na makakakuha ka ng pera kapag namatay ang kapatid mo.”
Biglang tumayo si Mama.
“Huwag nating palakihin ito. Hindi naman mamamatay si Amihan.”
Napatawa ako.
Mahina lang sa simula.
Pagkatapos ay tuluyan akong natawa, kahit nangingilid ang luha ko.
“Hindi ninyo nga alam kung ligtas akong magbuntis,” sabi ko. “Wala pa akong pagsusuri. Hindi pa ako nakakausap ng doktor. Pero mayroon na kayong plano kung paano ako pananatilihing buhay kapag hindi na ako makapagsalita. May plano na rin kayo kung paano kikita kapag hindi ako nakaligtas.”
“Huwag mong sabihing kikita!” sigaw ni Maristela. “Hindi iyon ang dahilan!”
“Kung hindi iyon ang dahilan, bakit itinago mo?”
Nanigas siya.
Walang makasagot para sa kanya.
Kinuha ko ang cellphone ko at kinuhanan ng litrato ang bawat pahina. Sinubukan ni Papa na kunin iyon, pero umatras ako.
“Ano ang ginagawa mo?” tanong niya.
“Kinokopya ko ang dokumentong may pangalan at pirma ko kahit hindi ako pumirma.”
“Naka-draft pa lang iyan,” sabi ni Mama.
“May iskedyul na ako sa clinic sa Martes.”
Napatingin ako kay Leandro.
Siya ang umiwas.
Doon ko napansin ang maliit na sobre sa ilalim ng folder. Kinuha ko iyon at binuksan.
May photocopy ng valid ID ko.
May kopya ng medical records ko mula sa ospital kung saan ako na-confine dalawang taon na ang nakalipas.
At may notarized special power of attorney.
May pirma ko.
Pero hindi ko pirma iyon.
Nanginig ang buong katawan ko.
Hindi na galit ang naramdaman ko.
Takot na.
“Teka,” sabi ni Papa, lumalapit. “Maipapaliwanag namin.”
“Itong pirma ko?” Itinaas ko ang papel. “Sino ang gumawa nito?”
Tahimik si Mama.
Tahimik si Papa.
Si Maristela lang ang diretso ang tingin sa akin.
“Ako,” sabi niya.
Napahawak si Leandro sa sandalan ng upuan.
“Ano?”
“Kinailangan ko,” sagot ni Maristela. Wala na siyang luha. Wala na ring panginginig ang boses niya. “Hindi ka naman makikinig. Kailangan lang naming masimulan ang proseso.”
“Proseso?” bulong ko.
“Kapag nakausap mo na ang doktor, maiintindihan mo rin. Takot ka lang ngayon.”
“Pinirmahan mo ang pangalan ko.”
“Para sa atin iyon.”
“Walang ‘atin’ sa katawan ko.”
Tumayo ako at isinilid sa bag ang mga litrato, ang kopya ng pekeng authorization, at ang pahinang may insurance provision.
Hinarangan ako ni Mama sa may pinto.
“Kapag lumabas ka ngayon, sisirain mo ang pamilyang ito.”
Tinitigan ko siya.
“Hindi ako ang gumawa ng pekeng pirma.”
“Magkakapatid kayo,” giit niya. “Dapat marunong kang magpatawad.”
“Hindi pa nga kayo humihingi ng tawad.”
Sa likod niya, biglang nagsalita si Leandro.
“Amihan, may isa ka pang kailangang malaman.”
Sumigaw si Maristela.
“Tumahimik ka!”
Pero huli na.
Kinuha ni Leandro ang sarili niyang telepono. Binuksan niya ang isang email at iniabot sa akin.
Mula iyon sa fertility clinic.
Nakasaad na na-reschedule ang procedure dahil hindi tugma ang pangalan ng intended mother sa genetic material na nakarehistro.
Hindi ko agad naintindihan.
Hanggang sa nakita ko ang pangalan sa ilalim ng “egg source.”
Amihan Villareal.
Pangalan ko.
Napatingin ako kay Maristela.
Namumutla na siya.
“Wala pa kayong kinukuha sa akin,” sabi ko.
Hindi siya sumagot.
Pero si Mama, sa sobrang takot, siya ang nakapagsabi ng katotohanan.
“Noong naoperahan ka,” bulong niya, “may pinapirmahan sa amin ang doktor.”
Parang nabingi ako.
Dalawang taon na ang nakalipas, inoperahan ako dahil sa ovarian cyst. Si Mama ang kasama ko. Si Maristela ang nagbayad ng dagdag na gastos sa pribadong kuwarto.
Akala ko tulong iyon.
Hindi pala.
“Ano ang kinuha ninyo?” tanong ko.
Walang sumagot.
Lumapit ako kay Maristela.
“Ano ang kinuha ninyo sa katawan ko?”
Huminga siya nang malalim.
Pagkatapos, sa boses na halos walang emosyon, sinabi niya ang dahilan kung bakit matagal na niyang iniiwasang tingnan ang kontrata.
“Mga itlog mo.”
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
