Nang sabihin niyang “ikaw ang pinakamahalagang subject,” pakiramdam ko ay biglang nawala ang tunog sa buong silid.
Tanging tibok ng puso ko na lang ang naririnig ko.
“Hindi ako eksperimento,” mariin kong sabi, kahit nanginginig ang kamay ko.
Ngumiti ang matandang lalaki—kalma, parang matagal na niyang inaasahan ang reaksyon ko.
“Lahat ng tumangging maniwala ay ganyan ang sinasabi.”
Dahan-dahan siyang lumapit sa console at pinindot ang isang lumang button.
Biglang nagbukas ang mas malaking screen sa dingding.
At doon ko nakita ang sarili ko—hindi lang isang beses, kundi maraming pagkakataon.
Iba’t ibang edad.
Iba’t ibang lugar.
Iba’t ibang “ako.”
Napaatras ako.
“Hindi…” bulong ko. “Hindi totoo ’yan.”
“Memory reconstruction,” paliwanag niya. “Ikaw ay bahagi ng long-term behavioral imprint program.”
Napalingon ako kay Marco.
“Sabihin mo sa akin na hindi mo alam ito.”
Tahimik siya.
At sa katahimikan niya, mas masakit pa iyon kaysa kahit anong sagot.
“Marco…” bulong ko, “ilang taon mo akong niloloko?”
“Hindi kita niloloko,” mahinang sagot niya. “Pinoprotektahan kita.”
Napatawa ako—pero puno ng galit.
“Pinoprotektahan? Sa pamamagitan ng pagsisinungaling sa buong buhay ko?”
Biglang nag-flash ang ilaw sa facility.
“Security lockdown initiated,” anunsyo ng system.
Napatingin kaming lahat sa paligid.
“Na-activate na nila,” sabi ng matandang lalaki, malamig ang boses.
“Kung hindi ka sasama ngayon, Lucia, mawawala ka na sa sistema.”
“Ano?” sigaw ko.
“Erase protocol. Kapag hindi natapos ang cycle, ide-delete ang subject.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Gusto n’yo akong burahin?”
“Hindi burahin,” sagot niya. “Ire-reset.”
Humakbang si Eliza palapit sa akin.
“Hindi ito totoo…” umiiyak niyang sabi. “Hindi ko alam na ganito kalala…”
Tumingin ako sa kanya.
“Kasama ka ba dito?”
Umiling siya agad.
“Hindi! Sinabi lang sa akin na trabaho lang… na investment lang…”
Tumawa ako nang mahina.
“Investment pala ang pagtataksil.”
Biglang sumabog ang isa sa mga monitor.
Nagka-spark ang buong silid.
“May tumutulong sa labas!” sigaw ng security voice sa speaker.
Napatigil ang matanda.
“Hindi maaari…”
Sa likod ng kaguluhan, nagsalita si Marco.
“Ngayon na,” sabi niya.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Lucia, tumakbo ka.”
“Kasama ka,” sagot ko.
Umiling siya.
“Hindi ako makakalabas. Naka-bind ako sa system.”
Natigilan ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ngumiti siya—unang tunay na ngiti na nakita ko mula sa kanya.
“Matagal na akong bahagi ng Lumen. Pero ikaw… ikaw ang susunod na hindi dapat manatili dito.”
Isang malakas na alarma ang umalingawngaw.
“FINAL RESET IN PROGRESS.”
Tumalikod si Marco sa akin.
“Kapag lumabas ka sa emergency tunnel, mawawala ang lahat ng alaala dito. Pero mabubuhay ka.”
“Hindi!” sigaw ko. “Hindi ko kayo iiwan!”
Hinawakan niya ang mukha ko, marahan.
“Sa unang pagkakataon, piliin mo ang sarili mo, Lucia.”
At pagkatapos noon, itinulak niya ako papunta sa emergency door.
Bumukas ang pinto.
Isang maliwanag na ilaw ang sumalubong sa akin.
Habang tumatakbo ako palabas, narinig ko pa ang huling sigaw niya:
“Patawarin mo ako…”
Gumising ako sa isang ospital.
Puting kisame.
Tahimik.
Walang Marco.
Walang Eliza.
Walang Lumen.
Isang nurse ang nakangiti sa akin.
“Welcome back, Ma’am Lucia. Naaksidente po kayo sa lumang gusali.”
Tumango ako.
Ngunit sa pagtingin ko sa kamay ko—
may maliit na peklat.
At sa isip ko, isang boses na hindi ko maintindihan kung totoo o hindi:
“Kung mababasa mo ito… tandaan mo, hindi ka nila kayang kontrolin magpakailanman.”
At sa unang pagkakataon, hindi ko alam…
kung gumising na ba talaga ako.
O nagsimula pa lang ulit ang lahat.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
