Hindi pamilyar ang pangalan kay Cardo.
Ngunit nang lumapit ang administrator ng ospital at magalang na yumuko rito, saka lamang niya napansing hindi ordinaryong tao ang kaharap niya.
Tahimik na nagsalita si Aling Marta.
“Anak ko siya.”
Nagulat si Cardo.
“Hindi ba’t sabi ninyo…”
“Labandera pa rin ako,” ngumiti si Aling Marta.
“At ang asawa kong nasa ICU ay tunay na maysakit.”
“Pero matagal nang nakahiwalay sa amin ang anak ko dahil sa trabaho niya sa ibang bansa.”
Si Victor ang nagpatuloy.
“Bumalik ako kagabi galing Europa.”
“Nagkataon lang na nadatnan kong umiiyak ang nanay ko habang bumababa sa taxi ninyo.”
“Nakita ko rin kung paano ninyo tinanggihang kunin ang huli ninyong pamasahe kahit alam ninyong may sarili kayong pinagdadaanan.”
Tahimik na yumuko si Cardo.
“Ginawa ko lang po ang tama.”
Umiling si Victor.
“Hindi lahat ay kayang gawin iyon.”
Kinuha ni Victor ang isang maliit na folder.
“Inimbestigahan ko ang sitwasyon ng anak ninyo.”
“Hindi lang po namin binayaran ang ospital.”
“May educational trust fund na rin para kay Jenny hanggang makatapos siya ng kolehiyo.”
Nanlaki ang mga mata ni Cardo.
“Ano po?”
“At simula sa susunod na buwan, hindi na ninyo kailangang magmaneho ng labingwalong oras sa isang araw.”
“Inaalok ko kayo ng trabaho sa transport division ng foundation namin.”
“Regular na oras.”
“May health insurance.”
“At sapat na suweldo.”
Hindi makapagsalita si Cardo.
Unti-unti siyang napaupo sa bangko sa hallway.
Hindi dahil sa pagod.
Kundi dahil hindi niya kayang dalhin ang bigat ng pasasalamat na nararamdaman niya.
Kinagabihan, habang natutulog si Jenny sa ICU, lumabas si Cardo sa maliit na hardin ng ospital.
Umuulan na naman.
Parehong ulan na bumasa sa kanya ilang oras ang nakalipas.
Ngunit iba na ang pakiramdam.
May lumapit na batang janitor at iniabot ang isang plastik na supot.
“Naiwan daw po ninyo ito sa taxi.”
Binuksan niya iyon.
Sa loob ay naroon ang lumang pitaka niyang halos walang laman.
At sa pinakailalim, may isang pirasong papel na hindi niya nakita noon.
Sulat-kamay iyon.
“Ang perang ibinibigay ay nauubos.
Ang kabutihang ibinibigay ay bumabalik sa paraang hindi kayang sukatin ng kahit anong bangko.”
Tahimik siyang napangiti.
Tumingala siya sa langit.
Hindi niya alam kung sino ang tunay na nagsulat ng mensaheng iyon.
Si Aling Marta ba.
Si Victor.
O marahil ang Diyos mismo ang gumamit ng mga estranghero upang ipaalala sa kanya na ang isang pusong marunong magbahagi, kahit sa gitna ng sariling paghihirap, ay bihirang pabayaan ng tadhana.
At sa loob ng ICU, mahimbing na natutulog si Jenny—ligtas, may pag-asa, at may kinabukasang minsan niyang inakalang tuluyan nang mawawala.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
