Tinatawagan ko lang ang matalik kong kaibigan para magreklamo tungkol sa sobrang sikip na bra ko.
Sino ang mag-aakalang ang kuya niya ang sumagot ng tawag?
At ako naman, walang kamalay-malay.
Kaya tuloy-tuloy lang ako sa pagsasalita:
“Nakita mo na ba ang mga litratong sinend ko sa Messenger? Sobrang sikip, may marka na sa balat ko!”
Katahimikan sa kabilang linya nang ilang segundo.
Tapos… binabaan ako.
Tinawagan ko ulit, at halos mabingi ako sa sigaw ni Trina:
“Sabi ng kuya ko, may sakit ka raw!”
Third year college, unang beses ko makita si Dalisay noong pumunta siya sa dorm namin para maghatid ng pagkain kay Trina.
Malapad ang balikat, payat ang bewang, at sobrang haba ng mga binti.
Napalunok na lang ako habang nakatingin sa kanya.
Sa loob ng sumunod na anim na taon, patago akong nagtatanong tungkol sa kanya.
Buti na lang, single pa rin siya.
Akala ko naitago ko nang maigi ang nararamdaman ko.
Hanggang sa tawag na iyon na nagtulak sa akin na mag-pamatay na lang ngayon din.
Kusa akong pumunta sa bahay nila para mag-sorry.
Pagkakita pa lang namin, idiniin niya ako sa pader.
Ang boses niya, mababa at may kasamang tawa:
“Nakita ko na ang mga litrato.”
“Tingnan natin… kung gaano nga ba talaga kasikip.”
Lahat ng ito ay nagsimula dahil lang sa pagsagot niya ng tawag para kay Trina.
Hindi ko akalain na sa isang tawag lang, ganito na kadurog ang dangal ko.
Noong Linggo, nakabaluktot ako sa loob ng apartment ko habang sinusukat ang bagong bili kong bra.
Pagsuot ko, halos mabaliw ako sa irita.
Mali ang size.
Ang sikip, hirap na akong huminga.
Hinubad ko ito at pagtingin ko sa dibdib ko, may dalawang pulang marka na kitang-kita, parang may naganap na domestic abuse.
Agad akong uminit ang ulo at tinawagan si Trina.
Dalawang ring lang, sinagot na.
Pagkabukas na pagkabukas ng bibig ko, sunod-sunod na ang reklamo ko:
“Babe, yung binili nating lingerie nung nakaraan, sumikip na naman! Kailan ka bakante para samahan mo akong magpa-palit? Yung shop na pinuntahan natin nung isang araw. Itinago mo pa ba ang resibo?”
Walang nagsasalita sa kabila.
Akala ko busy si Trina kaya tuloy-tuloy lang ako sa pagdadakdak.
Habang nakatingin sa dalawang pulang marka sa dibdib ko, sabi ko:
“Hello? Nakikinig ka ba? Nakita mo na yung mga litratong sinend ko sa Messenger? Yung black na set nung isang araw. Ang sikip talaga, muntik na akong hindi makahinga…”
Katahimikan sa kabilang linya ng dalawang segundo.
Pagkatapos, binabaan ako bigla.
Nakatitig lang ako sa phone ko, naguguluhan.
Akala ko nawalan ng signal si Trina.
Sa isip-isip ko, parang hindi tama, kaya tinawagan ko ulit.
Pagka-connect na pagka-connect, isang malakas na sigaw ang dumaloy sa tenga ko:
“May sakit ka ba!!!”
Nalula ako sa sigaw.
“Bakit?”
“Yung tawag kanina!” halos mawala sa sarili si Trina. “Kuya ko ang sumagot!”
Natigilan ako.
“…Sino?”
“Kuya ko! Si Dalisay! Hawak niya yung phone ko para tingnan ang oras, sakto namang tumawag ka, kaya sinagot niya!”
Blanko ang utak ko nang tatlong segundo.
Si Dalisay.
Ang kuya ni Trina.
Ang lalaking crush ko simula third year college.
Ang lalaking may malapad na balikat, payat na bewang, mahahabang binti, at ang buong pagkatao ay parang may nakasulat na “highly dangerous.”
At kanina…
Ano na naman ang sinabi ko sa kanya?
“Nakita mo na ba yung mga litratong sinend ko sa Messenger?”
“Yung black na set.”
“Sobrang sikip…”
Naalala ko na.
Nung nakaraang gabi, nag-send nga pala ako ng mga litrato kay Trina.
Habang sinusukat ko yung underwear, nag-picture ako sa iba’t ibang anggulo.
Front view.
Side view.
Likod.
Tatlong malinaw na litrato ang sinend ko at tinanong:
“Maganda ba ito?”
Ano nga ulit ang sagot ni Trina noon?
Parang, “Okay lang.”
O baka, “Pwede na.”
Hindi ko na matandaan.
Pero may isang bagay na malinaw sa akin.
Siguradong nakita iyon ni Dalisay.
Dahil nung oras na iyon, hawak niya ang phone ni Trina para tingnan ang oras.
Ibig sabihin, hindi lang niya narinig ang pagrereklamo ko tungkol sa sikip ng bra ko.
Nakita niya rin ang…
yung tatlong litrato.
HD at sobrang linaw.
Ngayon, mahabol ko pa kaya ang pag-pamatay?
“Trina…”
Nanginginig na ang boses ko.
“Yung kuya mo… ano ang reaksyon?”
Matagal na hindi nakapagsalita si Trina.
Tapos, sinabi niya sa tono na hindi ko maintindihan:
“Sabi ng kuya ko… may sakit ka raw.”
“……”
“May iba pa ba siyang sinabi?”
“Parang… tumatawa siya.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Binalik niya sa akin yung phone tapos lumabas siya. Pero nung papalabas na… parang natatawa siya.”
Napapikit na lang ako sa desperasyon.
Anong tinatawa-tawa niya?
Pinagtatawanan niya ba ang pagiging tanga ko?
Hindi ko na kinaya ang hiya. Pakiramdam ko, gusto ko na lang lamunin ng lupa at huwag nang magpakita sa mundo. Pero hindi pa tapos ang impiyerno ko.
Pagkalipas ng ilang minuto, tumunog ang phone ko. Isang notification mula sa Messenger.
Dalisay: “Hindi ka na nakahinga sa sikip? Gusto mo bang tulungan kitang luwagan?”
Halos mabitawan ko ang cellphone ko. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi lang niya nakita, tinutukso pa niya ako! Ang tono ng chat niya… ramdam na ramdam ko ang pilyong ngisi sa labi niya.
Hindi ako nakasagot. Gusto kong mag-reply, pero ano naman ang sasabihin ko? “Sorry, kuya ng bestfriend ko”? Ang lame!
Maya-maya pa, may kumatok sa pintuan ng apartment ko.
Sino naman ang pupunta dito ng ganitong oras? Pagsilip ko sa peephole, muntik na akong himatayin.
Si Dalisay. Nakasuot ng fitted na itim na t-shirt, hawak ang susi ng kotse niya, at may dala-dalang paper bag ng isang kilalang lingerie shop.
Pagbukas ko ng pinto, seryoso ang mukha niya, pero may halong kislap ang mga mata na parang nakikipaglaro.
“Bakit ka nandito?” nauutal kong tanong.
Hindi siya sumagot. Pumasok siya nang walang pasintabi, nilampasan ako, at diretso siyang umupo sa sofa ko. Inilapag niya ang paper bag sa lamesa.
“Sabi ni Trina, mali ang size mo,” malamig niyang sabi, pero dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa akin.
Napaatras ako hanggang sa sumandal ang likod ko sa pader. Dito na naman tayo.
Hinarangan niya ang magkabilang gilid ko gamit ang kanyang mga braso—ang posisyong “kabedon”—na nagpabilis lalo sa tibok ng puso ko. Ramdam ko ang init ng katawan niya. Amoy mamahaling pabango na humahalubilo sa bango ng kape.
“Hindi ko alam kung sadya mong pinapahirapan ang sarili mo, o sadyang…” huminto siya, at yumuko hanggang sa magkatapat ang mukha naming dalawa. Ang boses niya ay naging bulong na lang, nakakapangilabot sa lapit. “…gusto mo lang talagang mapansin ko.”
“H-hindi…” tanggi ko, kahit na basang-basa na ako ng pawis dahil sa tensyon.
“Talaga?”
Dahan-dahan niyang kinuha ang paper bag at inilabas ang laman. Isang set ng black lingerie na halos katulad ng sinuot ko, pero mas elegante. Inilapit niya ito sa dibdib ko nang hindi man lang natatakot sa reaksyon ko.
“Since nakita ko na ang… ‘problema’ mo sa litrato…” tumingin siya nang diretso sa mga mata ko, nanunukso. “Sa tingin mo ba, kailangan ko pa ng bayad para sa pag-check up na gagawin ko sa’yo ngayon?”
Nawalan ako ng boses. Ang lalaking pinangarap ko lang sa malayo, ang lalaking hindi ko akalaing makakausap, ay narito ngayon, at ang layo ng tingin niya ay hindi na parang sa isang kapatid ng kaibigan.
Parang sa isang taong… handang kunin ang gusto niya.
“Anong… anong gagawin mo?” tanong ko, halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses.
Ngumisi siya, ang pilyong ngiti na matagal ko nang pinapangarap.
“Sabi mo, hindi ka makahinga, ‘di ba?”
Ipinatong niya ang isang kamay sa pader sa tabi ng ulo ko, at ang isa naman ay dahan-dahang gumalaw palapit sa bewang ko.
“Tutulungan kitang makahinga… pero sa paraang ako ang magdidikta.”
Naramdaman ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko hanggang sa tainga ko. Ang distansya sa pagitan namin ay halos wala na. Ang mga mata niya, na dati ko lang tinitingnan sa malayo mula sa kabilang kanto ng classroom, ngayon ay nakatitig sa akin nang may kung anong nagbabagang intensyon.
“Dalisay, n-nakikiusap ako…” pabulong kong sabi, pero parang walang boses na lumabas sa lalamunan ko. Ang katawan ko, parang na-freeze na sa pader.
Tumawa siya nang mahina, isang tunog na malalim at nakaka-addict. Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya sa tainga ko. Ramdam ko ang mainit niyang hininga na nagpadaloy ng kuryente sa buong balat ko.
“Bakit ka natatakot?” bulong niya. “Diba’t gusto mong makita ko? Diba’t gusto mong malaman ko kung gaano kasikip?”
Hinawakan niya ang dulo ng buhok ko at dahan-dahang ipinulot sa daliri niya. Ang bawat galaw niya ay napakabagal, parang sinasadya niyang patagalin ang tensyon na bumabalot sa amin.
“Yung mga litrato…” dagdag niya, at binitiwan niya ang buhok ko para hawakan ang baba ko, pinipilit akong tumingin sa kanya. “Hindi ko lang ‘nakita’ ang mga ‘yun. Pinag-aralan ko. Bawat anggulo. Bawat… bakas.”
Nanlaki ang mga mata ko. Gusto kong tumanggi, pero ang totoo, ang paghawak niya sa mukha ko ang tanging bagay na nagpapanatili sa akin na nakatayo.
“Dalisay, please…”
“Please what?” hamon niya. “Please stop? O please… tapusin mo ang sinimulan mo?”
Bigla niyang binitiwan ang baba ko at umatras ng kaunti, pero nanatiling nakaharang ang braso niya sa pader. Binuksan niya ang paper bag na dala niya at inilabas ang black lingerie. Kinuha niya ito at dahan-dahang ipinaspas sa harap ko.
“Trina said you’re a mess,” sabi niya, at ang boses niya ay naging seryoso, halos madilim na. “But seeing you like this… you’re not just a mess. You’re a temptation.”
Hinawakan niya ang dulo ng strap ng lingerie at inilapit ito sa dibdib ko, saktong-sakto sa tapat ng mga pulang marka na iniwan ng maling size ng bra ko kanina. Hindi ko alam kung nasaan ang lakas ng loob ko, pero sa isang iglap, tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata.
“Kung gusto mo akong tulungan,” matapang kong sabi, kahit nanginginig ang mga kamay ko, “bakit hindi mo gawin?”
Tumigil siya. Ang pilyong ngisi sa mukha niya ay nawala, napalitan ng isang tingin na puno ng panganib—yung uri ng tingin na alam kong babago sa buhay ko.
Hinawakan niya ang bewang ko at hinila ako palapit sa kanya, wala nang espasyo sa pagitan namin. Ang init ng katawan niya ay parang tumatagos na sa damit ko.
“Sigurado ka?” bulong niya, ang labi niya ay halos dumikit na sa labi ko. “Kapag nagsimula tayo… wala nang balikan. Hindi na lang ito tungkol sa ‘sobrang sikip’ na bra mo. It’s about you… and me.”
Sa sandaling iyon, alam kong wala na akong kawala. Ang buong “crush” ko sa kanya sa loob ng anim na taon ay parang pumutok sa isang iglap. Hindi ko na inisip ang pinsan ni Trina, hindi ko na inisip ang kahihiyan.
Tumango ako nang mahina.
Ngumisi siya muli, pero sa pagkakataong ito, hindi na ito mapaglaro. Ito ay pananakop.
“Good,” sabi niya, at bago pa ako makahinga nang maluwag, binuhat niya ako nang parang wala lang, diretso patungo sa loob ng kwarto ko. “Then let’s see just how tight… and how much of a ‘sakit’ you really are.”
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
