Mahigpit ang hawak niya sa braso ko.
“Hindi ka na magsasalita,” ulit niya, mas mabigat ang boses.
Pero huli na.
Nasa isip ko na ang sinabi ng babae:
“Target ka ng pamilya namin.”
“Sir…” nanginginig kong sabi, “ano pong ibig sabihin nun?”
Tahimik siya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya agad sumagot.
“Uuwi ka,” maikling sabi niya.
“Hindi po ako aalis hangga’t hindi ko alam ang totoo.”
Natigilan siya.
Dahan-dahan siyang humarap sa akin.
“Hindi ito laro.”
“Hindi ko po sinabing laro ito,” sagot ko.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos—
“May mga tao na gustong gamitin ka para makalapit sa akin,” malamig niyang sabi.
Nanlamig ako.
“Ha… ako?”
Tumango siya.
“At hindi sila titigil.”
Biglang nag-ring ang phone niya.
Isang beses lang.
Pagtingin niya sa screen, nagbago ang ekspresyon niya.
“Umalis ka,” utos niya agad.
“Sir?”
“NOW.”
Hindi ko pa siya nakitang ganito.
At iyon ang nagpa-takot sa akin.
Paglabas namin ng office, mabilis ang lakad niya.
“Sumunod ka lang sa akin,” sabi niya.
“Anong nangyayari?” tanong ko habang halos tumatakbo na ako.
“May gumagalaw na.”
Hindi niya na ako nilingon.
Pagdating sa underground parking, may itim na sasakyan na nakahinto.
Hindi ko alam kung bakit, pero parang mali ang lahat ng nararamdaman ko.
“Pasok,” sabi niya.
“Hindi po ako sasama kung hindi ko alam ang dahilan!”
Tumigil siya.
Dahan-dahan siyang lumapit sa akin.
“Gusto mong malaman ang totoo?”
Natigilan ako.
“Kung oo… hindi mo na pwedeng balikan ang normal mong buhay.”
Nanlamig ako.
Tahimik.
Pagkatapos—
tumango ako.
Pagkasara ng pinto ng sasakyan, agad itong umandar.
Tahimik ang loob.
Hanggang sa siya ang unang nagsalita.
“Yung babae kanina… hindi lang basta kakilala.”
“Siya ang kabilang panig ng pamilya na matagal nang may alitan sa amin.”
Nanlaki ang mata ko.
“Family po?”
Tumango siya.
“At ginamit ka nila para subukan ako.”
Nanlamig ako.
“Bakit ako?”
Tumingin siya sa akin.
At sa mas mahinang boses:
“Dahil mahalaga ka.”
Natigilan ako.
“Ha?”
Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag—
isang malakas na tunog ang narinig sa labas.
BANG!
Biglang tumagilid ang sasakyan.
“YUMUKO KA!” sigaw niya.
Sigaw. Ingay. Gulong.
Hindi ko na alam kung ano ang nangyayari.
Ang huling nakita ko—
ay ang kamay niya na pilit akong hinihila palapit sa kanya.
At ang boses niya:
“Huwag kang matakot. Huwag kang bibitaw.”
Nang magdilim ang paligid…
isang bagay lang ang malinaw sa isip ko:
Hindi na ito simpleng trabaho.
Hindi na ito simpleng boss.
Ito na ang simula ng isang laban na hindi ko sinimulan—
pero kailangan kong tapusin.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
