Pagmulat ng mga mata ko, puting ilaw ang sumalubong sa akin.
Masakit ang ulo ko.
At may amoy ng gamot sa paligid.
“Gising na siya.”
Isang boses.
Dahan-dahan akong lumingon.
Nasa hospital ako.
Nanlamig agad ang katawan ko.
“Sir…” mahinang sambit ko.
Wala siya.
Wala sa tabi ko.
“Nasaan siya?” agad kong tanong, biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Tahimik ang nurse.
“May kasama siyang security team,” sagot niya.
“Pinuntahan niya raw ang insidente.”
Insidente.
Yung banggaan.
Yung kaguluhan.
Bigla akong naupo kahit nanghihina pa.
“Hindi… hindi ako pwedeng dito lang.”
Pagkalipas ng ilang oras, pilit kong pina-discharge ang sarili ko.
Hindi ako mapakali.
May kung anong humihila sa akin palabas ng ospital.
Paglabas ko—
may itim na sasakyan na naghihintay.
Bumukas ang pinto.
At nandoon siya.
May sugat sa gilid ng kilay.
Magulo ang buhok.
Pero buhay.
“Akala ko sinabi kong maghintay ka,” malamig niyang sabi.
“Akala ko sinabi ko ring huwag kang mawawala sa paningin ko,” sagot ko, nanginginig.
Natigilan siya.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos—
“Pasok ka.”
Habang nasa sasakyan, hindi kami nagsalita ng matagal.
Hanggang sa hindi ko na kinaya.
“Sir… sino po ba talaga sila?”
Huminga siya nang malalim.
“Mas malaki pa sa pamilya ang iniisip mo.”
Natigilan ako.
“May organisasyon na gustong kontrolin ang kumpanya.”
Nanlamig ako.
“At ginagamit nila ako?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin.
“Ginamit ka nila… dahil alam nilang hindi kita pababayaan.”
Bigla akong natigilan.
“Bakit po?”
Tahimik.
Pagkatapos—
“Dahil hindi na ito tungkol sa trabaho.”
Lumakas ang kabog ng dibdib ko.
Biglang huminto ang sasakyan sa isang pribadong gusali.
“Dito muna tayo,” sabi niya.
“Bakit po?” tanong ko.
Hindi siya sumagot agad.
Bumaba siya.
Hinawakan niya ang kamay ko bago ako makababa.
Mas mahigpit kaysa dati.
Mas totoo.
“Hindi ka na aalis mag-isa.”
Natigilan ako.
“Sir…”
Tumingin siya sa akin.
At sa unang pagkakataon—
hindi na malamig ang boses niya.
“Hindi ko na hahayaan na may mangyari sa’yo.”
Tahimik.
Pero sa likod ng katahimikan na iyon…
ramdam ko ang bigat ng isang bagay na matagal na niyang itinatago.
Sa loob ng gusali, maraming security.
Maraming mata.
Maraming lihim.
At habang sinusundan ko siya sa loob—
isang bagay ang unti-unting malinaw sa akin:
Hindi lang ako “assistant.”
At hindi lang siya “boss.”
May koneksyon na mas malalim kaysa sa kahit anong paliwanag na narinig ko na.
At sa paghawak niya sa kamay ko—
parang sinasabi niyang wala nang atrasan.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
