Natigilan ako sa sinabi niya.
“Pero ako, kilala kita.”
Sa buong buhay ko, ito ang unang beses na may nagsabi sa akin na parang matagal na akong bahagi ng kanyang mundo.
“Sir…” mahina kong sabi, “paano niyo po ako nakilala?”
Hindi siya agad sumagot.
Huminga siya nang malalim, saka lumakad papunta sa bintana.
“Hindi ito madaling ipaliwanag.”
Nanatili akong nakatayo, hinihintay ang bawat salita niya.
Pagkaraan ng ilang segundo—
“Bago ka pa mapasok sa kumpanya… nakita na kita.”
Natigilan ako.
“Ha? Pero… saan po?”
Hindi siya lumingon.
“Sa isang meeting.”
Tahimik.
Pagkatapos ay nagpatuloy siya:
“Hindi ka pa empleyado noon. Kasama ka lang ng isang tao.”
Nanlalamig ang aking mga kamay.
“Sir… hindi ko po maalala…”
Bahagya siyang umiling.
“Normal lang.”
“Dahil hindi mo alam na nandoon ako.”
Lumapit siya sa mesa.
“May nangyari noon na hindi mo rin alam.”
Tahimik lang ako.
At saka niya binanggit ang salitang hindi ko inaasahan:
“Insidente.”
Nanlamig ako.
“Anong insidente po?”
Tahimik muli.
Pagkatapos—
“May meeting noon ang kumpanya namin sa isang hotel.”
“May nag-target doon para i-leak ang isang confidential deal.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Sir… ano po kinalaman ko doon?”
Diretso niya akong tiningnan.
“Hindi mo alam, pero nandoon ka.”
Parang biglang bumagal ang oras.
“Hindi kita pinili dahil sa email mo lang,” dagdag niya.
“Pinili kita dahil nakita ko kung paano ka kumilos noon.”
Hindi ako makapagsalita.
“Pinrotektahan mo ang isang taong hindi mo kilala.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Sir… hindi ko po maalala iyon…”
“Dahil hindi mo alam na may nakatingin sa’yo,” sagot niya.
Biglang bumukas ang pinto.
Ang babae ulit.
Pero ngayon, hindi na siya nakangiti.
“Ginagawa mo na naman ‘yan,” malamig niyang sabi.
Natigilan ako.
Tumingin siya sa boss ko.
“Hindi mo siya dapat idamay dito.”
Tahimik ang buong silid.
At sa unang pagkakataon—
nagbago ang ekspresyon ng boss ko.
Hindi na malamig.
Kundi… galit.
“Lumabas ka,” mahina niyang sabi.
“Hindi ito para sa’yo.”
Pero hindi umalis ang babae.
Tumingin siya sa akin.
“Hindi mo pa alam kung anong pinapasok mo.”
Natigilan ako.
“Anong ibig ninyong sabihin?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay nagsalita ang babae:
“Hindi ka niya basta assistant.”
“Target ka ng pamilya namin.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Ha…?”
Pero bago pa siya makapagsalita ulit—
lumapit ang boss ko at hinila ako palapit sa kanya.
“Hindi ka na magsasalita,” malamig niyang sabi.
At sa unang pagkakataon—
naramdaman ko na hindi ito tungkol sa office romance.
Hindi rin tungkol sa simpleng boss at assistant.
May mas malaki.
Mas delikado.
At sa paghawak niya sa braso ko—
isang bagay lang ang malinaw:
Hindi na ako ligtas na tulad ng dati.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
