Akala ko malapit na akong ligawan sa isang marangyang date… hanggang sa nawalan ako ng malay sa katotohanan.

Nagtungo nga ako sa tinext na lugar ni Michael kung saan kami magde-date at magse-celebrate ng first monthsary namin.

May ipinadala rin siyang red dress at sandals sa opisina ko kanina na may kalakip pang letter, at iyon daw ang isusuot ko. Kaya naman kahit ayoko ay wala akong choice kundi isuot nga iyon.

Kinikilig naman ako habang papalapit sa table na may mga nakahanda nang pagkain. At feeling ko ay nasa paraiso kami. Ang ganda ng view, maraming halaman at naggagandahang mga bulaklak. Ang bango-bango dahil sa mga bulaklak. May tumutugtog pa ng piano sa gilid at may dalawang waiter na nakatayo malapit sa mesa.

Para akong nananaginip nang gising. Iba talaga kapag mayaman, eh. Napakabongga ng set-up ng date. Samantalang kapag pareho kayong mahirap, okay na sa tuhog-tuhog na fishball at kikiam. Hays, sa totoo lang mas bet ko pa iyon, pero ang sarap sa feeling ng ganito at feeling ko ay nasa ulap ako.

Lumapit sa akin ang isang waiter upang ipaghila ako ng upuan. Naks, pati pag-upo may tagahila pa. Pero naranasan ko rin naman noong high school na ipaghila ako ng upuan. Nasobrahan nga lang kaya ang ending ay bumagsak ako sa sahig at ininda ang balakang ko nang isang linggo.

Luminga ako sa paligid pero wala pa ang ka-date ko. Kaya naman inisa-isa kong tingnan ang mga pagkain na nasa mesa at nanlaki ang mga mata ko nang makita kong puro street food pala ang nakahain.

Fishball, kikiam, hotdog, balut, barbecue, isaw, day-old, at squid ball. At mayroon pang paa ng manok. Lakas makasosyal, street food lang pala ang lalantakan namin. Bakit hindi na lang niya ako hinatid sa kalsada?

Maya-maya nga lang ay narito na siya. Lumalakad siya palapit sa akin. Napaawang ang mga labi ko at tila bumagal ang ikot ng oras dahil para siyang naka-slow motion. Napatayo na lang ako bigla. Grabe, nagpagupit siya at mas lalong lumitaw ang kaguwapuhan niya. Ipinikit-pikit pa niya ang mga mata niya na tila nang-aakit.

Mamula-mula rin ang mga labi niya na para bang naglipstick. Para siyang Korean actor sa paningin ko ngayon at para akong hihimatayin sa kilig.

Hanggang sa makalapit na nga siya sa akin ay nanatili pa rin akong nakatayo at nakatitig sa kaniya.

“Uy, Love? Kalma. Ako lang ‘to,” aniya at hinawakan ako sa magkabilang balikat.

“Akala ko si Cha Eun-Woo na.” nakangiting tugon ko.

“Mas pogi naman ako sa Korean actor na ‘yon. Ayos ba? Mas lalo ba akong pumogi?” tanong niya at umikot pa sabay kindat sa akin at hinalikan ako sa pisngi.

Nakakainis kasi para akong bumalik sa umpisa na kinikilig nang sagad sa halik niya.

“Oo, Love. Mas lalo kang gumuwapo. Kaya pala late ka, eh. Kasi nagpatabas ka pa.”

“Gusto ko kasing mas guwapo ako sa paningin mo ngayon. Ahm, Love?”

“Yes, Love?”

“May importante akong itatanong sa ‘yo tonight.”

“T-talaga? Ano ‘yon?”

“Love…” sabay hawak niya sa mga kamay ko at mabilis na tumulo ang mga luha niya. “Mahal na mahal kita. Mahal na mahal mo rin naman ako, ‘di ba?”

“Oo naman, sobra. Hindi mo na kailangang tanungin ‘yan. Mahal na mahal kita.”

“By the way, napakaganda mo. Bagay na bagay sa ‘yo ang suot mo.”

“Thank you, Love. Ano nga pala ‘yung itatanong mo? ‘Yon na ba ‘yon?”

“Hindi… Kasi ito talaga ‘yung itatanong ko.”

Bigla siyang dumukot sa bulsa niya at may inilabas mula roon. Isang maliit na box. At alam ko kung ano ang laman nito.

“L-love…” usal niya at muling tumulo ang mga luha niya.

Ako naman ay nanatiling tahimik at hinihintay ang sasabihin niya. Nanginginig na rin ang katawan ko at nanlalamig ang mga kamay ko.

“Love, isanla ko muna sa ‘yo ‘tong singsing ni Mommy. Gipit ako ngayon, eh.”

Nanatili akong nakatitig sa kanya. Ilang segundo akong hindi makapagsalita—hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa biglang pagbagal ng lahat ng nasa paligid ko.

Yung piano sa gilid, parang huminto. Yung hangin, parang nagising din sa sinabi niya.

“Isanla…?” ulit ko, mahina, para siguraduhin kung tama ang narinig ko.

Tumango siya, parang batang nahihiya. “Oo, Love. Isanla ko muna. Babalik din naman ‘to kapag nakaluwag-luwag na ako. Promise.”

Binuksan niya nang bahagya ang maliit na box. Doon, kumikislap ang isang lumang singsing—halatang may history, may bigat, may kwento. Hindi ito simpleng alahas. May nakapikit na alaala sa loob nito.

Bigla akong natawa—hindi dahil nakakatawa, kundi dahil hindi ko alam kung iiyak ba ako o magagalit.

“Michael…” dahan-dahan kong sabi, “alam mo ba kung ano ‘tong setup na ‘to?”

Nagkamot siya ng ulo, ngumiti pa rin na parang walang kasalanan. “Romantic date?”

Tumingin ako sa paligid. Yung “fine dining” na akala ko, puro street food. Yung piano music, galing pala sa maliit na speaker na may bluetooth connection. Yung dalawang waiter, pinsan niya na naka-white polo lang.

“Alam mo,” sabi ko habang pinipigilan ang sarili kong matawa, “akala ko talaga magpo-propose ka.”

Bigla siyang napatigil. “Ha? Hindi pa! Wala pa akong budget para doon!”

Doon na ako tuluyang napatawa.

Tumawa rin siya, parang gumaan ang loob niya. “Sorry na, Love. Gusto ko lang sana maging special ‘tong monthsary natin. Kahit ganito lang kaya ko.”

Tumingin ako sa kanya—sa totoo lang, gusot-gusot ang plano niya, sablay ang timing, pero buo ang effort.

Lumapit ako, kinuha ko ang kamay niya na nanginginig pa rin.

“Michael,” mahinahon ko nang sabi, “hindi mo kailangan magbenta o magsanla ng kahit ano para ipakita na mahal mo ako.”

Napayuko siya.

“Pero…” dagdag ko, “kung talagang gipit ka, sana sinabi mo na lang sa akin. Magbabalot pa tayo ng fishball sa kanto, okay pa ako doon.”

Unti-unti siyang napangiti.

“Talaga?”

“Oo. Mas honest pa ‘yon kaysa sa fake fine dining na ‘to.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos, hinila ko ang upuan ko palapit sa mesa, kinuha ang isang stick ng barbecue, at inabot sa kanya.

“O, kain na. Monthsary natin ‘to, di ba? Hindi kailangan perfect. Kailangan lang sabay tayong kumain.”

Napahawak siya sa kamay ko, mas mahigpit ngayon.

“Love… pasensya na talaga.”

Umiling ako. “Wag ka na mag-sorry. Basta sa susunod, huwag mo nang isinanla si Mommy’s ring nang hindi ako kasama sa decision, ha.”

Napatawa siya nang malakas, sabay iling.

At doon, sa gitna ng fishball, kikiam, at malamlam na ilaw ng maling “romantic dinner,” mas lalo kaming natawa kaysa sa kahit anong mamahaling restaurant.

Hindi man ito yung date na inaasahan ko—

pero ito yung pinaka-totoong gabi namin.

Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.