Bago pa ako makasagot, sabay-sabay na bumukas ang lahat ng salamin.
Hindi na ito mga repleksyon lamang.
Isa-isa silang naging mga pintuan.
At mula sa loob, sabay-sabay na bumuhos ang mga boses—umiiyak, sumisigaw, humihingi ng tulong—parang lahat ng nawalang alaala ay sabay-sabay na bumalik.
Napaatras ako hanggang sa dumikit ang likod ko sa malamig na dingding.
“Hindi ito totoo…” paulit-ulit kong sabi, pero mas lalo lang lumalakas ang tunog sa paligid.
Lumapit ang aking ama.
Ngayon, malinaw ko na siyang nakikita—hindi bilang multo, hindi bilang alaala, kundi bilang isang taong matagal nang nakakulong dito.
“Elias,” sabi niya, “hindi ito parusa. Ito ay resulta.”
“Anong ibig mong sabihin?” nanginginig kong tanong.
Itinuro niya ang mga salamin.
“Ang ospital na ito ay hindi lang lugar ng paggamot. Isa itong sistema ng pagtatago ng mga pasyenteng ‘walang kwenta’ sa mata ng may kapangyarihan.”
Biglang nag-flash sa isip ko ang mga imahe—mga pulong, mga pirma, mga utos na hindi ko raw naaalala.
“Pinili mong huwag makita,” dagdag niya. “At nang gusto mong tumigil… ginawa nilang pinakamagandang solusyon ang baguhin kung sino ka.”
Napahawak ako sa dibdib ko.
Unti-unting nagbalik ang buong alaala.
Hindi ako simpleng clerk.
Hindi rin ako biktima lang.
Ako ang taong pumayag sa unang “hidden wing” kapalit ng pagligtas sa isang kasong maaaring magwasak sa ospital.
At mula doon… lumawak ang lahat.
“Pero bakit mo ako pinapunta dito?” tanong ko.
Lumapit siya.
“Dahil ikaw lang ang makakapagsara ng sistema.”
Biglang umiling ang mga salamin.
Nagpakita sila ng iisang imahe:
Isang malaking makina sa ilalim ng ospital—nakakabit sa lahat ng salamin, lahat ng records, lahat ng nawawalang tao.
“Memory Loop System,” bulong ng aking ama. “Kapag may pumasok na ‘tagapagtago’, hindi sila pinaparusahan. Ginagawa silang tagapagpatuloy.”
Nanlamig ako.
“Gaano karami na ang na-trap dito?”
“Hindi na mabilang,” sagot niya.
Sa likod ko, nagsimulang gumalaw ang mga reflection.
Ngayon, hindi na sila sumisigaw.
Nagsasalita sila nang sabay-sabay.
“Palayain mo kami.”
“Tapusin mo na.”
“Gawin mo ang hindi mo nagawa noon.”
Biglang may lumitaw na pinto sa gitna ng sahig.
Mula sa loob, maririnig ang malakas na ugong ng makina.
Lumapit ako.
“Kung papatayin ko ito… mawawala ba ako?” tanong ko.
Tahimik ang aking ama.
“Hindi ko alam kung may ‘ikaw’ pa na matitira.”
Sandaling katahimikan.
At sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang bigat ng tunay na desisyon.
Hindi ito tungkol sa katotohanan lang.
Kundi tungkol sa kung sino ako.
Huminga ako nang malalim.
At dahan-dahang inilagay ang kamay ko sa pinto.
“Kung ako ang dahilan ng lahat ng ito…”
Tumigil ako.
“…ako rin ang tatapos.”
Binuksan ko ang pinto.
Isang puting liwanag ang sumabog mula sa loob.
Naramdaman kong humihigop ang buong katawan ko—alaala, pangalan, pagkatao.
Bago ako tuluyang mawala, narinig ko ang boses ng aking ama sa likod ko:
“Hindi ka multo, Elias. Isa ka lang taong nagising ulit.”
At pagkatapos noon—
katahimikan.
Pagmulat ko, nasa isang tunay na ospital na ako.
Walang salamin sa dingding.
Walang lumang pasilyo.
Isang simpleng emergency room lang.
Isang nurse ang nakatingin sa akin.
“Sir… nakaligtas po kayo sa aksidente.”
Tiningnan ko ang kamay ko.
Walang marka.
Walang alaala ng salamin.
Ngunit sa bulsa ko…
may maliit na piraso ng basag na salamin.
At sa ibabaw nito…
nakasulat ang pangalan ko.
Elias Santos.
Sa labas ng bintana, tahimik ang mundo.
Ngunit sa likod ng repleksyon ng salamin sa kwartong iyon…
sandaling kumindat ang isang imahe na hindi ko na dapat makita.
Ako.
Ngumingiti.
Hindi bilang pasyente.
Kundi bilang susunod na tagapag-ingat.
WAKAS
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
