Nang imulat ko ang aking mga mata, hindi na ako nasa lumang ospital.
Nasa loob ako ng isang silid na parang parehong ospital… ngunit mas luma, mas tahimik, at walang oras.
Walang tunog ng makina.
Walang ilaw na normal.
Tanging salamin sa bawat dingding.
At sa bawat salamin… may ibang bersyon ko.
Isa na umiiyak.
Isa na nakangiti kahit duguan ang mata.
Isa na nakatingin lang nang diretso na parang matagal nang walang kaluluwa.
Tumayo ako, ngunit ramdam ko agad ang mali.
Ang paggalaw ko ay may delay.
Parang sinusundan lang ng katawan ko ang isang utos na nauna nang ibinigay.
“Hindi ito totoong lugar…” bulong ko.
Ngunit sumagot ang boses ng aking ama mula sa likuran ko.
“Dito ka na talaga nagtrabaho noon, Elias.”
Napalingon ako.
Nakatayo siya sa gitna ng mga salamin.
Buong-buo. Totoo.
Ngunit alam kong patay na siya.
“Hindi mo pa ba naaalala?” tanong niya.
Unti-unting nagbago ang paligid.
Ang luma at sirang silid ay naging modernong medical records office.
Nakilala ko ang mesa.
Nakilala ko ang computer.
At nakilala ko ang aking sariling pangalan sa desk plate:
“Dr. Elias Santos – Senior Records Officer”
Tumigil ang utak ko.
“Hindi… clerk lang ako,” sabi ko.
Ngumiti ang aking ama nang malungkot.
“Hindi. Iyan ang kwento na pinili mong tandaan.”
Biglang nag-flash sa salamin ang mga imahe.
Ako.
Naka-white coat.
Pumipirma sa mga dokumento.
Mga pasyenteng inilipat sa “non-existent wing.”
At bawat pirma ko… may nawawalang tao.
Napaatras ako.
“Hindi ko ginawa ‘yan!”
Ngunit isang dokumento ang lumutang sa hangin.
Death record ng aking ama.
At ang pirma…
ay akin.
Nanginginig ang kamay ko.
“Pinilit ka,” sabi ng ama ko. “Noong sinubukan mong imbestigahan ang ospital, ginawa nila ang pinaka-epektibong paraan.”
“Binura nila ang pagkatao mo.”
Biglang nag-crack ang salamin.
At sa likod nito… may isang pinto.
Isang tunay na pinto sa gitna ng lahat ng reflection.
Binuksan ito ng aking ama.
Sa loob, naroon ang isang silid na puno ng lumang medical records—pero hindi papel ang laman.
Mga tao.
Naka-stasis.
Naka-frame na parang larawan.
Hindi sila gumagalaw… pero nakatingin.
“Lahat ng ‘yan,” sabi niya, “ay mga pasyenteng hindi kailanman umalis.”
Napahawak ako sa ulo ko.
Biglang sumakit ang isip ko.
Parang may pumipilit magbukas ng isang nakasarang alaala.
Naalala ko ang ospital.
Ang tunay na trabaho ko.
Ang mga pagpipilian.
At ang araw na pinirmahan ko ang unang “disappearance order.”
Hindi ito aksidente.
Isa itong sistema.
At ako… bahagi noon.
“Bakit ko gagawin ‘yan?” sigaw ko.
Tumahimik ang ama ko.
“Dahil hinayaan mong takutin ka nila… hanggang sa naniwala kang wala kang ibang pagpipilian.”
Biglang nagbago ang lahat ng salamin.
Ngayon, iisa na lang ang reflection.
Ako—ngunit hindi ako.
Ngumiti ito.
“Handa ka na bang bumalik sa totoong papel mo?”
At sa sandaling iyon, nagsimulang bumukas ang bawat salamin sa paligid ko…
parang mga bibig na handang lunukin ako pabalik sa isang alaala na matagal ko nang tinatakasan.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
