WAKAS
“Akala ko mas matalino ka,” sabi ni Doña Marissa habang papalapit.
Nakahawak siya sa isang baril.
Sa likod niya, nanatiling tahimik si Adrian. Namumutla siya, pero hindi dahil nag-aalala siya sa akin. Natatakot siyang masira ang planong matagal na nilang ginagawa.
“Bakit hindi n’yo na lang kami pinatay?” tanong ko.
Ngumiti si Doña Marissa.
“Dahil mas kapaki-pakinabang ang taong buhay. Ang patay, minsan lang pumirma. Ang buhay na takot, paulit-ulit.”
Itinuro niya ang baril kay Isabel.
“Bumalik ka sa ibaba.”
Doon ko nalaman na may lagusan sa ilalim ng silid. Doon ikinukulong ang mga dating asawa ni Adrian. Pinipilit silang pumirma sa mga dokumento, ilipat ang mga ari-arian, at manahimik habang ipinapahayag sa labas na sila’y namatay o kusang nawala.
“Lia,” sabi ni Adrian, sa wakas ay tumingin sa akin. “Hindi ito dapat umabot sa ganito. Pirmahan mo lang ang mga papeles. Pagkatapos, hahayaan ka naming mabuhay.”
“Gaya ni Isabel?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, iniabot niya ang isang folder.
Binuksan ko iyon.
Mga bank transfer. Pekeng kontrata. Mga pangalan ng mga pulitiko at negosyanteng kasabwat nila.
Hindi nila alam na bago ako pumunta sa corridor, nakapagpadala na ako ng mensahe sa dati kong kaibigan sa auditing firm. Isang mensaheng may kalakip na mga litrato ng mga dokumentong nakita ko sa opisina ni Doña Marissa.
May kasamang oras at address.
Alas-dos y medya.
Kapag hindi ako tumawag bago ang oras na iyon, ipapadala niya ang lahat sa mga awtoridad at media.
Tumingin ako sa lumang orasan sa dingding.
Alas-dos beinte-nuwebe.
“Pirmahan mo,” utos ni Doña Marissa.
Kinuha ko ang bolpen.
Ngumiti siya.
Ngunit sa halip na pumirma, ibinagsak ko ang folder sa sahig at sinipa ang maliit na mesa patungo sa kanya.
Pumutok ang baril.
Nabasag ang salamin sa likuran ko.
Sabay kaming kumilos ni Isabel. Hinawakan niya ang kamay ni Doña Marissa habang itinulak ko si Adrian palayo sa pinto.
Nagkagulo kami.
Nakita kong dinampot ni Adrian ang baril.
“Itigil n’yo!” sigaw niya.
Itinutok niya iyon sa akin.
Sa mga mata niya, wala na ang lalaking pinakasalan ko. Wala na ang malambing na boses, ang mga pangako, ang pagmamahal na pinaniwalaan ko.
Isang estranghero ang nasa harap ko.
Bago niya mapindot ang gatilyo, umalingawngaw sa buong mansyon ang malalakas na yabag.
“Pulis! Ibaba ang armas!”
Napatigil si Adrian.
Sa isang saglit na pag-aalinlangan, sinunggaban siya ni Isabel. Nahulog ang baril sa sahig.
Pumasok ang mga pulis sa silid.
Sumigaw si Doña Marissa. Nagpumiglas si Adrian. Pero tapos na ang kapangyarihan nila.
Nang buksan ng mga awtoridad ang lagusan sa ilalim ng mansyon, natagpuan nila ang dalawa pang babae. Buhay, pero halos wala nang lakas.
Tatlong buwan ang lumipas bago nagsimula ang paglilitis.
Lumabas ang lahat.
Ang mga pekeng kasal. Ang sapilitang pagpirma. Ang pagkawala ng mga babae. Ang mga kumpanyang ninakaw nila gamit ang takot at kasinungalingan.
Habambuhay na pagkakakulong ang kinaharap ni Doña Marissa. Si Adrian naman ay sinampahan ng maraming kaso, kasama ang kidnapping, fraud, at attempted murder.
Sa huling pagkakataong nakita ko siya sa korte, tinawag niya ang pangalan ko.
Hindi ako lumingon.
Umalis ako sa mansyon nang walang dalang kahit ano maliban sa sarili kong buhay.
Bago tuluyang isara ng mga pulis ang bahay, bumalik ako sa dulo ng corridor.
Nakatayo akong muli sa harap ng pintong minsang kinatakutan ko.
Dahan-dahan ko itong isinara.
Hindi dahil may sikreto pa sa loob.
Kundi dahil wala nang kailangang ikulong.
Sa bahay na iyon, tinuruan nila akong lahat ay may kapalit.
Tama sila.
Ang kasakiman nila ay nagkaroon ng kapalit.
Ang katahimikan namin ay napalitan ng katotohanan.
At ang pintong ipinagbawal nilang buksan…
iyon mismo ang naging daan palabas namin.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
