Hindi pa rin humuhupa ang alarm.
Pulang ilaw ang umiikot sa buong gusali.
“May mga taong papasok sa east wing!” sigaw ng security sa radio.
Humigpit ang hawak niya sa kamay ko.
“Stay close,” maikli niyang utos.
“Sir… natatakot na po ako,” amin ko.
Sandaling tumingin siya sa akin.
At sa boses na mas banayad kaysa dati:
“Hindi kita hahayaang masaktan.”
Tumakbo kami sa loob ng corridor.
Sunod-sunod ang tunog ng yabag sa likod namin.
Hindi ko alam kung ilan sila.
Pero alam kong hinahabol kami.
Pagliko namin sa isang emergency door—
biglang may bumungad na tao sa harap namin.
Isang lalaki sa itim na suit.
Ngumiti siya.
“Finally.”
Natigilan ako.
Tumingin ako sa boss ko.
Hindi siya kumilos.
Pero biglang nagbago ang ekspresyon niya.
Malamig.
Mas malamig pa kaysa dati.
“Ikaw pala.”
“Matagal ka naming hinahanap,” sabi ng lalaki.
“Hindi na kailangan,” sagot ng boss ko.
Humakbang siya sa harap ko.
Parang shield.
Parang harang sa pagitan ko at ng lahat ng panganib.
“Umalis ka,” sabi niya sa akin nang mahina.
“Hindi,” sagot ko agad.
“Hindi na ito tungkol lang sa trabaho.”
Biglang nagkaroon ng kaguluhan.
Dalawang security niya ang dumating sa likod namin.
Nagkabanggaan ang mga tao.
Sigawan.
Takbuhan.
Hinila niya ako papasok sa isang lihim na pinto.
“Dito ka,” utos niya.
“Hindi ako iiwan sa’yo!” sigaw ko.
Huminto siya.
At sa unang pagkakataon—
niyakap niya ako.
Mabilis. Mahigpit.
Parang takot siyang mawala ako.
“Kapag natapos ito,” sabi niya sa tenga ko,
“may sasabihin ako sa’yo na matagal ko nang gustong sabihin.”
Nanigas ako.
“Ano po?” bulong ko.
Humakbang siya palayo.
Tumingin sa akin nang diretso.
“Kung mabuhay tayo pareho.”
“Hindi na ako magpapanggap na boss mo lang.”
Nanlaki ang mata ko.
“Sir…”
Pero hindi niya ako hinayaan magsalita.
Isinara niya ang pinto.
At naiwan akong mag-isa.
Sa kabilang side ng gusali, rinig ko ang putok ng baril.
Yabag.
Sigaw.
Parang gumuho ang buong mundo.
Maya-maya…
katahimikan.
Nakakabingi.
Biglang bumukas ang pinto.
Natigilan ako.
Siya.
May sugat sa balikat.
Hingal.
Pero buhay.
“Sir!” tumakbo ako papunta sa kanya.
Hinawakan niya ang mukha ko.
“Wala ka bang sugat?” tanong niya agad.
Umiling ako.
“Bakit po kayo bumalik?!”
“Dahil sinabi ko sa’yo,” sagot niya,
“hindi kita iiwan.”
Sa likod niya, lumabas ang babae.
Ngayon, tahimik na.
“Natapos na,” sabi niya.
Tumingin siya sa boss ko.
“Wala ka nang takas sa pamilya mo.”
Ngumiti siya nang mapait.
“Matagal ko nang tinalikuran ‘yan.”
Natigilan ako.
Biglang nag-ring ang phone niya.
Isang mensahe.
Binasa niya.
At sa isang iglap—
nagbago ang buong ekspresyon niya.
“May isa pa,” sabi niya.
Natigilan ako.
“Mas mataas.”
“Mas delikado.”
Tumingin siya sa akin.
At sa unang pagkakataon—
hindi na ito tungkol sa laban lang.
Kundi sa desisyon.
Lumapit siya sa akin.
“Pwede ka pang umatras ngayon.”
Tahimik.
Tumingin ako sa kanya.
At sa lahat ng nangyari—
umiling ako.
“Hindi na po.”
Nanigas siya.
“Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Dahil kahit anong mangyari…”
“Hindi ko na gustong bumalik sa buhay na wala kayo.”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos—
hinawakan niya ang kamay ko.
Mas mahigpit.
Mas totoo.
“Kung ganoon…”
“Simula ngayon, hindi ka na assistant ko.”
Natigilan ako.
“Ano po ako?”
Tumingin siya sa akin.
At sa boses na puno ng bigat at katotohanan:
“Kasama kita.”
At sa sandaling iyon…
hindi na ito tungkol sa boss at assistant.
Hindi na rin tungkol sa pamilya o laban.
Kundi sa dalawang taong pinili ang isa’t isa—
kahit sa gitna ng gulo, panganib, at katotohanan na hindi pa tapos.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
