Nagsara ang pinto ng conference room sa likod ko.
Sa loob, isang madilim na silid na tanging ilaw mula sa malaking screen ang nagbibigay-liwanag.
Sa screen, may nakasulat na pangalan:
“ORION GROUP”
Natigilan ako.
“Ano ito…” mahina kong sabi.
Hindi siya agad sumagot.
Lumakad siya papunta sa harap at tumingin sa screen.
“Ito ang dahilan kung bakit ka nadamay sa lahat ng ito.”
Lumingon ako sa kanya.
“Hindi ko maintindihan… ordinaryong empleyado lang ako!”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi.”
“Hindi ka ordinaryo.”
Pinindot niya ang remote.
Nagpakita sa screen ang isang video mula sa ilang buwan na ang nakalipas.
At nandoon ako.
Nasa isang hotel corridor ako, nagbibigay ng USB sa isang security guard.
“‘Yan…” nanlaki ang mata ko.
“Hindi mo alam noon, pero nabawi mo ang isang ninakaw na dokumento,” sabi niya.
“Sinira mo ang plano nila.”
Umatras ako nang kaunti.
“So… ako talaga ang target nila?”
Tumango siya.
“At akala nila, ikaw ang kahinaan ko.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ulit ang babae.
Pero ngayon, hindi na siya kalmado.
“Patuloy mo pa rin ba siyang itinatago?” sabi niya.
Lumingon ako sa kanya.
“Ano ang tinatago?” tanong ko.
Hindi sumagot ang boss ko.
Lumapit ang babae sa akin.
“Hindi ka aksidenteng napunta sa kumpanyang ito.”
“Pinili ka niya.”
Nanlaki ang mata ko.
“Pinili… ako?” tumingin ako sa kanya.
Tahimik.
Matagal.
Pagkatapos ay lumapit siya.
“Oo.”
Isang salita lang.
“Simula pa lang, inilagay ka na sa posisyong ito.”
Umatras ako.
“So… plano lang lahat?”
Tumingin siya sa akin nang seryoso.
“Hindi.”
Huminto siya sa harap ko.
“Plano lang iyon sa simula.”
“…pero hindi na ngayon.”
Tahimik ang buong silid.
Ngumisi ang babae.
“Nilalabag mo ang batas ng pamilya mo.”
Hindi siya tumingin sa kanya.
Sa akin lang ang tingin niya.
“Wala na akong pakialam.”
Biglang nag-flash ang ilaw sa buong gusali.
Tumunog ang alarma.
“May intruder!” sigaw sa intercom.
Hinila niya ako palapit sa kanya.
“Ngayon pa lang magsisimula ang totoong laban.”
Nanlaki ang mata ko.
“Ano ang ibig mong sabihin?!”
Yumuko siya, malapit sa akin.
“Ang laban para protektahan ka.”
Narinig ang mga yabag ng takbuhan sa labas.
Tumingin sa amin ang babae sa huling pagkakataon.
“Pagsisisihan mo ang pagpasok dito.”
At umalis siya.
Lumingon ako sa kanya.
“Ano pa ang itinatago mo sa akin?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Mula ngayon…”
“Wala ka nang paraan para bumalik sa dati mong buhay.”
Sa sandaling iyon, naunawaan ko:
Hindi ako aksidenteng napasama sa kwentong ito.
Matagal na akong bahagi nito.
At ang taong may hawak ng lahat ng sagot…
ay nasa harap ko lang.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
