Hindi pa rin ako makakilos nang maayos habang nakatayo sa harap ng mesa niya.
“Ie-expose kita sa mas mahigpit na training.”
Paulit-ulit sa isip ko ang sinabi niya.
“Sir… anong klaseng training po iyon?” maingat kong tanong.
Hindi siya agad sumagot.
Bumalik siya sa upuan, inayos ang kanyang mga papel, at saka lang tumingin ulit sa akin.
“Training kung paano magtrabaho nang tama,” malamig niyang sabi.
“Simula ngayon, ikaw ang magiging assistant ko.”
Natigilan ako.
“A-Ako po?”
“May problema ka ba roon?” tanong niya, bahagyang nakataas ang kilay.
“Wala po… Sir.”
Pero sa loob-loob ko: Marami po.
Kinabukasan pa lang, nagsimula na agad ang “training.”
7:00 AM pa lang, nasa opisina na ako.
8:00 AM, dumating siya.
Walang ngiti. Walang “good morning.”
Diretso agad:
“Meeting. Now.”
At ganoon ang buhay ko sa sumunod na mga araw.
Meeting. Report. Revision. Email.
Paulit-ulit.
Mas mabilis. Mas strikto. Mas nakakapagod.
Pero ang pinaka nakakagulat…
Hindi niya ako sinisigawan.
Hindi niya ako minamaliit.
Pero palaging nasa tabi lang siya—tinitingnan ang bawat ginagawa ko.
Parang… hindi para magbantay lang.
Parang may ibang dahilan.
Isang gabi, pasado 10 PM na.
Ako na lang ang natira sa office.
Akala ko mag-isa na ako.
Pero biglang bumukas ang pinto.
Siya ulit.
“Bakit hindi ka pa umuuwi?” tanong niya.
“Tinatapos ko po ito, Sir.”
Lumapit siya sa mesa ko.
Tiningnan ang laptop ko sandali.
“Tama na.”
“Ano po?”
“Tama na. Uwi ka na.”
Natigilan ako.
“Pero Sir, hindi pa po tapos…”
“Hindi ko tinatanong kung tapos na o hindi,” putol niya.
“Uwi ka na.”
Walang emosyon ang boses niya, pero hindi ko alam kung bakit… hindi ko magawang sumagot.
Tumango na lang ako.
“Po… sige po.”
Paglabas namin ng elevator, tahimik ang buong floor.
Hanggang sa nasa lobby na kami.
Bigla siyang nagsalita:
“Hindi ka pala tamad.”
Natigilan ako.
“Ano po?”
“Akala ko dati, pabaya ka lang,” diretsong sabi niya.
“Pero hindi.”
Hindi ko alam ang isasagot ko.
“Bakit po… akala ninyo ganun ako dati?”
Huminto siya sa paglalakad.
Tumingin siya sa akin sandali.
“Dahil sa email mo.”
Bigla akong nahiya.
“Ah… sorry po ulit, Sir…”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Pero kahit ganoon…”
“May mga sinabi ka roon na hindi ko maalis sa isip ko.”
Nanigas ako.
“Anong… mga sinabi po?”
Hindi siya sumagot agad.
Tapos tumalikod siya.
“Wala. Kalimutan mo na.”
At umalis na siya.
Pero ako…
Hindi na rin nakatulog nang maayos ng gabing iyon.
Dahil simula noon, napapansin ko na ang isang bagay.
Mas madalas na siyang tumitingin sa akin.
Mas matagal.
Mas tahimik.
Parang may gustong sabihin…
Pero pinipigilan.
At hindi ko alam kung mas nakakatakot iyon…
O mas nakakabahala.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
