Mula nang gabing iyon, nagbago ang lahat—kahit pilit kong kumbinsihin ang sarili ko na “normal lang iyon.”
Mas naging tahimik siya sa akin, pero mas madalas ang presensya niya.
Hindi na lang basta “boss na nagmo-monitor.”
Parang… laging may dahilan kung bakit siya nasa paligid ko.
Isang umaga, maaga akong dumating sa opisina.
Akala ko ako pa lang.
Pero pag-angat ko ng tingin—
Nandoon na siya.
Nakatayo sa may bintana, may hawak na kape.
Hindi gumagalaw.
Parang hinihintay ako.
“Maaga ka,” sabi niya nang hindi lumilingon.
“O-oo po, Sir.”
“Good.”
Isang salita lang.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit parang mas mabigat iyon kaysa sermon.
Lumapit ako sa desk ko.
Ngunit bago pa ako makaupo—
“May meeting tayo sa labas ngayon,” sabi niya.
“Sa labas po?”
“Sa client.”
Wala na akong nagawa kundi sumunod.
Sa kotse, tahimik ang biyahe.
Nakatingin lang ako sa labas ng bintana.
Hanggang sa siya ang unang nagsalita:
“Hindi ka na natatakot sa akin tulad dati.”
Natigilan ako.
“Ha? Sir… hindi po ako natatakot.”
Huminto ang kotse sa traffic light.
Tumingin siya sa akin saglit.
“Dapat natatakot ka pa rin.”
Hindi ko alam kung biro iyon o seryoso.
Kaya ngumiti na lang ako nang pilit.
“Sir naman…”
Hindi siya sumagot.
Pero bigla niyang ibinalik ang tingin sa kalsada.
At sa unang pagkakataon…
Parang may kaunting ngiti sa labi niya.
Pagdating sa meeting, maayos naman ang lahat.
Hanggang sa dumating ang client—isang babae na mukhang sobrang confident at pamilyar sa kanya.
“Long time no see,” sabi ng babae, nakangiti.
Natigilan ako.
“Hindi mo ba ako ipapakilala?” dagdag niya habang nakatingin sa boss ko.
Sandaling katahimikan.
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos, sa babae.
“Assistant ko.”
Isang simpleng sagot.
Pero hindi ko maintindihan kung bakit…
parang may bigat iyon.
Habang tumatagal ang meeting, napapansin kong hindi na nakikinig sa akin ang boss.
Nakatingin siya sa akin.
Hindi sa client.
Sa akin.
At nung matapos ang meeting—
Habang palabas kami ng building, bigla kong narinig ang babae:
“Hindi mo pa rin sinasabi sa kanya?”
Natigilan ako.
“Sir?” lumingon ako.
Pero hindi siya sumagot.
Hinawakan lang niya ang braso ko.
“Uwi na tayo.”
Mahina ang boses.
Pero iba ang dating.
Mas personal.
Mas… malapit.
Sa kotse pabalik, mas tahimik pa kaysa kanina.
Hanggang sa hindi ko na kinaya.
“Sir… may dapat po ba akong malaman?”
Humigpit ang hawak niya sa manibela.
“Wala.”
“Pero yung sinabi niya kanina—”
“Wala akong pakialam sa sinabi niya,” putol niya agad.
Tahimik muli.
Pagkatapos, mas mahina niyang idinagdag:
“Ang problema… masyado kang mabilis magtiwala sa ibang tao.”
Natigilan ako.
“Sir, hindi naman po—”
“Kasama ako doon?” tanong niya, biglang tumingin sa akin.
Hindi ako nakasagot.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, ibinalik niya ang tingin sa kalsada.
“Kung oo… mali ka.”
At doon ko naramdaman.
Hindi na ito simpleng trabaho.
Hindi na ito simpleng boss at assistant.
May mas malalim na bagay na unti-unting bumubuo sa pagitan naming dalawa…
At ang hindi ko alam—
may mga sekreto pa siyang hindi pa handang sabihin.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
