Hindi ko alam kung bakit pero mula nang marinig ko ang “may mga bagay akong hindi pa nasasabi sa’yo,” hindi na ako mapakali.
Parang may pinto na unti-unting binubuksan… pero ayaw niyang ipakita kung ano ang nasa likod.
Kinabukasan, maaga ulit akong pumasok.
Ngunit pagdating ko sa executive office—
wala siya.
Unusual.
Siya yung tipo ng tao na mas maaga pa sa lahat.
“Nasaan si Sir?” tanong ko sa secretary.
Nagkatinginan sila sandali.
“May emergency meeting po sa headquarters,” sagot niya.
“Babalik daw po siya ngayong hapon.”
May kakaibang kaba akong naramdaman.
Bandang tanghali, habang inaayos ko ang files niya, may kumatok sa pinto.
Yung babae ulit.
Yung eleganteng babae na nakita ko noon.
“Wala siya, right?” sabi niya agad, diretso ang tingin sa akin.
“Opo… nasa meeting po,” sagot ko.
Ngumiti siya.
“Good. Mas madaling mag-usap kung wala siya.”
Natigilan ako.
“Mag-usap po tungkol sa ano?”
Lumapit siya sa mesa ko.
At inilapag ang isang envelope.
“Basahin mo ‘yan.”
Hindi ko agad kinuha.
“Anong laman po nito?”
Tumingin siya sa akin.
“At katotohanan.”
Pagkaalis niya, hindi ako mapakali.
Hanggang sa binuksan ko ang envelope.
Sa loob—
mga litrato.
Mga dokumento.
At isang pangalan na paulit-ulit kong nakikita:
“Board succession / family business group.”
Nanlamig ako.
Hindi lang siya simpleng CEO.
Mas malalim pa.
Mas malaki.
Biglang bumukas ang pinto.
Nandito siya.
“Bakit hawak mo ‘yan?” malamig niyang tanong.
Natigilan ako.
“Sir… ano po ito?”
Tumitig siya sa envelope.
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, kinuha niya iyon sa kamay ko.
“Hindi mo dapat nakita ‘to,” sabi niya.
“Pero nakita ko na po,” mahinang sagot ko.
Tahimik ulit.
At sa unang pagkakataon…
hindi siya agad nakapagsalita.
“Yung babae kanina…” tanong ko.
Humigpit ang hawak niya sa papel.
“Hindi mo kailangan makinig sa kanya.”
“Pero totoo po ba yung sinabi niya?”
Tumingin siya sa akin.
Matagal.
Parang sinusukat kung kaya ko bang marinig ang sagot.
Pagkatapos—
“Bahagi lang.”
Nanigas ako.
“Anong ibig sabihin po nun?”
Huminga siya nang malalim.
“At this point… wala nang balikan.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Sir…”
Lumapit siya sa akin.
Mas malapit kaysa dati.
Mas seryoso.
“Simula nang mailipat ka sa akin…”
“Hindi na aksidente ang mga nangyayari.”
Hindi ko maintindihan.
“Ano po ang ibig ninyong sabihin?”
Tahimik.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“May dahilan kung bakit ikaw ang pinili ko.”
Natigilan ako.
“Hindi lang dahil sa email mo.”
Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko.
“Kung hindi po dahil doon… bakit?”
Sandaling katahimikan.
At sa wakas—
“Dahil matagal na kitang nakikita.”
Parang huminto ang mundo.
“Ano po?”
Hindi siya umiwas ng tingin.
“Bago pa ang email mo.”
“Bago ka pa mapunta sa kumpanya.”
Nanlamig ako.
“Hindi… ko po kayo kilala noon…”
Bahagya siyang umiling.
“Pero ako, kilala kita.”
Sa sandaling iyon, hindi ko na alam kung matatakot ba ako…
o mas lalong maa-attract sa misteryong unti-unting bumabalot sa kanya.
At habang nakatayo kami sa gitna ng tahimik na opisina—
naiintindihan ko isang bagay:
Hindi na ito simpleng “boss at assistant.”
May mas malalim.
Mas delikado.
At hindi pa tapos ang katotohanan.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
