โAt dahil doon, pag-aari ninyo ang trabaho ko?โ
โHindi iyan ang sinabi ko.โ
โPero iyan ang ipinagtanggol ninyo.โ
Bumaba ang boses niya.
โKapag may nangyari sa kuya mo, responsibilidad mo iyon.โ
Tumingin ako sa kahon ng research papers sa tabi ng dingding.
Hindi pa rin ako galit.
Iyon ang pinakanakagulat.
Pagod lang akong magdala ng kasalanang hindi akin.
โHindi,โ sabi ko. โSa unang pagkakataon, responsibilidad niya iyon.โ
At ibinaba ko ang tawag.
Makalipas ang tatlong linggo, sinuspinde si Leandro habang iniimbestigahan ang intellectual property fraud at misrepresentation sa mga investor.
Makalipas ang dalawang buwan, binawi ng unibersidad ang pagkilala sa kanyang thesis project matapos mapatunayang marami sa core models nito ay nagmula sa mga draft ko noong undergraduate pa lang ako.
Hindi siya nakulong.
Hindi ganoon kalinis ang hustisya.
Nakipagkasundo ang kumpanya. Nagbitiw siya. Ibinalik ang bahagi ng bonus. At sa lahat ng artikulong lumabas, tinawag siyang โdisgraced young executive,โ na para bang aksidente lang ang nangyari at hindi sunod-sunod na desisyong ginawa niya sa loob ng maraming taon.
Hindi ko binasa ang karamihan.
May sarili akong trabaho.
May laboratoryong hindi kailangang ipaalala sa akin kung sino ang paborito.
May adviser na binabasa ang pangalan sa unang pahina bago ang resulta.
May mga kaklaseng nagtatanong kung paano ko naisip ang isang algorithm at naghihintay talaga sa sagot.
Minsan, nagigising pa rin ako nang alas-dos ng madaling-araw sa tunog ng teleponong hindi naman tumutunog.
Hinahanap ng katawan ko ang panic.
Ang sirang code.
Ang boses ni Leandro na nagsasabing, โSaglit lang, bunso.โ
Pero tahimik ang silid.
At unti-unti, natutunan kong hindi lahat ng katahimikan ay parusa.
Isang hapon ng Disyembre, dumating si Ysabel sa campus.
Wala na ang engagement ring niya.
Umupo kami sa isang maliit na cafรฉ habang umuulan sa labas.
โIniwan ko siya,โ sabi niya.
Tumango ako.
Hindi ko alam kung dapat ba akong humingi ng tawad.
Hindi ko ginawa.
โInamin niya,โ dagdag niya. โHindi lahat. Pero sapat.โ
Tinitigan niya ang tasa niya.
โSinabi niyang nagsimula lang dahil desperado siya. Isang deadline. Isang presentation. Pagkatapos, nang gumana, inulit niya.โ
โGanoon naman palagi,โ sagot ko. โHindi nagsisimula ang malalaking kasinungalingan bilang malalaki.โ
Iniabot niya sa akin ang isang sobre.
Nasa loob ang litrato ko mula sa tabi ng shoe rack.
Labing-apat na taong gulang.
Hawak ang asul na ribbon.
โTinapon ng papa mo ang ilang gamit mo,โ sabi niya. โKinuha ko ito.โ
Matagal kong tiningnan ang bata sa larawan.
Dati, gusto ko siyang yakapin.
Sabihin sa kanyang darating ang araw na makikita rin siya.
Pero habang tinitigan ko siya, naunawaan kong mali pala ako.
Hindi niya kailangang hintaying makita ng pamilya niya.
Kailangan lang niyang tumigil sa pagtingin sa sarili gamit ang mga mata nila.
โSalamat,โ sabi ko.
Bago umalis si Ysabel, huminto siya sa pinto.
โTumatawag pa rin ang mama mo sa akin. Sinasabi niyang gusto ka niyang makauwi.โ
โHindi pa ako handa.โ
โGalit ka pa?โ
Tiningnan ko ang ulan sa salamin.
โHindi na.โ
At totoo iyon.
Ang galit ay tali rin.
Ayaw ko nang may kahit anong bahagi nila na nakakabit pa sa bukung-bukong ko.
Lumipas ang isang taon bago muling tumawag si Mama.
Kaarawan ko.
Hindi niya binanggit si Leandro.
Hindi niya binanggit ang eskandalo.
Hindi niya sinabi ang paborito niyang linyang, โPareho kayong may kasalanan.โ
Sa halip, sinabi niya, โNakita ko online ang research award mo.โ
Naghintay ako.
โProud ako sa iyo.โ
Dati, ibibigay ko ang lahat para marinig iyon.
Ngayon, dumating ang mga salita na huli na para iligtas ako.
Pero hindi huli para marinig.
โSalamat,โ sagot ko.
Umiyak siya.
Hindi ko siya pinatahan.
Hindi ko rin ibinaba ang tawag.
Nanatili lang kami roon, sa magkabilang dulo ng katahimikan, habang unti-unting nawawala ang mga papel na matagal naming ginampanan.
Bago kami magpaalam, mahina niyang sinabi, โPasensiya na at hindi kita nakita.โ
Tumingin ako sa litrato sa ibabaw ng mesa.
Katabi na ngayon ng unang patent na nakapangalan sa akin.
โMatagal ko rin pong hindi nakita ang sarili ko,โ sabi ko.
Pagkatapos ng tawag, binuksan ko ang bintana.
Malamig ang hangin.
Sa ibaba, gumagalaw ang siyudad na walang alam sa apelyido ko, sa kapatid ko, o sa hapag-kainang minsang ginawang kondisyon ang pagmamahal.
Sa susunod na umaga, pumasok ako sa laboratoryo bago mag-alas-siyete.
May bagong prototype sa mesa.
May problema sa core architecture.
Mahirap.
Magulo.
At buong-buo kong akin.
Binuksan ko ang laptop.
Sa itaas ng dokumento, nakasulat ang pangalan ko.
Hindi nakatago sa metadata.
Hindi nakabaon sa version history.
Hindi naghihintay na may ibang umangkin.
Cael Valdez.
Lead Researcher.
Matagal kong tinitigan iyon bago ako ngumiti.
Pagkatapos, nagsimula akong magtrabaho.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
