โSa lahat ng miyembro ng board at legal team,โ basa ni Ysabel, malinaw kahit nanginginig, โkalakip nito ang orihinal na development records ng Helix predictive platform, kabilang ang authorship history, access logs at mga komunikasyong nagpapatunay na ang pangunahing arkitektura nito ay hindi nilikha ni Leandro Valdez.โ
Nawala ang hangin sa kabilang linya.
Pagkatapos ay may nabasag.
Marahil baso.
Marahil ang mukha ng pamilyang matagal nilang ipinakitang buo.
โCael, makinig ka sa akin,โ mabilis na sabi ni Leandro. โHindi mo naiintindihan ang ginawa mo.โ
Tumingin ako sa boarding pass sa kamay ko.
Isang oras bago ang flight.
Unang beses sa buhay ko na ang oras ay akin.
โNaiintindihan ko,โ sagot ko. โIyon ang dahilan kung bakit ko ginawa.โ
โPuwede nating ayusin ito.โ
Napangiti ako.
Anim na taon niyang ginagamit ang salitang ayusin kapag ang ibig niyang sabihin ay ako ang maglilinis ng gulong siya ang gumawa.
โBawiin mo ang email,โ utos ni Papa mula sa malayo.
โHindi na mababawi.โ
โAnak, pamilya mo kami,โ singit ni Mama.
Ipinikit ko ang mga mata.
May mga salitang nauubos kapag masyadong ginagamit sa maling paraan.
โMay dalawang email,โ sabi ko.
Tumahimik silang lahat.
Alam ni Leandro ang una.
Ang kumpanya niya.
Ang board.
Ang legal team.
Pero hindi niya alam ang pangalawa.
โSino ang pinadalhan mo?โ tanong niya.
Ngayon, hindi na nanginginig ang boses niya.
Basag na.
โAng research integrity office ng unibersidad kung saan mo sinabing ginawa mo ang unang bersyon ng Helix.โ
May suminghap.
Si Ysabel.
โKasama,โ dagdag ko, โang grant committee na pinagmulan ng seed funding.โ
โCael,โ bulong niya.
Unang pagkakataon iyong binigkas niya ang pangalan ko na parang may bigat.
Hindi bunso.
Hindi bata.
Hindi tagaayos ng code.
Isang panganib.
Isang testigo.
Isang taong hindi na niya kayang utusan.
โSinira mo ako,โ sabi niya.
Doon ako natawa.
Hindi malakas.
Hindi masaya.
Pagod lang.
โHindi kita sinira, Kuya. Ipinadala ko lang ang mga petsa.โ
Ibinaba ko ang tawag.
Tatlong segundo ang lumipas bago muling umilaw ang screen.
Mama.
Pagkatapos si Papa.
Pagkatapos si Leandro ulit.
Pinatay ko ang telepono.
Sa airport lounge, may batang nakaupo sa sahig habang gumuguhit ng mga eroplano sa likod ng lumang resibo. Paminsan-minsan, itinataas niya iyon sa ama niya.
Sa bawat pagkakataon, tumitingin ang lalaki.
Talagang tumitingin.
Parang may mahalagang bagay sa bawat linya.
Inilihis ko ang tingin.
Masakit pala makita ang isang bagay na matagal mong inakalang sobra mong hinihingi.
Pagsakay ko sa eroplano, may naghihintay nang mensahe si Professor Estrella.
โNakita ko ang ipinadala mo. Tama ang ginawa mo. Nandito ako kung kailangan mo ng opisyal na salaysay.โ
Binasa ko iyon nang tatlong beses.
Tama ang ginawa mo.
Apat na salita.
Mas mabigat kaysa lahat ng papuri na hindi ko nakuha sa bahay.
Paglapag ko sa Washington, may dalawampuโt siyam na missed calls.
May email mula sa legal counsel ng kumpanya ni Leandro, humihiling ng interview.
May email mula sa research integrity office, kinukumpirma ang formal review.
At may isang mensahe mula kay Ysabel.
โHindi niya sinabi sa akin. Kahit minsan. Akala ko ikaw ang naiinggit.โ
Hindi ako sumagot agad.
Sa labas ng airport, matalim ang hangin. Iba ang amoy ng siyudad. Basa ang kalsada at kulay bakal ang langit.
Wala ni isa sa mga estrangherong dumaraan ang nakakakilala sa akin.
Wala silang inaasahang papel na gagampanan ko.
Nakakatakot iyon.
At nakalaya.
Pagdating ko sa maliit na apartment na inayos ng unibersidad, inilapag ko ang maleta sa sahig. Isang mesa. Isang kama. Isang bintanang tanaw ang hilera ng mga gusaling hindi ko pa alam ang pangalan.
Iyon ang una kong kuwartong walang litrato ni Leandro sa labas.
Kinagabihan, tumawag si Papa gamit ang ibang numero.
Sinagot ko.
โBumagsak ang stocks ng kumpanya,โ bungad niya.
Walang kumusta.
Walang nakarating ka ba.
Walang ligtas ka ba.
โWala akong hawak sa stocks nila.โ
โAlam mong mangyayari ito.โ
โAlam kong magsisimula silang magtanong.โ
โPareho lang iyon.โ
โHindi po.โ
Huminga siya nang mabigat.
โUuwi ka. Mag-uusap tayo kasama ang abogado.โ
โMay sarili na akong abogado.โ
Natahimik siya.
Hindi niya inaasahan iyon.
Hindi niya alam na matagal na akong naghanda.
Hindi niya alam na habang abala silang siguraduhing komportable si Leandro, natuto akong gumawa ng daan palabas.
โPinapakain ka namin,โ sabi niya. โPinag-aral. Binigyan ng bahay.โ
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
