PART 3
Ang pinto bumukas nang tuluyan.
Hindi marahas. Hindi mabilis.
Parang matagal na itong naghihintay ng sandaling ito—na ako mismo ang papayag na mangyari.
Lumamig ang buong security room na parang may bumukas na freezer sa loob ng dingding. Ang ilaw ng CCTV ay kumikislap na parang nauubos na ang signal ng mundo.
Hindi ako lumingon.
Kasi sa likod ng pinto… alam ko na hindi na ito tungkol sa “kung ano ang nandiyan.”
Kundi “kung ano ang papalitan sa akin.”
Mula sa monitor, nakita ko ang sarili kong nakatayo pa rin sa likuran ko.
Ngumingiti.
Ngunit ngayon, gumagalaw na siya kahit hindi ako gumagalaw.
Dahan-dahan siyang humakbang papalapit.
Isa.
Dalawa.
Tapos biglang—
tumigil siya sa tabi ko.
Ramdam ko ang presensya niya, kahit hindi ko siya tinitingnan. Parang may isa pang bersyon ko na nakasuot ng balat ko, pero hindi ko na kontrolado.
Sa CCTV, ang babae sa ika-7 palapag ay tumayo ulit.
Nakatingin siya ngayon direkta sa camera.
Direkta sa akin.
At dahan-dahan siyang nagtaas ng kamay.
Hindi kumaway.
Kundi parang pinipindot ang hangin.
Biglang nagbago ang tunog ng buong gusali.
Wala nang electrical hum.
Wala nang static.
Kundi isang mabagal na tibok.
Parang puso.
Ng gusali.
O ng kung ano man ang nasa loob nito.
Sa radio, muling nagsalita ang boses ko.
Pero ngayon, mas malinaw.
Mas malapit.
“Nauna ka nang umuwi dito dati,” sabi niya.
Napapikit ako sandali.
Hindi ko alam kung bakit… pero may parte sa isip ko na parang may alaala na hindi akin. Isang shift na hindi ko dapat maalala. Isang gabi na hindi dapat nangyari.
Sa likod ko, naramdaman ko ang paggalaw ng “ako.”
Hindi na siya gumagalaw tulad ng tao.
Mas parang proseso.
Parang papalit.
“Hindi,” bulong ko, kahit hindi ko alam kung ano ang tinatanggihan ko.
Sa CCTV, nag-crack ang screen.
Lumabas ang static.
At sa gitna ng static, isang bagong imahe:
Security room—pareho nito.
Pero walang tao.
Ako.
Wala ako.
Biglang tumunog ang pinto sa likod ko ulit.
Isang katok.
Tatlong beses.
Mas malakas.
Mas tiyak.
At mula sa loob ng pinto, narinig ko ang sarili kong boses na hindi ko pa nasasabi.
“Buksan mo.”
Sa sandaling iyon—
napagtanto ko ang huling bagay na hindi ko pa naintindihan.
Hindi ako nag-uumpisa ng shift na ito.
Tinatapos ko ito.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
