Hindi ako makagalaw nang makita ko ang sarili ko sa labas ng pinto.
Pareho ang mukha. Pareho ang suot. Pareho ang paghinga.
Pero ang mga mata niya… mas malamig.
“Hindi ka totoong ikaw,” sabi niya.
Umiling ako. “Sino ka?”
Ngumiti siya.
“Ako ang natira sa huling cycle.”
Sa likod ko, biglang umingay ang radyo nang malakas—hindi static, kundi parang libo-libong boses na sabay-sabay na nagsasalita.
“PALITAN NA ANG TAGASULAT.”
Napapikit ako sa sakit ng tunog.
Pagdilat ko, nasa loob na ako ng radyo.
Hindi literal na radyo—kundi isang walang katapusang espasyo na puno ng lumulutang na pangalan, papel, at sirang frequency waves.
At sa gitna nito… isang mesa.
Katulad ng mesa ko sa bahay.
Nakaupo doon ang babae mula sa signal—ang “dating ako” na nakita ko sa radyo.
“Sa wakas,” sabi niya. “Naabot mo rin ang core.”
Napaatras ako.
“Anong lugar ‘to?”
Tumawa siya nang mahina.
“Archives ng lahat ng hindi piniling mangyari.”
Biglang nag-flash ang paligid.
Nakikita ko ang libo-libong timeline:
—Si Mang Delmo na nabuhay pa.
—Ang delivery rider na hindi naaksidente.
—Mga taong nabura sa bawat desisyon ko.
“Hindi ka lang nagpalit ng pangalan,” sabi niya. “Nag-edit ka ng realidad.”
Nanlamig ako.
“Hindi ko sinasadya…”
“Lahat tayo nagsisimula sa ‘hindi sinasadya’,” putol niya.
Lumapit siya sa akin.
At sa bawat hakbang niya, unti-unting nawawala ang katawan ko sa paligid—parang sinisipsip ng hangin.
“Ang radyo ay hindi device,” paliwanag niya. “Ito ay papel ng tagasulat ng mundo.”
“Kapag ikaw ang pumalit… ikaw ang pipili kung sino ang mabubura at sino ang maaalala.”
Biglang bumalik ang imahe ng sarili ko sa labas ng pinto.
Ang “isa ko” na ngumiti sa akin.
“Siya ba ang pumalit sa akin?” tanong ko.
Umiling siya.
“Siya ka rin.”
Nanlabo ang isip ko.
“Hindi ka iisa,” dagdag niya. “Isa kang paulit-ulit na bersyon ng parehong tagasulat.”
Biglang bumukas ang buong archive.
At nakita ko ang libo-libong bersyon ko.
Iba’t ibang Lira.
Iba’t ibang desisyon.
Iba’t ibang mundo.
Lahat nakaupo sa kani-kanilang radyo.
Lahat gumagawa ng parehong bagay.
Nagpapalit ng pangalan.
Nagbubura.
Nagtatama.
Hanggang sa isang bersyon lang ang natitira.
At ngayon…
ako na iyon.
Biglang tumunog ang radyo sa buong lugar.
“FINAL SIGNAL INITIATED.”
Ang mesa sa harap ko ay nagkaroon ng isang blangkong pahina.
At sa pagkakataong ito… wala nang pangalan.
Ako ang pipili.
Ang babae ay tumingin sa akin nang seryoso.
“Kung tatanggapin mo ang papel na ito…”
“…wala ka nang uuwiang sarili.”
Tahimik.
At sa unang pagkakataon, naramdaman ko ang bigat ng lahat ng buhay na hawak ko.
Isang pindot lang.
Isang pangalan lang.
Isang realidad.
Huminga ako nang malalim.
At hinawakan ko ang panulat na lumitaw sa ere.
Sa huling sandali, narinig ko ang sarili kong boses mula sa radyo:
“Lira… ano ang pipiliin mo?”
Tumingin ako sa blangkong pahina.
At sumagot ako:
“Wala nang papalitan.”
Biglang nagliwanag ang lahat.
Ang radyo ay sumigaw ng huling static.
At isa-isa, ang mga pangalan ay nagsimulang mawala—hindi bilang pagbura…
kundi bilang pagpapalaya.
Nang imulat ko ang mata ko, nasa bahay ulit ako.
Tahimik.
Walang radyo.
Walang signal.
Akala ko tapos na.
Hanggang sa makita ko sa mesa ang isang maliit na kahon.
Sa loob nito… isang bagong radyo.
Ngunit ngayon, nakasulat na ang label sa likod:
“USER SELECTED SUCCESSOR.”
At sa ilalim nito…
may bagong pangalan.
Hindi sa akin.
Ngunit pamilyar.
Isang taong nakatingin sa akin sa salamin ng kusina.
Ngumingiti.
At naghihintay.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
