Mula sa pag-uusap namin sa kotse, hindi na ako mapakali.
“Ang problema… masyado kang mabilis magtiwala sa ibang tao.”
Paulit-ulit iyon sa isip ko.
Parang may ibig sabihin na hindi niya sinasabi nang direkta.
Kinabukasan, mas maaga pa ako sa opisina kaysa dati.
Ngunit pagpasok ko—
Nakaabang na siya.
“May meeting ka sa HR,” sabi niya agad.
“HR po? Bakit po?”
Hindi siya sumagot.
“Pumunta ka lang.”
At umalis na siya.
Mas lumakas ang kaba ko.
HR meeting? Wala naman akong ginawang mali… di ba?
Sa HR office, ngumiti ang manager.
“Wala kang problema sa performance,” sabi niya agad.
“Ah… salamat po,” sagot ko, pero hindi pa rin ako kumakalma.
“Actually…” nagbukas siya ng folder.
“May request ang CEO office.”
Natigilan ako.
“Request po?”
“Transfer ka sa executive team.”
Parang huminto ang mundo ko.
“A-Ano po?”
“Personal assistant ka na ng CEO mismo. Hindi na department level.”
Nabitiwan ko ang hawak kong ballpen.
“Pero… bakit po ako?”
Ngumiti lang siya.
“Iyan ang utos.”
Pagbalik ko sa floor, naghihintay siya sa akin sa labas ng elevator.
“Pumayag ka?” tanong niya agad.
Hindi ako nakasagot agad.
“Sir… bakit po ako?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, mahinahon niyang sabi:
“Dahil kailangan kita sa akin.”
Natigilan ako.
Hindi iyon tunog utos.
Hindi rin tunog trabaho.
Ibang-iba.
“Sir…” mahinang sabi ko, “hindi ko po naiintindihan.”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Hindi mo kailangan ngayon.”
At tumalikod na siya.
Pero bago siya makaalis—
“May dinner tayo mamaya,” dagdag niya.
“Hindi po iyon meeting?” tanong ko.
Huminto siya.
“Hindi.”
“Personal.”
Gabi.
Fancy restaurant.
Tahimik ang paligid.
Kami lang dalawa.
Hindi ko alam kung bakit nanginginig ako kahit malamig lang naman ang aircon.
“Bakit po ako dinala dito?” tanong ko ulit.
Tiningnan niya ang baso niya.
“Dahil may gusto akong linawin.”
Natigilan ako.
“Linawin po?”
Tumigil siya.
Tumingin sa akin.
“Yung email mo.”
Nanigas ako.
“Sir, sorry po talaga—”
“Hindi tungkol doon,” putol niya.
Tahimik.
Pagkatapos:
“May isang bagay doon na hindi ko nakalimutan.”
Humigpit ang hawak ko sa kutsara.
“Ano po iyon?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Yung sinabi mong… ‘nakakatakot ako.’”
Natigilan ako.
“Sir… biro lang po iyon…”
Umiling siya.
“Hindi ang takot ang problema.”
Lumapit siya nang bahagya sa mesa.
“Ang problema… bakit ka pa rin nandito kahit natatakot ka?”
Hindi ako nakasagot.
Dahil kahit ako… hindi ko alam ang sagot.
Pagkatapos ng dinner, hinatid niya ako sa condo ko.
Bago ako bumaba, nagsalita siya:
“Simula bukas, sa executive office ka na.”
Tumango lang ako.
Pero bago ako makababa—
hinawakan niya ang kamay ko.
“Sandali.”
Natigilan ako.
Hindi ako gumalaw.
Tahimik.
Mabigat.
Pagkatapos, binitiwan niya ulit.
“Wala,” sabi niya.
“Umuwi ka na.”
Pero sa loob ng sasakyan…
hindi siya agad umalis.
At sa rearview mirror—
nakatingin pa rin siya sa akin habang papasok ako sa building.
Parang may gustong sabihin.
Pero pinipigilan pa rin.
At sa unang pagkakataon…
kinabahan ako hindi dahil sa trabaho.
Kundi dahil sa kanya.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
