Pagpasok ko sa executive office kinabukasan, ramdam ko agad ang bigat ng hangin.
Mas tahimik. Mas malawak. Mas… intimidating.
At sa gitna ng lahat—
nandoon siya.
Hindi nakaupo sa mesa.
Nakatayo lang sa tabi ng bintana, parang kanina pa ako hinihintay.
“Dumating ka na,” sabi niya.
“Opo, Sir.”
Tumango lang siya.
“Simula ngayon, dito ka na.”
Mas maiksi ang mga salita niya, pero mas mabigat ang dating.
Habang inaayos ko ang mga gamit ko, hindi ko maiwasang mapansin—
mas madalas ang tingin niya sa akin ngayon.
Hindi tulad ng dati na puro trabaho.
Iba na.
Mas matagal.
Mas tahimik.
Bandang tanghali, may biglang pumasok na babae sa office.
Elegant. Maayos ang tindig. Mukhang sanay sa ganitong lugar.
“Busy ka pa rin gaya ng dati,” sabi niya habang nakatingin sa boss ko.
Natigilan ako.
Tumingin siya sa babae.
“Bakit ka nandito?”
Ngumiti ang babae.
“Hindi mo man lang ba ako papaupuin?”
Tahimik.
Tapos, malamig niyang sabi:
“May meeting ako.”
Pero hindi siya umalis.
Napatingin sa akin ang babae.
“At siya?” tanong niya.
“Assistant ko.”
Simpleng sagot ulit.
Pero pakiramdam ko…
parang may kulang sa sinabi niya.
Lumipas ang ilang oras, hindi pa rin umaalis ang babae.
At unti-unti, napapansin ko—
hindi siya gusto ng boss ko na nandito siya.
Hindi niya lang sinasabi.
Paglabas namin sa office that evening, sumunod ang babae.
“Mag-usap tayo,” sabi niya.
Huminto kami.
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ka ba magpapakilala nang maayos?” tanong niya.
Tahimik ang boss ko.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Wala kang dapat pakialam sa kanya.”
Nanigas ako.
“Sir…” mahinang sabi ko.
Pero hindi siya tumingin sa akin.
Sa babae lang.
“Umuwi ka na.”
Biglang nagbago ang expression ng babae.
“Ganito ka na ba ngayon?”
Tahimik.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“At ikaw,” sabi niya.
“Alam mo ba kung sino talaga siya?”
Natigilan ako.
“Enough,” malamig na sabi ng boss ko.
Pero huli na.
Na-curious na ako.
“Sir… ano po ibig niyang sabihin?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos, huminga siya nang malalim.
At sa unang pagkakataon—
may pagod sa boses niya.
“Hindi ito tungkol sa trabaho.”
Natigilan ako.
“Kung ganoon… ano po?”
Tumingin siya sa akin.
Diretso.
Matagal.
At sa wakas, sinabi niya:
“May mga bagay akong hindi pa nasasabi sa’yo.”
Nanlamig ako.
“Bakit po?”
Dahan-dahan siyang lumapit.
Hindi agresibo.
Hindi nakakatakot.
Kundi… mabigat.
“Dahil kapag nalaman mo…”
“Magbabago ang tingin mo sa akin.”
Hindi ako kumibo.
Dahil sa unang pagkakataon…
hindi na ako sigurado kung kaya ko pa bang malaman ang buong katotohanan.
At habang nakatayo kami sa harap ng building—
ramdam ko na nagsisimula pa lang ang totoong problema.
Disclaimer : This content may be created by AI for entertainment purposes. Any resemblance to real persons, events, or places is coincidental.
